Болат гитара – шайқап ойналатын, пердесі жоқ музыкалық аспап. Оның ерекшелігі – дыбыстың әдемі, көшпелі тілі және адам даусының интонациясын беру қабілеті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гитараның түрі немесе аспапты ойнау әдісі
Type of guitar or the method of playing the instrument
Болат гитара – құбыла немесе ұқсас қатты затты тартылған ішектерге жылғалатып ойналатын кез келген гитара. Құбыланың өзі "steel" деп аталады және "болат гитара" атауы осы құбыладан шыққан. Бұл аспаптың ерекшелігі – оны табақшасыз ойнайды; тұжырымдама бойынша, ол бір саусақпен (құбыламен) гитара ойнауға ұқсас. Портаменто мүмкіндігімен танымал, ноталар арасындағы барлық биіктіктен тегіс сығады, аспап адам даусының үнін еліктейтін әуезді жылау және терең дірілдеу дыбысын шығарады. Әдетте, ішектерді басым қолдың саусақтарымен тартып алады (құбылаламай), ал болат құбыла ішектерге жеңіл қысылып, қарсы қолмен жылғалатылады. Музыка жасау үшін слайдты пайдалану идеясы көне африкалық аспаптарға дейін жетеді, бірақ заманауи болат гитара Гавайи аралдарында ойлап табылып, танымал болды. Гавайиліктер әдеттегі гитараны тізеге емес, денеге жазық орналастырып, саусақтарының орнына құбыламен ойнай бастады. Джозеф Кекуку 1890 жылдары гитара ойнаудың осы әдісін, "Гавай стилі" деп атады, және бұл әдіс халықаралық деңгейде тарады. Гавай музыкасының болат гитарамен орындалуы ХХ ғасырдың бірінші жартысында АҚШ-та кең таралған музыкалық әуесқақтыққа айналды, ал 1916 жылы Гавай музыкасының жазбалары АҚШ-тың басқа барлық музыка жанрларынан көп сатылды. Бұл танымалдылық горизонтальды ойнауға арналған гитаралар жасауға себеп болды. Архетиптік аспап – Гавай гитарасы, сондай-ақ лап сталь деп те аталады. Бұл алғашқы акустикалық аспаптар басқа аспаптарға қарағанда жеткілікті дауысты емес еді, бірақ 1934 жылы Джордж Бошамп атты болат гитарист электр гитара құрылғысын ойлап тапқанда жағдай өзгерді. Электрлендіру осы аспаптарды естіртуге мүмкіндік берді, сонымен қатар олардың резонанстық камералары енді қажет емес екенін білдірді. Бұл болат гитараны кез келген дизайнмен, тіпті дәстүрлі гитара пішініне мүлдем ұқсамаған тікбұрышты блоктан жасауға мүмкіндік берді. Бұл 1950 жылы технологиялық жақтан жетілдіріліп, әмбебап педальді болат гитараға айналған "консольді болаттар" деп аталатын аяқтардағы металл каркастағы үстел тәрізді аспаптарға әкелді. АҚШ-та болат гитара ХХ ғасырдың басында танымал музыкаға әсер етті, джаз, свинг және кантри музыкасымен бірігіп, батыс свингінде, хонки-тонк, госпел және блюграста естілді. Бұл аспап Миссисипи дельтасындағы блюз орындаушыларына әсер етті, олар болат гитараның дыбысын қабылдады, бірақ гитараны дәстүрлі түрде ұстап отырды; олар саусақтарының айналасына "слайд" деп аталатын түтікше нысанын (бөтелке мойнын) қолданды. Бұл әдіс бұрын "бөтелке мойны" гитара деп аталатын, қазір "слайд гитара" деп аталады және көбінесе блюз және рок музыкасымен байланысты. Блюграсс орындаушылары Гавай стилін "Добро" деп аталатын резонаторлы гитарада ойнауды қабылдады, бұл дөңгелек немесе шаршы мойынды болат гитараның түрі, кейде музыкант тұрып, гитараны иық белбеуімен көлденең ұстап отырады.
A steel guitar is any guitar played while moving a steel bar or similar hard object against plucked strings. The bar itself is called a "steel" and is the source of the name "steel guitar". The instrument differs from a conventional guitar in that it is played without using frets; conceptually, it is somewhat akin to playing a guitar with one finger (the bar). Known for its portamento capabilities, gliding smoothly over every pitch between notes, the instrument can produce a sinuous crying sound and deep vibrato emulating the human singing voice. Typically, the strings are plucked (not strummed) by the fingers of the dominant hand, while the steel tone bar is pressed lightly against the strings and moved by the opposite hand. The idea of creating music with a slide of some type has been traced back to early African instruments, but the modern steel guitar was conceived and popularized in the Hawaiian Islands. The Hawaiians began playing a conventional guitar in a horizontal position across the knees instead of flat against the body, using the bar instead of fingers. Joseph Kekuku developed this manner of playing a guitar, known as "Hawaiian style", about 1890 and the technique spread internationally. The sound of Hawaiian music featuring steel guitar became an enduring musical fad in the United States in the first half of the twentieth century and in 1916, recordings of indigenous Hawaiian music outsold all other U. S. musical genres. This popularity spawned the manufacture of guitars designed specifically to be played horizontally. The archetypal instrument is the Hawaiian guitar, also called a lap steel. These early acoustic instruments were not loud enough relative to other instruments, but that changed in 1934 when a steel guitarist named George Beauchamp invented the electric guitar pickup. Electrification allowed these instruments to be heard, and it also meant their resonant chambers were no longer essential. This meant steel guitars could be manufactured in any design, even a rectangular block bearing little or no resemblance to the traditional guitar shape. This led to table like instruments in a metal frame on legs called "console steels", which were technologically improved about 1950 to become the more versatile pedal steel guitar. In the United States, the steel guitar influenced popular music in the early twentieth century, combining with jazz, swing and country music to be prominently heard in Western swing, honky tonk, gospel and bluegrass. The instrument influenced Blues artists in the Mississippi Delta who embraced the steel guitar sound but continued holding their guitar in the traditional way; they used a tubular object (the neck of a bottle) called a "slide" around a finger. This technique, historically called "bottleneck" guitar, is now known as "slide guitar" and is commonly associated with blues and rock music. Bluegrass artists adapted the Hawaiian style of playing in a resonator guitar known as a "Dobro", a type of steel guitar with either a round or square neck, sometimes played with the musician standing and the guitar facing upward held horizontally by a shoulder strap.
Тарих
XIX ғасырдың аяғында Гавайи патшасы малды өсіру үшін жалдаған еуропалық теңізшілер мен португалдық вакеролар Гавай аралдарына испан гитараларын әкелді. Бір себепті болса да, гавайлықтар ғасырлар бойы қолданылып келген стандартты гитаралық құбылысты қабылдамады. Олар гитараларын барлық алты ішекті тартып ойнағанда мажорлық аккорд дыбысталатындай етіп реттеді, бұл қазір "ашық құбылыс" деп аталады. Бұл "бос кілт" деп те аталады, себебі оны орындау үшін кейбір ішектер "босатылды". Аккордтарды өзгерту үшін олар жұмсақ затты, әдетте құбырдың немесе металл бөлігін қолданып, оны ішектердің үстінен төртінші немесе бесінші ладқа жылдырып, үш аккордты әнді оңай орындайтын. Гитараны денеге жақын ұстап, темір тағанды ішектерге басу физикалық тұрғыдан қиын болғандықтан, гавайлықтар гитараны тізелеріне қойып, қолдарын жазық ұстап ойнады. Осы ойнау әдісі бүкіл Гавайиде танымал болып, халықаралық деңгейде тарады. Ол АҚШ-қа көшіп, водевильде өнер көрсетіп, сондай-ақ Гавай музыкасын орындап Еуропаны аралады. Гавай ойнау стилі Америкаға тарады және 20 ғасырдың бірінші жартысында танымал болды; сол дәуірдің белгілі орындаушылары Франк Ферера, Сэм Ку Уэст, "Король" Бенни Навахи және Сол Хоопии болды. Хоопии (,/h//oʊ//oʊ//'//p//iː//i/ hohohPEEee) – бүкіл әлемге аспаптық лап-стильдің дыбысын таратушы, ең танымал гавайліктердің бірі болды. Бұл бірнеше оқиғаның нәтижесінде болды. 1900 жылы Гавайинің АҚШ территориясына қосылуы американдықтардың Гавай музыкасына және мәдениетіне деген қызығушылығын арттырды. 1912 жылы Бродвейде "Жәннат құсы" атты музыкалық қойылымы көрсетілді; онда Гавай музыкасы мен әсем костюмдер болды. Қойылым өте табысты болды және осы табысқа қадамы басқан ол АҚШ және Еуропаны аралап, ақырында 1932 жылы "Жәннат құсы" фильмін жасады. Ол сегіз жыл бойы қойылыммен бірге гастрольде болды. 1918 жылы "Вашингтон Геральд" газетінде былай деп жазылған: "Гавай музыкасының осы елдегі танымалдығы соншалық, "Жәннат құсы" елде бұрын-соңды болмаған ең үлкен музыкалық сән құрды деп есептеледі". 1915 жылы Сан-Францискода Панама каналының ашылуын тойлау үшін Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесі өткізілді және тоғыз ай бойы миллиондаған келушілерге гавайлық гитара ойнау стилін таныстырды. Радио хабарлары Гавай музыкасының танымалдығын арттыруға көмектесті. "Hawaii Calls" бағдарламасы Гавайиден басталып, АҚШ-тың батыс жағалауына таратылды. Онда сталь гитара, укулеле және ағылшын тілінде орындалатын гавай әндері болды. Кейіннен бағдарлама 750-ден астам радиостанция арқылы бүкіл әлемде таратылды. Сол Хоопии 1923 жылы Лос-Анджелестегі KHJ радиосынан тікелей эфирде хабар тарата бастады. "Гавай гитаралары" немесе "лап-стиль" деп аталған сталь гитараның дыбысын қабылдау, аспап жасаушыларды оларды көптеп өндіруге және осы стильде ойнауға ыңғайлы жаңа дизайндар жасауға итермеледі. 20 ғасырдың басында сталь гитарада ойнау екі бағытқа бөлінді: орындаушының тізесінде ойналатын, арнайы жасалған немесе өзгертілген аспапта орындалатын лап-стиль; және дәстүрлі испан гитарасында орындалатын слайд-стиль. Слайд-стиль блюз және рок музыкасымен байланысты болды, ал көлденең стиль бірнеше музыкалық жанрлармен байланысты болды, соның ішінде Гавай музыкасы, кантри музыкасы, батыс свинг, хонки-тонк, блюграсс және госпел. Миссисипи дельтасы Роберт Джонсон, Сон Хаус, Чарли Паттон және басқа да блюз пионерлерінің мекені болды, олар саусақтарына кигізілген түтікшелі слайдты қолданды. Слайд-стильдің алғашқы жазбасы 1923 жылы Сильвестр Уивердің "Guitar Blues" және "Guitar Rag" атты екі инструменталды әнін жазу арқылы жасалды. Батыс свинг пионерлері Боб Уиллс және Леон МакАулиф 1935 жылы оның "Guitar Rag" әнін ықпалды "Steel Guitar Rag" инструменталды әніне бейімдеді. Блюз музыканттары дәстүрлі испан гитарасын екі гитара типінің арасындағы гибрид ретінде ойнады, бір саусағын түтікшелі слайдқа немесе бөтелкеге енгізіп, қалған саусақтарымен ладтарды қолданды (әдетте ырғақ сүйемелдеу үшін).
In the late 19th century, European sailors and Portuguese vaqueros, hired by Hawaii's king to work cattle ranches, introduced Spanish guitars in the Hawaiian Islands. For whatever reason, Hawaiians did not embrace standard guitar tuning that had been in use for centuries. They re tuned their guitars to make them sound a major chord when all six strings were strummed, now known as an "open tuning". The term for this is "slack key" because certain strings were "slackened" to achieve it. To change chords, they used some smooth object, usually a piece of pipe or metal, sliding it over the strings to the fourth or fifth position, easily playing a three chord song. It is physically difficult to hold a steel bar against the strings while holding the guitar against the body (hand supinated) so the Hawaiians placed the guitar across the lap and played it with the hand pronated. Playing this way became popular throughout Hawai'i and spread internationally. He moved to the U. S. and became a vaudeville performer and also toured Europe performing Hawaiian music. The Hawaiian style of playing spread to America and became popular during the first half of the 20th century; noted players of the era were Frank Ferera, Sam Ku West, "King" Bennie Nawahi and Sol Hoʻopiʻi. Hoʻopiʻi (,/h//oʊ//oʊ//'//p//iː//i/ hohohPEEee) was perhaps the most famous of the Hawaiians who spread the sound of instrumental lap steel worldwide. and was ignited by a number of events. The annexation of Hawai'i as a U. S. territory in 1900 stimulated Americans' interest in Hawaiian music and customs. In 1912, a Broadway musical show called Bird of Paradise premiered; it featured Hawaiian music and elaborate costumes. The show became quite successful and, to ride this wave of success, it toured the U. S. and Europe, eventually spawning the 1932 film Bird of Paradise. and toured with the show for eight years. In 1918, The Washington Herald stated, "So great is the popularity of Hawaiian music in this country that 'The Bird of Paradise' will go on record as having created the greatest musical fad this country has ever known". In 1915, a world's fair called the Panama–Pacific International Exposition was held in San Francisco to celebrate the opening of the Panama Canal and over a nine month period introduced the Hawaiian style of guitar playing to millions of visitors. Radio broadcasts played a role in fueling the popularity of Hawaiian music. Hawaii Calls was a program originating in Hawai'i and broadcast to the U. S. mainland west coast. It featured the steel guitar, ukulele, and Hawaiian songs sung in English. Subsequently, the program was heard worldwide on over 750 stations. Sol Hoʻopiʻi began broadcasting live from KHJ radio in Los Angeles in 1923. The acceptance of the sound of the steel guitar, then referred to as "Hawaiian guitars" or "lap steels", spurred instrument makers to produce them in quantity and create innovations in the design to accommodate this style of playing. In the early twentieth century, steel guitar playing branched off into two streams: lap style, performed on an instrument specifically designed or modified to be played on the performer's lap; and bottleneck style, performed on a traditional Spanish guitar held flat against the body. The bottleneck style became associated with blues and rock music, and the horizontal style became associated with several musical genres, including Hawaiian music, country music, Western swing, honky tonk, bluegrass and gospel. The Mississippi Delta was the home of Robert Johnson, Son House, Charlie Patton and other blues pioneers, who used a prominent tubular slide on a finger. The first known recording of the bottleneck style was in 1923 by Sylvester Weaver, who recorded two instrumentals, "Guitar Blues" and "Guitar Rag". Western swing pioneers Bob Wills and Leon McAuliffe adapted his song, "Guitar Rag", in 1935 for the influential instrumental "Steel Guitar Rag". Blues musicians played a conventional Spanish guitar as a hybrid between the two types of guitars, using one finger inserted into a tubular slide or a bottleneck with one finger while using frets with the remaining fingers (usually for rhythm accompaniment).
Контри музыкасы
Гавайилік гитараның ел музыкасында қолданылған ең алғашқы жазбасы 1920 жылдардың басында, каубой киносының жұлдызы Хут Гибсон Сол Хоопииді Лос-Анджелеске өзінің тобында орындау үшін шақырған кезде тіркелген деп саналады. 1930 жылдардың басында акустикалық лап-стиль гитаралардың дыбысы басқа аспаптармен бәсекелесу үшін жеткіліксіз болды, бұл мәселені көптеген ойлап табушылар шешуге тырысты.
The earliest record of a Hawaiian guitar used in country music is believed to be in the early 1920s when cowboy movie star Hoot Gibson brought Sol Hoʻopiʻi to Los Angeles to perform in his band. In the early 1930s, acoustic lap steel guitars were not loud enough to compete with other instruments, a problem that many inventors were trying to remedy.
Резонаторлы гитаралар
1927 жылы Допьера бауырлары резонаторлы гитарды патенттеді – гитараның көпірінің астына бекітілген, үлкен, кері бұрылған динамик конусына ұқсайтын, электр қуаты қолданбайтын құрылғы, оның арқасында дыбыс күшейтілді. "DOpyera" және "BROthers" сөздерінің қосылуынан пайда болған "Dobro" атауы осы гитар түрінің жалпылама атауына айналды. Оны Пит Кирби ("Ұялшақ бауыр Освальд") 30 жыл бойы Рой Акуффтың тобымен бірге Нэшвиллдің "Grand Ole Opry" бағдарламасында танымал етті. Ол гитараны иыққа тағылатын белбеуге тіреп, көлденең ұстап, ойнайтын. Освальдтың "Добро" аспабы қызығушылық тудырды; ол: "Адамдар мен қалай ойнағанымды және ол не екенін түсінбеді, содан әрқашан жақындап, оған қарағысы келді", – деді. Джош Грейвс ("Джош аға") Флэтт пен Скруггспен бірге резонаторлы сталь гитарды Bluegrass музыкасында одан әрі танымал етті, нәтижесінде осы типтегі лап сталь осы жанрда бекініп, кеңінен танылды.
In 1927, the Dopyera brothers patented the resonator guitar, a non electric device resembling a large inverted loudspeaker cone attached under the bridge of a guitar to make it louder. The name "Dobro", a portmanteau of DOpyera and BROthers, became a generic term for this type of guitar, popularized by Pete Kirby ("Bashful Brother Oswald") on Nashville's Grand Ole Opry for 30 years with Roy Acuff's band. He played the instrument while standing with the guitar facing upward held horizontally by a shoulder strap. Oswald's Dobro attracted interest and fascination; he said, "People couldn't understand how I played it and what it was, and they'd always want to come around and look at it." Josh Graves (Uncle Josh) further popularized the resonator steel guitar into Bluegrass music with Flatt and Scruggs to the extent that this type of lap steel became an established and familiar fixture in this genre.
Электрмен жабдықтау
1934 жылы Джордж Бошамп есімді сталь гитарашы электр гитараның құрамын (пикап) ойлап тапты. Ол магнит өрісінде дірілдейтін металл ішек шағын ток тудыратынын, оны күшейтіп, динамикке жіберуге болатынын анықтады; оның болат гитарасы әлемдегі алғашқы электр гитарасы болды. Музыка жазушысы Майкл Росс айтуынша, коммерциялық жазбадағы алғашқы электрленген аспап – 1935 жылы Боб Даннның батыс свинг мелодиясында орындаған болат гитарасы. Данн Милтон Браун және оның «Музыкалық Брауньстер» тобымен бірге жазба жасады.
In 1934, a steel guitarist named George Beauchamp invented the electric guitar pickup. He found that a vibrating metal string in a magnetic field generates a small current that can be amplified and sent to a loudspeaker; his steel guitar was the world's first electric guitar. According to music writer Michael Ross, the first electrified stringed instrument on a commercial recording was a steel guitar played by Bob Dunn on a Western swing tune in 1935. Dunn recorded with Milton Brown and his Musical Brownies.
Батыс тербелісі
1930 жылдардың басында жаңадан электрленген сталь гитара музыканттар тарапынан "Western swing" деп аталатын би музыкасының түріне енгізілді, бұл кантри музыкасының джаз свингімен үйлесімдеген қосалқы жанры еді. Аспаптың дизайны мен ойнау әдісі жанрдың музыкасы дамыған сайын үнемі өзгеріп отырды. 1936 жылдың қазан айында МакАулиф Уиллз тобымен бірге Rickenbacker B–6 сталь гитарасында "Steel Guitar Rag" әнін жазды, бұл жазба өте көп сатылыммен танымал болды. Аспаптың көлемі артқандықтан, оны енді ойнаушының тізесінде ұстау мүмкін болмады, сондықтан оны аяқтары бар тіреуге орналастырып, "консоль" сталь гитарасы ретінде сатуға көшті. Герб Ремингтон және Ноэль Боггс сияқты сол дәуірдің көрнекті музыканттары оған қосымша мойындар қосып, ақырында төрт мойынға дейін жететін аспаптарда ойнады. Алтылық және тоғыздық кездесетін әуендемелер жиі қолданылып, сталь гитараның ерекше дыбысымен байланыстырылды.
In the early 1930s, the newly electrified lap steel guitar was adopted by musicians type of dance music known as "Western swing", a sub genre of country music combined with jazz swing. The design of this instrument and the way it was played underwent continual change as the music of the genre evolved. In October, 1936, McAuliffe recorded "Steel Guitar Rag" with Wills' band on a Rickenbacker B–6 lap steel with phenomenal record sales. The added bulk meant that the instrument could no longer be managed on the player's lap and required placement in a frame with legs and marketed as a "console" steel guitar. Prominent layers of that era, including Herb Remington and Noel Boggs, added more necks and eventually played instruments with up to four different necks. Using tunings with sixths and ninths became common and identifiable with the steel guitar sound.
Қазіргі заманғы кантри музыкасы және педальді сталь
Консольдік гитараға педальдерді қосудың бастапқы идеясы, жай ғана педальды басып, барлық сымдардың құлағын басқа бір құлаққа өзгерту арқылы қосымша мойынның қажеттілігін жою болды, бірақ бұл алғашқы тырастырулар сәтсіз аяқталды. 1948 жыл шамасында мотоцикл шеберханасының басшысы Пол Бигсби педальдық жүйені ойлап тапты. Ол консольдік сталь гитараның алдыңғы екі тірегінің арасына педальдарды орнатып, педальдік сталь гитараны жасады. Педальдар белгілі бір сымдардың дыбысын көтеру үшін механикалық байланыс арқылы кернеуді қолданды. Бұл жазудан бұрын педальдік сталь гитаралар он жылдан астам уақыттан бері қолданыста болғанымен, осы әннің табысынан кейін аспап кантри музыкасындағы маңызды құрал ретінде танылды. Дарик Кэмпбелл (1966–2020) – шіркеуден әлемдік деңгейге музыкалық дәстүрді жеткізген Кэмпбелл ағайындарының евангелистік тобындағы лап сталь гитарашысы. Кэмпбелл электрлі Гавай лап сталінде ойнады: 1980-ші жылдары пастордың ұлы Роберт Рэндольф жасөспірім шағында педальдік сталь гитараны үйреніп, оны осы жанрда танымал етті және музыкант ретінде сыншылардың жоғары бағасын алды. Нил Штраус The New York Times газетінде Рэндольфты «өзінің буынындағы ең талантты және ерекше педальдік сталь гитарашыларының бірі» деп атады.
The original idea for adding pedals to a console guitar was simply to push a pedal and change the tuning of all the strings into a different tuning and thus obviate the need for an additional neck, but these early efforts were unsuccessful. Around 1948, Paul Bigsby, a motorcycle shop foreman, designed a pedal system. He put pedals on a rack between the two front legs of a console steel guitar to create the pedal steel guitar. The pedals operated a mechanical linkage to apply tension to raise the pitch of certain strings. Even though pedal steel guitars had been available for over a decade before this recording, the instrument emerged as a crucial element in country music after the success of this song. Darick Campbell (1966–2020) was a lap steel player for the gospel band, the Campbell Brothers, who took the musical tradition from the church to international fame. Campbell played an electric Hawaiian lap steel:
In the 1980s, a minister's son named Robert Randolph took up the pedal steel as a teenager, popularized it in this genre and received critical acclaim as a musician. Neil Strauss, writing in The New York Times, called Randolph "one of the most original and talented pedal steel guitarists of his generation".
Үнді музыкасы
Үндістанда сталь гитараның танымалдылығы 1940 жылдары Калькуттаға қоныстанған гавайлік иммигрант Тау Мое (мо ай деп айтылады) арқылы басталды. 1960 жылдары сталь гитара үнді халық музыкасында кең таралған аспапқа айналды, кейіннен ол фильмдердің саундтректеріне енгізілді. Үнді музыканттары көбінесе еденде отырып лап сталь гитарада ойнайды және аспапты өзгертеді, мысалы, үш мелодиялық ішек (сталь таяқшасымен және саусақпен тарту арқылы ойналады), төрт дрон ішегі және ситардың дыбысын имитациялайтын 12 симпатиялық ішек қолданады. Осылай орындаған үнді музыканты Бридж Бхушан Кабра сталь гитараны дәстүрлі үнді композицияларын, рагаларды ойнау үшін бейімдеді және ол Хиндустани слайд гитара жанрының әкесі деп есептеледі. Бұл техника сонымен қатар, жанында ашық ішек болғанда ноталарды жылдам басуға немесе тартуға мүмкіндік береді. Добро гитарада ойнаушылар бірнеше ішекте бір уақытта ойналатын ноталар арасындағы интервалды өзгерту үшін таяқшаны көлденең бұрады. Аспаптың өнертабысы бұрынғы сталь гитараларда мүмкін болмаған, көбірек қызығушылық тудыратын және әртүрлі музыка ойнау қажеттілігімен, сондай-ақ консольдік сталь гитараларға қосымша мойындарды қосу қажеттілігін жоюмен байланысты болды.
The steel guitar's popularity in India began with a Hawaiian immigrant who settled in Calcutta in the 1940s named Tau Moe (pronounced mo ay). By the 1960s, the steel had become a common instrument in Indian popular music—later included in film soundtracks. Indian musicians typically play the lap steel while sitting on the floor and have modified the instrument by using, for example, three melody strings (played with steel bar and finger picks), four plucked drone strings, and 12 sympathetic strings to buzz like a sitar. Performing in this manner, the Indian musician Brij Bhushan Kabra adapted the steel guitar to play ragas, traditional Indian compositions and is called the father of the genre of Hindustani Slide Guitar. The technique also allows for hammer on or pull off notes when there is an adjacent open string. Dobro players often slant the bar horizontally when playing to change an interval between two or more notes played simultaneously on different strings. The invention of the instrument was set in motion by the need to play more interesting and varied music that was not possible on previous steel guitars and to obviate the need for additional necks on console steels.
Болат және слайдтар
"Сталь" – гитараның ішектеріне басылатын қатты, тегіс зат және "сталь гитара" деген атаудың себебі. Ол көптеген атаулармен белгілі болуы мүмкін, мысалы "болат", "тондық таяқша", "слайд", "бөтелке мойны" және тағы да басқалар. Консольдік және педальдік стальде ойнау үшін әдетте бір жағы дөңгелектелген, екінші жағы оқ пішіндес цилиндр пішінді сталь қолданылады. Лап сталь және Доброда ойнайтындар көбінесе тік бұрышты ұштары және берік ұстау үшін терең ойығы бар сталь таяқшаны пайдаланады. Оның қимасы теміржол рельсіне ұқсайды. Стальдің тағы бір түрі – саусақтың үстіне кигізілетін түтікше, осыған "слайд" дейді; мұндай ойнау стилі "слайд гитара" деп аталады.
A "steel" is a hard, smooth object pressed against guitar strings and is the reason for the name "steel guitar". It may go by many names, including "steel", "tone bar", "slide", "bottleneck" and others. A cylindrical shaped steel with a bullet shape on one end is typical in console steel and pedal steel playing. Lap steel and Dobro players often use a steel bar with squared off ends and a deep groove for firmer grip. It has a cross section that resembles a railroad track. Another type of steel is a tubular object around a finger then referred to as a "slide"; that style of playing is called "slide guitar".