Жон Беннетт Николс III: Әскери авиатор және жазушының өмірі мен ерлігі

Кіріспе

Джон Беннетт Николс III (28 қыркүйек 1931 – 17 маусым 2004) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің әскери ұшқышы және автор.

Өмірбаян

Флорида штатының Хиале қаласында өскен Николс АҚШ армиясына қатысып, Корея соғысы кезінде жауынгерлік фельдшер болып қызмет етті. Колледжді бітіргеннен кейін NavCad курсына қабылданды және 1957 жылы офицерлік шен алды. Алғашқыда ол North American FJ-4 Fury ұшағын ұшқан, бірақ жақын арада Vought F-8 Crusader ұшағына көшті. Осы ұшақ оның кәсіби мансабын анықтады. Николс 62-ші истребитель эскадрильясына (VF-62) қосылды және "Pirate" (Капитан) шақыру белгісін қабылдады. 1962 жылғы қазан айындағы Куба зымыран дағдарысы кезінде Николс және VF-62 ұшқыштары Куба үстінен RF-8 Crusader барлау ұшуларын Куба әуе күштерінің истребительдерінен қорғап, сүйемелдеді. VF-62 президент Кеннедиден Әскери-теңіз күштерінің мақтау белгісімен марапатталды. Николс сонымен қатар ұшу-қонуды бақылайтын офицер және ұшқыштар мен тактика бойынша нұсқаушы болды. Ол "TOPGUN" деп аталған Әскери-теңіз күштерінің ұрыс қаруларын жетілдіру мектебінің негізін қалаушылардың бірі болды. Вьетнам соғысы кезінде Николс 1967 және 1973 жылдар аралығында үш рет Тонкин шығанағына аттанды, Ticonderoga, Oriskany және Hancock әуе кемелерінен ұшты. Бірінші жауынгерлік миссиясында, VF-191 эскадрильясына бекітілген Николс, 1967 жылғы сәуірдегі әрекеттері үшін Құрмет медалін алған LCDR Майкл Эстоциннің қанаттас серігі болды. Келесі миссияда Николс RF-8 Crusader барлау ұшағына шабуыл жасаған Солтүстік Вьетнамның екі МиГ-17 истребительінің бірін жойды. Николс шабуылдаған МиГ истребителін атып түсіру арқылы барлау ұшқышының өмірін сақтап қалды және Әскери-теңіз тарихында қарумен жеңілген соңғы әуе жеңісі болды. Батылдығы үшін Николс "Күміс жұлдыз" медалімен марапатталды. Кейін ол 1973 жылы соғыс аяқталар кезде VF-24 эскадрильясына командир болды. Әскери-теңіз флотындағы қызметінің соңында ол Crusader ұшағымен 3000 сағаттан астам ұшқан бес ұшқыштан бірі болды. Николс соғыс кезінде 350-ден астам жауынгерлік миссияны орындады. 1975 жылы зейнетке шыққаннан кейін Флоридаға оралды және ара-арасында жазумен айналысты. Оның екі кітабының біріншісі "Янки станциясында" (1987) атты естеліктер мен талдау жинағы болды. "Жауынгерлер" романы, Таяу Шығыстағы әуе соғысы туралы, 1990 жылы "Шөл даулы" операциясы басталғанға дейін жарық көрді. Екеуі де оның досы Баррет Тиллменмен бірлесіп жазылған. "Янки станциясында" әскери авиациялық ортада жақсы қабылданды және Әуе күштері мен Теңіз жауынгерлерінің кәсіби оқу тізімдеріне енгізілді. Николс Флоридаға оралып, әйелі Жаклинмен Мельбурн қаласында қоныстанды. Ол 72 жасында рактан қайтыс болды. Ол бұрынғы некесінен туған үш баласы, әйелі және екі келінін қалдырды. Николс сонымен қатар екі бауыры мен екі апайы бар.

Raised in Hialeah, Florida, Nichols enlisted in the United States Army and served as a combat medic during the Korean War. After attending college he was accepted for NavCad training and commissioned in 1957. Originally he flew the North American FJ 4 Fury but shortly thereafter made the transition to the more advanced Vought F 8 Crusader, the last U. S. fighter designed with guns as its primary weapons system. This would be the aircraft that defined his professional career. Nichols joined Fighter Squadron 62 (VF 62) and adopted the callsign "Pirate". During the Cuban Missile Crisis in October 1962, Nichols and pilots of VF 62 flew as escorts for classified RF 8 Crusader reconnaissance flights over Cuba to protect them from Cuban Air Force fighters. VF 62 was awarded the Navy Unit Commendation by President Kennedy. Nichols also became a landing signal officer as well as a flight and tactics instructor. In the latter capacity he was one of the founding members of the Naval Fighter Weapons School that evolved into "TOPGUN". During the Vietnam War Nichols made three Gulf of Tonkin deployments between 1967 and 1973, flying from the aircraft carriers Ticonderoga, Oriskany and Hancock. On his first combat deployment, assigned to VF 191, Nichols was wingman to LCDR Michael Estocin, who posthumously received the Medal of Honor for actions in April 1967. On the following deployment Nichols destroyed one of two North Vietnamese MiG 17s that were attacking an RF 8 Crusader reconnaissance plane. Nichols shoot down of the attacking Mig Fighter saved the life of the reconnaissance pilot and was the final aerial victory to be won with guns in Naval history. For Gallantry in action, Nichols was awarded the Silver Star Medal. He later commanded VF 24 during the closing days of the war in 1973. At the end of his naval career, he was one of only five pilots to log over 3,000 hours in the demanding Crusader. Nichols flew over 350 combat missions during the war. Upon retirement in 1975, Nichols returned to Florida and wrote occasionally. The first of his two books was a combination memoir and analysis titled On Yankee Station (1987). Warriors, a novel about an air war in the Middle East, was released shortly before Operation Desert Storm in 1990. Both were written with his friend Barrett Tillman. On Yankee Station was well received in military aviation circles, and was added to the Air Force and Marine Corps professional reading lists. Nichols returned to Florida and settled in Melbourne with his wife Jacqueline. There he died of cancer at age 72, survived his three children from a previous marriage, his wife, and two step daughters. Nichols is also survived by two brothers and two sisters