Александр Гибсон: Канадалық өнеркәсіпші және Мэриsville қаласын құрушы
Alexander Gibson (industrialist)
Александр Гибсон (1818-1913) – канадалық өнеркәсіпші, New Brunswick-те қағаз фабрикасы, теміржолдар мен арақайынды қала құрған кәсіпкер. Тарихымен танысыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Александр "Босс" Гибсон (1 тамыз 1818 – 14 тамыз 1913) – Канаданың Нью-Брансуик провинциясындағы канадалық өнеркәсіпші. Оның бизнес мүдделеріне ағаш кесетін зауыттар, теміржолдар және мақта фабрикасы кірді. Ол Нью-Брансуикте Мэрисвилл кентін құрды.
Alexander "Boss" Gibson (1 August 1818 – 14 August 1913) was a Canadian industrialist in New Brunswick, Canada. His business interests included sawmills, railways, and a cotton mill. He founded the company town of Marysville, New Brunswick.
Ерте өмір
Александр Гибсон 1818 жылғы 1 тамызда Нью-Брансуик провинциясының Сент-Эндрюс қаласында дүниеге келген. Ол Джон Гибсон мен оның әйелі Мэри Джейн Джонсонның жеті баласының ағасы болды. Джон Гибсонның ата-анасы Александр Гибсон аға мен Джанет Мур, ағалары Джеймс пен Стюарт және қарындасы Маргарет 1818 жылы Ирландиядан Канадаға көшіп келген. Александр Гибсонның балалық шағы 1820 жылдары отбасы ағаш үйde тұрып, алты акр жер шаруашылық еткен. Гибсонның әкесінің әкесі кедей болмаған, өйткені ол 1825 жылға дейін Сент-Эндрюсте жер сатып-сатумен айналысқан, содан кейін Оак-Бейде 60 акрлық жер телімін сұрап, иеленген. Ол екі 20 акрлық жерді сатқан, ал шығыс бөлігін өз отбасының пайдалануына қалдырған. Джон Гибсон, Александрдың әкесі, ұлының крещение туралы жазбада "аяқ киім жасаушы" деп көрсетілген, бірақ Оак-Бейге көшкеннен кейін фермерлікпен айналысқан. Гибсон 1843 жылғы 31 желтоқсанда Мэри Энн Робинсонға үйленді. Ол 1827 жылы Ирландияның Донегал графтығында туған, ата-анасы Канадаға көшіп, Сент-Стефан мен Миллтаун қалаларының маңындағы Бели қонысына қоныстанғаннан екі жыл бұрын. Бұл қоныс, басқа да көптеген шағын шаруа қожалықтары сияқты, бір комментатордың айтуынша, "орманға ашылған терезелер" ғана болатын. Александр Гибсон мен оның әйелінің он екі баласы болды, олардың алтауы ересек жасқа жетті.
Alexander Gibson was born in St. Andrews, New Brunswick on 1 August 1818. He was the first of seven children born to John Gibson and his wife Mary Jane Johnson, who had immigrated to Canada from Ireland in 1818, accompanied by John Gibson's parents, Alexander Gibson Sr. and Janet Moore, brothers James and Stuart, and sister Margaret. During Alexander Gibson's childhood in the 1820s the family lived in a log house and farmed six acres of land. Gibson's grandfather seems not to have been poor, as he speculated modestly in land in St. Andrews until about 1825, when he applied for and was granted a 60 acre tract of farmland in Oak Bay, near St. Stephen, selling two 20 acre lots and reserving the easternmost portion for his own family. John Gibson, the Boss's father, is given as "shoemaker" on his son's baptismal record, but became a farmer upon the move to Oak Bay. Gibson married Mary Ann Robinson on 31 December 1843. She had been born in County Donegal, Ireland in 1827, two years before her parents emigrated to Canada and settled in Baillie Settlement, one of many tiny farming communities surrounding St. Stephen and Milltown, little more that what one commentator described as "windows in the forest.". Alexander Gibson and his wife were to have twelve children, of whom six lived to adulthood.
Ағаш кесу және ағаш өңдеу
Александр Гибсон Нью-Брансуиктің Миллтаун қаласындағы ағаш кесу зауыттарында жұмыс істеді, бастапқыда жұмысшы, кейін аралаушы, ал соңында зауыттың менеджері болды. 1862 жылы Гибсон Шарлотта округін тастап, Фредериктон маңындағы Нэшвак өзенінде жер және ағаш кесу зауытын сатып алды. Бұл операцияны Роберт Ранкин басқарған компанияға тиесілі болды, ол нашар басқарудың салдарынан құлдырап, Гибсон оны 7300 фунт стерлингке сатып алғанға дейін бірнеше жыл бойы сатылымға қойылған еді. Мүлікке ағаш кесу зауыты, астық шабу зауыты, дүкен, ұстахана, "жұмысшыларға жарамды бірнеше үй", сондай-ақ ферма және 7000 акр ормандық жер кірді. Сатып алу құнына Нэшвак өзенінен Фредериктон қаласының маңындағы Сент-Джон өзенінің сағасына дейін ағаш ағызу құқығы да кірді. Гибсон дереу операцияны жақсартуға және кеңейтуге кірісті. Ол өзенге бұрыннан бар тоғанның үстіне тікбұрыштар тізбегін орнатып, су қоймасын кеңейтті, сондай-ақ ағаштардың ағынын жақсарту үшін қосымша тоғандар салды. Ол сонымен қатар зауыттарды жаңартып, оларды қос аралау машиналарымен жабдықтады және оларды басқару үшін Лепреодан тәжірибелі жұмысшыларды шақырды. 1863 жылдың көктемінде зауыттар "дилерлер" деп аталатын 3 дюймдік тақтайшаларды аралауды бастады, олар Нэшвак өзенінің сағасындағы ағаш жинағышқа жүзіп жеткізілді. Содан кейін олар Сент-Джон өзенімен Нью-Брансуиктің Сент-Джон портына, ал одан әрі британдық немесе американдық нарықтарға сал немесе баржаларда тасымалданды. Гибсонның екінші теміржол жобасы - Нью-Брансуик жер және теміржол компаниясының директоры, кейін президенті болуы болды, ол 1870 жылы провинциялық үкіметтен Эдмундстонға дейін желі салуға рұқсат алды. Провинция компанияға әр шақырым жолға 10 000 акр мемлекеттік жер берді, жалпы сомасы 1 647 772 акр орманды жерді құрады. Рұқсатта құрылыс үш жыл ішінде басталып, сегіз жыл ішінде аяқталуы керек екені көрсетілген. Компания Англияда құрылысты қаржыландыру үшін екі жыл бойы ақша жинауға тырысқаннан кейін, Гибсон шығынның төрттен бір бөлігін төлеуге келісті. Гибсон компанияның президенті болды және қалалық және округтік әкімшіліктерден тағы 225 000 доллар түскеннен кейін 1872 жылдың мамыр айында құрылыс басталды. "Гибсон желісі" деп аталған теміржол 1878 жылы Эдмундстонға жетті. Оның оңтүстік терминалы Нэшвак өзенінің сағасының жанындағы Сент-Джон өзенінің солтүстік жағалауындағы Гибсон ауылында (Александр Гибсонның құрметіне аталған) орналасқан. Род-Айленд штатының Провиденс қаласындағы Локвуд, Грин және компаниясы жобалаған ағаш кесу зауыты төрт қабаттан тұрып, ұзындығы 418 фут, ені 100 фут болатын. Онда өрттен қорғану үшін бумен жылыту және су шашырату жүйесі орнатылған. Оның 800 көміртекті доғалы шамдары Фредериктон аймағында алғашқылардың бірі болды. Гибсон шіркеу пасторы мен органшысының жалақысын төлеп, хордың әрбір мүшесіне жыл сайын үлестеме берді. 1986 жылы мақта зауыты ғимараты жекелеген Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде танылды.
Alexander Gibson went to work in the sawmills in Milltown, New Brunswick, first as a laborer, then as sawyer and later mill manager. In 1862 Gibson left Charlotte County and purchased land and a sawmill operation on the Nashwaak River near Fredericton. A company directed by Robert Rankin owned the operation, which was failing because of poor management and had been offered for sale for several years before Gibson purchased it for £7,300. The property included sawmills, a gristmill, a store, a blacksmith shop, and "a number of houses well suited for workmen", as well as a farm and 7,000 acres of woodland. The purchase price also included the right to float logs and rafts down the Nashwaak River to its mouth in the Saint John River across from the city of Fredericton. Gibson immediately began to improve and expand the operation. He enlarged the mill pond by putting a chain of piers across the river above an existing dam, and built more dams in order to improve the flow of logs to his sawmills. He also renovated the mills, outfitting them with double gang saws, and brought in experienced workers from Lepreau to run them. In the spring of 1863 the mills began sawing 3 inch planks, called deals, which were floated to a log boom at the mouth of the Nashwaak. They were then taken on lighters or rafts down the Saint John River to the port of Saint John, New Brunswick, and thence to the British or American markets. Gibson's second railway venture was as a director, and later president, of the New Brunswick Land and Railway Company, which received a provincial government charter in 1870 to build a line north to Edmundston. The province granted the company 10,000 acres of crown land per mile of track, for a total of 1,647,772 acres of forested land. The charter stipulated that construction must start in three years, with completion in eight years. After two years of unsuccessful efforts by the company to raise money in England to finance construction, Gibson offered to pay one quarter of the cost. Gibson took over as president of the company and with the granting of another $225,000 by city and county governments, construction began in May 1872. The railway, which was called the "Gibson Line" reached Edmundson in 1878. Its southern terminus was at the village of Gibson (named after Alexander Gibson) on the north bank of the Saint John River near the mouth of the Nashwaak. The mill, which was designed by Lockwood, Greene & Co. of Providence, Rhode Island, had four storeys and was 418 feet long by 100 feet wide. It had steam heat and a sprinkler system as fire protection. Its 800 carbon arc electric lights were the first in the Fredericton area. Gibson paid the minister's and organist's salaries and gave each choir member an annual stipend. The cotton mill building received a separate National Historic Site designation in 1986.
Кейінгі жылдары және мұрасы
Канаданың мақта-текстиль өнеркәсібі, Гибсонның кәсіпорны да оның ішінде, көп ұзамай қиындықтарға кезікті. Оларға білікті жұмысшылардың жетіспеуі, шикізатқа бәсекелестік және импортталған технологияға тәуелділік кірді. Ең ауыр жағдай – нарық барлық фабрикалар өндірген мақта матаның мөлшерін қабылдай алмады. Гибсон 1886 жылы артық өндірістің алдын алу үшін құрылған сауда бірлестігіне қосылудан бас тартты, бірақ 1892 жылы Монреальдегі Canadian Colored Cotton Mills Company Limited компаниясы арқылы өнімдерін сатуға келісті. 1890 жылдары оның ағаш экспорттау бизнесі де диірмендерінің ескіруі және жеріндегі жарамды ағаш қорларының азаюы салдарынан кірісі төмендеді. Оның әйелі 1898 жылы қайтыс болды. Оның отбасылық жер көлемі, Александр Гибсон еске алу зиратында, 351 Канада көшесі, Фредериктон қаласында 2010 жылы тарихи орын деп жарияланды.
The Canadian cotton textile industry, including Gibson's enterprise, soon ran into difficulties. These included a shortage of skilled workers, competition for raw materials, and dependence on imported technology. Most serious was the fact that the market could not support the amount of cotton cloth produced by all the mills. Gibson refused to join a trade association organized as early as 1886 to try to prevent overproduction, but in 1892 he agreed to market all his production through the Canadian Colored Cotton Mills Company Limited of Montreal. Through the 1890s, also, his lumber export business became less profitable, due to the increasing age of his mills and the declining supply of suitable lumber on his land. His wife had predeceased him in 1898. His Family Plot in the Alexander Gibson Memorial Cemetery, 351 Canada Street, Fredericton was declared an Historic Place in 2010.