Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
I Vampiri (Вампиры) – 1957 жылғы итальяндық қорқыныш фильмі, режиссері Риккардо Фреда, операторы Марио Бава аяқтаған. Басты рөлдерде: Джанна Мария Канале, Карло Д’Анджело және Дарио Микаэлис. Фильм жас әйелдердің денесінен қаны сорылған күйде табылған бірнеше қаңтарлық кісі өлтіру туралы. Газеттер «Вампир» деп аталатын кісі өлтіруші туралы жазады, бұл жас журналист Пьер Лантинді осы қылмыстарды зерттеуге итермелейді. Лантин, Лантинге ғашық Жизель Дю Грандпен бірге тұратын құпиялы Дю Гранд отбасын зерттейді. Ол бетін жамылғышпен жасыратын әпкесімен және мәңгі жастықтың құпиясын табуға тырысатын ғалым Джулиан Дю Грандпен бірге өмір сүреді. Фильм итальян киноиндустриясының даму кезеңінде жасалған, бұл нарықтың итальяндық көрермендерден тысқары кеңейіп, итальяндық киношыларға кино өндірісінің жаңа жанрларын зерттеуге мүмкіндік берді. Фреда итальяндық «Титанус» киностудиясының продюсерлерімен бір күнде әңгіме жазып, екі аптада түсірілім жасау арқылы төмен бюджетті қорқыныш фильмін жасау туралы келісімге келді. Продюсерлер келісіп, Фреда түсірілімге кірісті. Түсірілімнің соңғы күні Фреда түсірілім алаңын тастап кетті, нәтижесінде оператор Марио Бава фильмнің қалған бөлігін режиссерлік етіп, сюжеттік желілерді өзгертіп, қосымша кадрларды енгізді. 1957 жылы көрсетілгеннен кейін бұл фильм Италияның дыбыстық кезеңдегі алғашқы қорқыныш фильмі болды. Италияда фильм сәтті болмады, Фреда мұны итальяндық көрермендердің итальяндық киношылар жасаған қорқыныш фильмдеріне қызығушылық танытпағанымен түсіндірді. Фильм АҚШ-та «Жұрттың өсиеті» деген атпен, ал Ұлыбританияда «Вампир құмарлығы» деген атпен көрсетілді. Ағылшын сыншылары көбінесе фильмнің операторлық шеберлігі мен кино тарихындағы орны туралы пікір білдіреді. Италиядағы қорқыныш фильмдерінің алғашқысы болғанына қарамастан, британдық «Дракула» (1958) және халықаралық хит «Қара жексенбі» фильмдері шыққаннан кейін ғана Италияда қорқыныш фильмдерінің өндірісі көбейді.
I Vampiri ( The Vampires) is a 1957 Italian horror film directed by Riccardo Freda and completed by the film's cinematographer, Mario Bava. It stars Gianna Maria Canale, Carlo D'Angelo and Dario Michaelis. The film is about a series of murders on young women who are found with their blood drained. The newspapers report on a killer known as the Vampire, which prompts young journalist Pierre Lantin to research the crimes. Lantin investigates the mysterious Du Grand family who lives in a castle occupied by Gisele Du Grand who is in love with Lantin. She lives with her aunt, who hides her face in a veil, as well as the scientist Julian Du Grand, who is trying to find the secret to eternal youth. The film was developed during a growth in the Italian film industry which allowed for the market to expand beyond a local Italian audience and would allow Italian film makers to explore new genres of filmmaking. Freda made a deal with producers at the Italian film studio Titanus to create a low budget horror film by writing a story in one day and filming it in two weeks. The producers agreed and Freda began filming. On the final day of shooting, Freda left the set which led to the cinematographer Mario Bava to direct the rest of the film, which changed various plot points and added the inclusion of stock footage. On the film's release in 1957, it became Italy's first horror film of the sound era. It was not successful in Italy, which Freda interpreted as an audience not interested in horror films made by Italians. The film was released theatrically as The Devil's Commandment and Lust of the Vampire in the United States and United Kingdom respectively. English critics predominantly discuss the film in terms of its cinematography and place in film history. Despite being the first of the Italian horror films, it was not until the British film Dracula (1958) and the international hit Black Sunday were released that a greater amount of horror films began being produced in Italy.
Сюжет
1957 жылы Парижде бір қан тобы бар қыздарды өлтіріп, қандарын құрғатып өлтірген құпия кісі өлтірулер сериясы орын алады. Баспасөздер бұл кісі өлтіруді "Вампир" деген атпен атаған кісі өлтіруші жасады деп жариялады. Журналист Пьер Лантин тергеуді бастайды және оның қалыңдығы, биші Нора Дюваль ұрланған кезде одан да көп қатысады. Инспектор Шанталь қылмыс орнын тексергенде, Лантин қылмысты вампир жасады деп болжайды. Лантин соңғы қаза болған мектепте ізденіс жүргізу үшін ізденіс жүргізеді және әйелді қаза алдында биік ер адам ұстанғанын біледі. Басқа жерде Жозеф есімді адам қараңғы бөлмеде "өзінің дозасын" сұрайды, бірақ оған Лоретта есімді әйелдің артынан бару керектігі және Рю Сент-Этьендегі "не істеу керектігін білетіндігі" айтылады. Жозеф сол жерге жетіп, Лантиннің көзіне түседі, бірақ одан қашып құтылады. Жозеф профессор Джулиан Дю Грандтың клиникасына келіп, қаладан кету үшін ақша талап етеді немесе ол полицияға не болып жатқанын хабарлайды. Ол Ду Грандтың көмекшісімен өлтіріледі, ол жерде Маргарита деген көлеңкелі әйел келіп, егер полиция оларды іздеп тапса, бұл Ду Грандтың мансабының соңы болады деп мәлімдейді. Кейін газеттің бір тақырыбында профессор Джулиан Дю Грандтың күтпеген жерден қайтыс болғаны туралы хабарланады. Жүсіптің мәйіті жерленген жердің өзінде екен. Жозефтің мәйітін сарайға алып кетеді, онда оны мәңгілік өмірдің құпиясын ашуға тырысатын Джулиан тәжірибе жасайды. Кейіннен Лоретта көшеде бір соқыр адамды кездестіреді, ол одан хат қалдыруын сұрайды. Хатты тастап кеткеннен кейін, оны ұрлап, вампирдің бұрынғы құрбандарының қаңқаларымен бірге бөлмеде қамап қояды. Полиция Лорэттті ұрлағандарды іздестіріп жатқанда, Лантин вампирлер туралы мақаланың артынан жүруден ауысады және Ду Гранд замогында өтетін балаға хабарласады. Қалдықта ол Жизельмен кездеседі, ол Лантинге әкесін еске түсіріп, оған деген құрметіне бөленеді. Лантин қонақ үйден шығып кетеді де, оны фотограф Рональд қуып шығады. Лантин Гизелдің сезімдерін ашуға тырыспайтынын айтады, бұл Рональдтың Гизелге деген махаббатын білдіру үшін қамалға қайта кіруіне әкеледі. Жизель оның көз алдында қартайған бетін қайтарып, оның жастығын қысқа уақытқа қалпына келтіретінін айтады. Оның құпиясын білу оның өлімге кесілуін білдіреді, өйткені ол пистолетке қол созып, Роналды өлтіреді. Жизель профессор Джулианға өзін мәңгі жасқа толтыруды сұрайды. Джулиан оның әлсіз эмоционалдық күйінде жұмыс істемеуі мүмкін екенін айтады, бірақ Лореттің жастық шағы мен сұлулығын Жизельге тәжірибелік түрде беруді бастайды. Жизель Пьермен келесі күні ол суретті алып жатқанда кездеседі, онда ол оның қате қолмен жазу сияқты ерекше мінез-құлқын байқайды, бұл оны одан әрі тексеру үшін өзінің қасабасына оралуға мәжбүр етеді. Жизель бұрынғы экспериментінен ауырып, профессор Дю Гранды көмекке шақырады. Ол кетіп бара жатқанда Джозеф Дю Грандтың зертханасында оянады. Пьер дабыл қағып, қамалдан қашып кетеді де, Жозефпен кездеседі. Пьер Жозефті полиция бөлімшесіне алып барады, онда ол жас әйелдерді ұрлаған адам екенін айтады, бірақ қамалдағы адамдар - нағыз кісі өлтірушілер. Полиция Маргаританы іздеп келеді, бірақ тек Джозеф туралы білгенін жоққа шығаратын Жизельді табады. Пьер мен полиция замокты іздеп, ешқандай із таппайды. Кетіп бара жатқанда, Жизель олардың көз алдында Маргаритаға айнала бастайды, бұл қаланы шұғыл түрде іздестіруге итермелейді. Дю Грандың көмекшісі мен полиция арасында атыс болып, көмекші мен Дю Гранды атып өлтіреді. Бұл полицияға оның қабірін ашуға мүмкіндік береді, онда олар Лореттті табады. Лорет үйге жіберіледі және инспектор Шанталь Жизель қылмыстарды мойындағанын және көп ұзамай қайтыс болғанын айтады.
In 1957 Paris, a series of mysterious killings are committed against young women of the same blood type who are found dead and drained of their blood. The press reported these killings as being performed by a murderer coined "The Vampire". The journalist Pierre Lantin begins to investigate and becomes more involved when his fiancée, the dancer Nora Duval, is kidnapped. As Inspector Chantal examines the crime scene, Lantin arrives predicting that the crime was committed by the Vampire. Lantin investigates the school that the latest murder happened at to search for clues and finds that the woman was being followed by a tall man before the murder. Elsewhere, a man named Joseph begs for "his fix" in a dark room, but is told to go after a woman named Lorette and that he "knows what to do" at Rue Saint Etienne. Joseph arrives at the location and is spotted by Lantin, but manages to get away from him. Joseph arrives at the clinic of Professor Julian Du Grand and demands money to leave town or he will report what is happening to the police. He is strangled by Du Grand's assistant when a shadowed woman named Marguerite arrives and states that if the police track them down, it will be the end of Du Grand's career. A newspaper headline later reveals that Professor Julian Du Grand has died unexpectedly. After a funeral procession for Julian, a group of men arrive and reveal that the body buried was that of Joseph. Joseph's corpse is taken to a castle, where he is experimented on by Julian who is attempting to discover the secret for eternal life. Later, Lorette meets a blind man in the street who asks her to drop off a letter. On dropping the letter off, she is kidnapped and finds herself locked in a bedroom with the skeletons of the Vampire's previous victims. As the police try and track down Lorette's kidnappers, Lantin is reassigned from following the Vampire story and is set to cover a ball at the castle of Du Grand. At the castle, he meets Gisele, who expresses admiration for Lantin as he reminds her of his father. Lantin leaves the party and is pursued by the photographer Ronald. Lantin states he does not want to lead on Gisele with her emotions, which leads to Ronald re entering the castle to profess his love for Gisele. Gisele turns him down as her face begins to grow old before his eyes and she reveals that each person killed restores her youth for a short time. Knowing her secret is his death warrant as she reaches for a pistol and murders Ronald. Gisele then calls upon Professor Julian to make her eternally young. Julian states that under her fragile emotional state it may not work, but begins an experimental transfer of Lorette's youth and beauty to Giselle. Gisele meets Pierre the next day when she is picking up a painting where he spots odd behavior in her such as writing with the wrong hand, which leads him to return to her castle to investigate further. Gisele begins growing ill from her previous experiment and calls upon Professor Du Grand to aid her. As he leaves, Joseph awakens in Du Grand's lab. Pierre triggers an alarm, which has him race out the castle where he meets the disoriented Joseph. Pierre takes Joseph to the police station where he reveals he was the kidnapper of the young women, but the people in the castle are the real murderers. The police arrive looking for Marguerite, but only find Gisele who denies any knowledge of Joseph. Pierre and the police explore the castle without finding clues. On leaving, Gisele begins transforming back into Marguerite before their eyes, prompting for an emergency search of the castle. A gun battle ensues between Du Grand's assistant and the police, leaving the assistant and Du Grand shot. This leads the police to open his grave, where they find Lorette. Lorette is sent home and Inspector Chantal reveals that Giselle confessed to the crimes and died shortly after.
Негіздер мен даму
"Мен вампир" фильмі түсірілімі кезінде итальяндық кино өндірісі үлкен өсімді басынан өтті. 1945 жылы итальяндық кино өндірісі 25 фильмді құраса, 1954 жылы 204 фильмге жетті. Бұл өсім Италиядағы кино жасаушыларға бұрынғыдан-жаңа жанрлар мен стильдерді қолдануға мүмкіндік берді. 1956 жылы Titanus компаниясының бас директоры Гофредо Ломбардо итальяндық кино өндірісінің мақсаты тек итальяндық емес, еуропалық нарық болуы керек екенін айтты. "Беатрис Ценци" (1956) фильмін түсіру барысында режиссер Риккардо Фреда мен оның досы, оператор Марио Бава, қорқыныш фильм жасау туралы әңгімелесті. Италияда қорқыныш фильмдері 1930 және 1940 жылдары тыйым салынған болатын, алайда сол кезде қасіреттің жаңа әуесі пайда бола бастады. Фреданың қорқыныш фильм жасауға деген құштарлығы фантастикалық стильде фильм түсіру ниетінен туындады, ол бұрын тек американдықтар мен неміс экспрессионистері ғана мұндай фильмдерді түсіре алатынын сезінді. Фреда фильм идеясын продюсер Луиджи Карпентьериге ұсынды, әзір сценарийі болмаса да. Ол оларға ертеңге дейін бір нәрсе әкелетінін уәде етіп, дыбыс эффектілері қосылған сценарий таспасын қайтарды. Карпентьери Гофредо Ломбардоға қоңырау шалып, оны одан әрі көндіруге тырысты. Фреда таспасын одан әрі оның сценарийі цензурадан өтетіні және 12 күнде түсіріле алатыны туралы уәдесімен толықтырды. Бұл продюсерді сендіріп, Фредаға "Мен вампир" фильмін жасауға рұқсат берді. "I Vampiri" төмен бюджетпен түсірілді, Athena компаниясының Донати мен Капентьери және Ломбардоның Titanus компаниясы әрқайсысы бастапқыда 32 миллион лира инвестициялады. Бастапқы бюджет 97 000 000 итальян лирасын құрады, ал фильм форматы панорамалық CinemaScope-қа ауысқаннан кейін пост-өндіріс және көрсету үшін 142 000 000 лираға дейін өсті.
Around the time I Vampiri was in development, Italian film productions had grown exponentially. Italian film productions rose from 25 films in 1945, to 204 in 1954. This growth allowed film makers in Italy to approach new genres and new styles not attempted before. In 1956, the chief executive officer of Titanus, Goffredo Lombardo, stated that Italian film productions should be aimed a European market opposed to just an Italian one. During the production of the film Beatrice Cenci (1956), director Riccardo Freda and his friend, cinematographer Mario Bava discussed the idea of developing a horror film. Horror films had been previously banned in Italy during the 1930s and 1940s, while a new taste for the macabre was developing. Freda's ambition to make a horror film derived from his desire to make films in the fantastique style, feeling that only the Americans and German expressionists were able to make such films in the past. Freda approached film producer Luigi Carpentieri with the idea of the film despite not having a treatment ready. Promising them that he would have something for them by the next day, he returned with a tape of his treatment that was complete with sound effects. Carpentieri phoned Goffredo Lombardo to convince him further. Freda followed up his tape with the promise that his script could pass the censors and could be filmed in 12 days. This convinced the producer who allowed Freda to create what became I Vampiri. I Vampiri was a low budget production with Donati and Capentieri of Athena and Lombardo's Titanus investing 32 million lire each initially into the film. The initial budget was 97,000,000 Italian lire which increased to 142,000,000 for its post production and release after the film's format was switched to panoramic CinemaScope.
Алдын ала өндіріс
I Vampiri фильмінің сценарийі Пьеро Регонлиге және көркем әдебиетші, сценарист Рийк Сийостромға жатқызылған. Фильмнің сюжетіне Фреда да үлес қосты, бірақ жазу процесінде тек Регонлиді атады. Фреда мен Регонли фильмде тиісінше мәйіттерді қарау дәрігері және мырза Буржуа рөлінде көрсетілген, бірақ олардың есімдері титрде көрсетілмеген. Фреда фильмді 18-19 ғасырлардың орнына 1950 жылдарда өткізуді ұйғарды, бұл оның кезеңді қайта жарату шығындарын азайтуға және фильмнің сюжетінің оқиғасының шынайы болуына мүмкіндік берді. Фильмнің сюжеті авторлық құқығы көрсетілмеген әңгімелерден алынған. Бұл Джанна Мария Каналенің Гизель Дю Гран кейіпкері жасаған қылмыстарды қамтиды, олар жастықтарын сақтау үшін бойжеткендердің қанымен жуынған Элизабет Батори туралы аңызға негізделген. Фреда мойындаған тағы бір ықпал – Эдгар Аллан Поның «Ашер үйінің құлауы» деген қысқа әңгімесі, онда шіріген, құлдыраған интерьерлер мен Каналенің вампирге ұқсас кейіпкері арасындағы параллельдік көрсетілген. Джанна Мария Канале бастапқыда бұл рөлге ниеттенбесе де, фильмде басты рөлді ойнады. Бұл фильм Фредамен бірге түсірген көптеген фильмдерінің соңғысы болды. Фреда мен Канале алғаш рет 1948 жылғы «Il cavaliere misterioso» фильмінде бірге жұмыс істеді; олардың қарым-қатынасы Фреданың әйелінен ажырасып, Каналемен Бразилияға кетуіне әкелді, онда олар тағы екі фильм түсірді. Италияға оралғаннан кейін Канале оның көптеген фильмдерінде, соның ішінде «Темір қылышкер», «Римнің күнәлары» және «Кұл императорша Теодора» фильмдерінде басты рөлді ойнады.
The screenplay of I Vampiri is credited to Piero Regnoli and the fictional writer and scenarist Rijk Sijöstrom. The story of the film features contributions from Freda, who has only mentioned Regnoli during the writing process. Both Freda and Regnoli have uncredited roles in the film as the autopsy doctor and Mr. Bourgeois respectively. Freda had the film set in the 1950s opposed the 18th or 19th Century to lower the cost of re creating a period set as well as making the film's plot feel like it could actually happen. The film's story borrows from uncredited stories. This includes the crimes committed by Gianna Maria Canale's character Giselle Du Grand, which are based upon the legend of Elizabeth Bathory who bathed in the blood of virgins to stay young. Another influence that Freda acknowledged was Edgar Allan Poe's short story "The Fall of the House of Usher", with its suggested parallel between decaying, dissipated interiors and the Canale's vampire like character. Gianna Maria Canale took the female lead in the film, despite not initially wanting the role. The film was the last of her many films she made with Freda. Freda and Canale had first worked together on Il cavaliere misterioso (1948); their relationship led to Freda leaving his wife to go with Canale to Brazil where they made two more films. On their return to Italy, Canale would have the female lead role in nearly all his films including The Iron Swordsman, Sins of Rome and Theodora, Slave Empress.
Өндіріс
Фильмнің түсірілімі 1956 жылы Римде басталды. Бюджеті шектеулі болғандықтан, Ломбардо қорқыныш фильмдерін жақтырмады. Фреда мен оның командасы негізінен қолда бар декорацияларды пайдаланды, тек Аниен өзеніндегі бір ғана сахна студиядан тыс жерде түсірілді. Оператор Марио Бава фильмді қара-ақ түсті түсірді, ол осы стильдің фильмдегі арнайы эффекттерге көбірек сай келетінін және бюджетті төмен ұстауға көмектесетінін ойлады. Бава фильмнің арнайы эффекттері үстінде есімді жазбастан жұмыс істеді. Оның жасаған эффекттерінің бірі – Джанна Мария Каналенің жасы ұлғайған сияқты макияжы, ол белгілі бір түсті жарықтарда ғана көрінетін еді. Мұндай эффект бұрынғы фильмдерде де қолданылған, мысалы, «Доктор Джекилл және мистер Хайд» (1931) және сол кездегі «Тасқа айналған адам» (1957) сияқты фильмдерде де болған. Фреданың продюсерлермен жасасқан келісімі, ол түсірілімнің 12-ші күні жиынтықтан кеткеннен кейін күшін жойды. Продюсерлермен жанжаласқаннан кейін Фреда өндірістен шығып, Марио Баваға фильмді келесі екі күнде аяқтау мүмкіндігін берді. Фреданың өндірістен кету себептері әртүрлі: продюсерлермен түсініспеушілік болды дейді, ал Бава Фреданың фильмді жасауға тым көп уақыт жұмсағанын айтты. Баваның аяқтауы Фреданың бастапқы аяқтауынан өзгеше болды, онда басты кейіпкердің асылған күйде табылуы көрінетін еді. Бава фильмді аяқтау үшін бірқатар өзгерістер енгізді, соның ішінде журналист кейіпін басты кейіпкерге айналдырды және денесі бөлік-бөлікке бөлініп, қайта құрастырылғаннан кейін тірілген қылмыскер туралы қосалқы сюжетті алып тастады. Бава сонымен қатар фильмнің басқа бөліктерін газет басу машиналарын түсірген кадрлар мен монтаждар арқылы ұзартты.
Filming began in Rome in 1956. The film was a low budget production as Lombardo did not care for horror films. Freda and his crew utilized mostly existing sets with only a single scene at the Aniene river filmed outside the studio. The film was shot in black and white by cinematographer Mario Bava, who felt that that style would better suit the special effects in the film and keep the budget down. Bava worked on the special effects on the film without credit. One of his effects involved Gianna Maria Canale aging make up that would only be revealed when certain coloured lights were revealed on her. This effect had been done previously in older films, such as Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1931) and contemporary films, including The Man Who Turned to Stone (1957). Freda's deal with his producers failed when he left the set on the 12th day of production. After an argument with the producers, Freda left the production allowing Mario Bava to step in to finish the film in the next two days. Reasons for Freda leaving production differ and range from Freda having a misunderstanding with the producers to Bava stating that Freda was taking too long to make the film. Bava's ending was different than Freda's initial ending, which involved finding the heroine hanged. Among the changes Bava made to finish the film included changing the supporting character of the journalist becoming the lead and removing a subplot about a dismembered criminal who returns to life on being reassembled. Bava also extended other portions of the film with stock footage and montages of newspaper presses.
Шығару
I Vampiri Италияда 1957 жылдың 5 сәуірінде Сан-Ремо қаласында шықты. Алғашқы көрсетілімінде ол 125,3 миллион итальян лирасы табыс әкелді. Фильм Италияда да, Францияда да кассада сәтті болмады. 1960 жылы АҚШ-та «The Devil's Commandment» деген атаумен күрт өңделген нұсқасы жарық көрді. Фильмнің бұл нұсқасында Дж. В. Ремс жазған және Нью-Йоркте Рональд Хонтауер түсірген жаңа сахналар енгізілді. Ұлыбританияда фильм «Вампирдің құштарлығы» деген атпен көрсетілді. Марио Баваның өмірбаяуын жазған Тим Лукас 1992 жылы фильмнің тағы бір нұсқасы, сондай-ақ «Вампирдің құштарлығы» деп аталатын, АҚШ-та құрастырылғанын, оған жалаңаш сахналар қосылғанын мәлімдеді.
I Vampiri was released in Italy on 5 April 1957 in San Remo. It grossed a total of 125.3 million Italian lire on its initial theatrical run. The film was not a box office success in either Italy or France. It was released in the U. S. in 1960 in a heavily altered version under the title The Devil's Commandment. This version of the film featured new scenes written by J. V. Rhems and filmed by Ronald Honthauer in New York. In the United Kingdom, the film was released under the title Lust of the Vampire. Mario Bava biographer Tim Lucas wrote in 1992 that another version of the film, also titled Lust of the Vampire, was assembled in the U. S., which incorporated scenes of nudity.