Дэвид Боуидің "All the Madmen" әні: 1970 ж. жазылған, "The Man Who Sold the World" альбомынан. Жылу мен психоздың керемет үйлесімі, гитара мен синтезатордың әсері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"All the Madmen" – 1970 жылы ағылшын әнші-әндер авторы Дэвид Боуидің "The Man Who Sold the World" альбомы үшін жазған ән. Ол сол жылы АҚШ-та және 1971 жылдың сәуір айында Ұлыбританияда шықты. Альбомдағы есімізді білдіретін бірнеше әндердің ішінде, бұл ән "ақыл-естен айырылған, ешқандай логикасы жоқ әлемді бейнелейді, сондықтан соңғы салауатты адамдар психиатриялық емханаларда отырады" деп сипатталған.
"All the Madmen" is a song written by the English singer songwriter David Bowie in 1970 for his album The Man Who Sold the World, released later that year in the US and in April 1971 in the UK. One of several tracks on the album about insanity, it has been described as depicting "a world so bereft of reason that the last sane men are the ones in the asylums".
Музыка және әндер
Трек тек вокал мен акустикалық гитарамен басталады, екінші куплетте сыбызғы мен диктофон қосылып, Боуидің өмірбаяны Дэвид Бакли "балалық санасыздық" деп атаған атмосфера құрайды, содан кейін Мик Ронсон орындаған электр гитарасының бұрмаланған аккордтарымен ауыр рокерге айналады, бұл дыбыс Ральф Мейс орындаған Moog синтезаторымен күшейтіледі. Кейін Ронсон мелодикалық жетекші гитарада ойнайды, ал әннің соңында ауыр рифтерге, содан кейін мелодикалық жетекші гитараға оралады. Ронсон жазған "төрт сыбызғыға арналған шағын пьеса" [әннің] паузасында қолданылды. Ән "Zane zane zane, ouvre le chien" деп аяқталады, соңғы фраза француз тілінде "итті аш" дегенді білдіреді. Таня Старк Боуидің эзотерикаға деген танымал қызығушылығын еске алып, Боуидің "Buddha of Suburbia" әнінде қайталаған "Zane, Zane, Zane" сюрреалистік фразасы "Зейіннің эзотерикалық қылышына (зэйн (זין) "қылыш" дегенді білдіреді) жасырын сілтеме болуы мүмкін, бұл Кабала концепциясы Мезла Жаратылыс Шаңқайымен байланысты, ол мистикалық Өмір Ағашының станциялары арқылы зигзаг тәрізді өтеді, Боуимен байланысты көптеген ассоциацияларды тудырады, Aladdin Sane-нің мәшһүр 'зигзаг' шаңқайынан бастап Station to Station әнінің мұқабасының арт жағындағы Боуидің Өмір Ағашының зигзаг суретіне дейін. Әнді жазу кезінде Боуи алғаш рет, бірақ тек комедиялық эффект үшін 1967 жылы "The Laughing Gnome" әнінде қолданған, әртүрлі жылдамдықтағы вокалдар да пайдаланылды. Боуи бұл әнді өзінің жартылай ағасы Терри Бернс туралы жазғанын айтты, ол шизофрениямен ауырған және 1985 жылы өзін-өзі өлтіргенге дейін Кейн Хилл ауруханасында (The Man Who Sold the World американдық түпнұсқасының мұқабасында бейнеленген) тұтқын болған. Әннің мәтінінде лоботомияға, транквилизатор Либриумға және ЭСТ-ға, яғни электрошок терапиясына сілтемелер бар.
The track opens with just vocals and acoustic guitar, with the second verse adding cymbals and recorder, creating an atmosphere that Bowie biographer David Buckley called "childlike dementia", before transforming into a heavy rocker featuring distorted chords from the electric guitar played by Mick Ronson, augmented by Moog synthesizer played by Ralph Mace. Later, Ronson plays melodic lead guitar, before a return to heavy riffing and then melodic lead guitar as the song concludes. "[A] mini score for four recorders" which Ronson wrote was "used in the break of [the song]". It ends with the chant "Zane zane zane, ouvre le chien", the latter phrase literally meaning "open the dog" in French. Tanja Stark, citing Bowie's well known interest in esoterica suggests the surrealist phrase "Zane, Zane, Zane", repeated by Bowie on the track "Buddha of Suburbia" is possibly " a cryptic reference to the esoteric Sword of Zayin (zayin (זין) means "sword") a Kabbalah concept associated with the Mezla Lightning Flash of Creation that zigzags from station to station of the mystic Tree of Life conjuring a multitude of associations with Bowie, from Aladdin Sane's iconic 'zigzag' Lightning Flash to Bowie's zigzag drawing of the Tree of Life on the back cover of Station to Station". The production of the song also made use of varispeed vocals, which Bowie had first employed – though only for comic effect – on "The Laughing Gnome" in 1967. Bowie has said that the song was written for and about his half brother, Terry Burns, who had schizophrenia and was an inmate of Cane Hill Hospital (pictured on the original U. S. cover of The Man Who Sold the World) until his suicide in 1985. The lyrics include references to lobotomy, the tranquilizer Librium and EST, or Electroshock Therapy.
Босату және соңынан
The Man Who Sold the World альбомының екінші трегі "All the Madmen" 1970 жылдың желтоқсанында Mercury Records компаниясы АҚШ-та өңделген промо-сингл ретінде шығарылды (екі жағында да бір ән болды). 1971 жылдың басында Боуидің сол елдегі концерттік турларына дейін. 1973 жылдың маусым айында RCA Records, ол әннің түпкі альбомын өткен жылы қайта шығарған болатын, "All the Madmen" әнін Шығыс Еуропада "Soul Love" әнімен бірге сингл ретінде шығарды (The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars альбомынан). Боуи 1987 жылы Glass Spider туры аясында осы әнді тікелей орындады, бірақ концерттердің бейнежазбаларына 2007 жылы шыққан арнайы DVD нұсқасына дейін қосылмады (онда ол тек аудио трек ретінде жарияланды). 2015 жылы әннің промо моно-сингл редакциясы алғаш рет ресми түрде Re:Call 1 жинағында, Five Years (1969–1973) жинағының бір бөлігі ретінде шығарылды.
The second track on The Man Who Sold the World, "All the Madmen" was released by Mercury Records in edited form as a promo single (featuring the same song on both sides) in the U. S. in December 1970, prior to Bowie's promotional tour there in early 1971. In June 1973, RCA Records, which had re released the song's parent album the previous year, issued "All the Madmen" as a single in Eastern Europe, backed with "Soul Love" from The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars. Bowie performed the song live on his 1987 Glass Spider Tour, though it was not included on the video release from the concerts until the Special Edition release on DVD in 2007 (on which it was released as an audio only track). In 2015, the promo mono single edit of the song was officially released for the first time, on Re:Call 1, part of the Five Years (1969–1973) compilation.