Абул А'ла Мавдудидің 1953 жылғы «Қадияни мәселесі» кітабы – Ахмадия қозғалысы, Мирза Ғұлам Ахмедтің пайғамбарлық дәуі, соңғы пайғамбарлық және Ислам қоғамындағы орны туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1953 жылы шыққан Әбу А'ла Мәүдудидің кітабы. "Қадиян мәселесі" – пакистандық ғалым Әбу А'ла Мәүдудидің 1953 жылы жазған кітабы. "Қадиян" термині Ахмадия қозғалысының жатқызушыларына қатысты қолданылады.
1953 book by Abul A'la Mawdudi
Qadiyani Problem is a 1953 book written by Pakistani scholar Abul A'la Mawdudi. The term "Qadiyani" is a term which refers to members of the Ahmadiyya movement.
Қысқаша мазмұны
Бұл кітап Мырза Ғұлам Ахмедтің, өзін пайғамбар деп жариялаған, кейбір түсіндірулерімен айналысады. Онда пайғамбарлықтың соңғылығы, Ахмедтің пайғамбарлыққа деген талабы және мұсылман қоғамындағы оның салдары талқыланады. Сондай-ақ, кітап Ахмадия қауымының мәртебесіне және Маудуди олармен байланыстырған саяси жоспарларға тоқталады. Кітаптың бір қосымшасында Мұхаммед Иқбал мен Жавахарлал Неру арасында болған деген пікір алмасу келтірілген. Осы пікір алмасуда Аллама Иқбал Мырза Ғұлам Ахмедтің ізбасарларына қатысты өз көзқарасын білдіріп, Үндістанда оларға ерекше діни қауым мәртебесі бергені жөн деген тұжырымын негіздеген.
The book deals with some of the interpretations of Mirza Ghulam Ahmad who claimed to be a prophet. It discusses the finality of prophethood, the claimed prophethood of Ahmad, and its consequences in Muslim society. It also mentions the status of the Ahmadiyya Community and the political plans which Maududi associated with them. In one of the appendices of the book, a discussion has been given which is claimed to have occurred between Muhammad Iqbal and Jawaharlal Nehru. In this discussion Allama Iqbal is said to have expressed his views regarding followers of Mirza Ghulam Ahmad and have rationalised his view that followers of Mirza Ghulam Ahmad be given a status of a different religious community in India.
Қабылдау
Сол кездегі екінші Ахмадия басшысы кітап исламның Ахмадия бағыты үшін жеккөру сөзі саналғандықтан, оған толыққанды жауап берді.
A comprehensive rebuttal was published by the second Ahmadiyya leader at the time because the book was considered to be hate speech by the Ahmadiyya branch of Islam.
Мұра
1953 жылы Маудуди және оның Джамат-э-Ислами партиясы Пакистанда Ахмадия қауымына қарсы науқанға қатысты, оған Ахмадия мұсылмандарын мұсылман емес деп жариялауды қалаған дәстүрлі ғалымдар да қосылды. Мұхаммед Зафарулла Хан сияқты Ахмадилер жоғары лауазымдардан қуылып, Ахмадия мұсылмандары мен басқа мұсылмандардың аралас некелеріне тыйым салынды. Бұл науқан Лахорда дүрбелең тудырып, кем дегенде 2000 Ахмадидің қаза табуына және шектеулі түрде әскери жағдай енгізілуіне әкеп соқты. Маудуди генерал-лейтенант Азамат Хан басқарған әскери күштермен қамауға алынып, науқанға қатысқаны үшін өлім жазасына кесілді. Бірақ Ахмадияға қарсы науқан халықтың кең қолдауын алды, және күшті қоғамдық қысым үкіметті оны екі жылдық түрме жазасынан кейін босатуға мәжбүр етті. Академик Вали Насрдың сөзінше, Маудудидің өлім жазасын алғаннан кейін кешірім сұрау туралы кеңеске құлақ аспай, бейтараптығы мен қайраттылығы оның жақтастарына зор әсер етті. Бұл оқиға "Исламның Ислам емеске қарсы жеңісі" ретінде қарастырылып, оның лидерлігінің және мызғымас сенімінің дәлелі болды.
In 1953, Maududi and his Jamat e Islami party participated in a campaign against the Ahmadiyya community in Pakistan, joined by traditionalist ulama who wanted Ahmadi Muslims designated as non Muslims. Ahmadis such as Muhammad Zafarullah Khan sacked from all high level government positions, and intermarriage between Ahmadi Muslims and other Muslims prohibited. The campaign generated riots in Lahore, leading to the deaths of at least 2000 Ahmadis, and selective declaration of martial law. Maududi was arrested by the military deployment headed by Lieutenant General Azam Khan and sentenced to death for his part in the agitation. However, the anti Ahmadi campaign enjoyed much popular support, and strong public pressure ultimately convinced the government to release him after two years of imprisonment. According to academic Vali Nasr, Maududi's unapologetic and impassive stance after being sentenced, ignoring advice to ask for clemency, had an "immense" effect on his supporters. It was seen as a "victory of Islam over un Islam", proof of his leadership and staunch faith.