Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шотланд журналисі және жазушысы (1863–1930)
Scottish journalist and author (1863–1930)
Нил Мунро (3 маусым 1863 – 22 желтоқсан 1930) – шотланд журналисі, газет редакторы, жазушы және әдеби сыншы. Ол негізінен реалистік жазушы болған, бірақ қазір көбінесе оның юмористикалық әңгімелерімен танымал, оларды бастапқыда Хью Фулис деген псевдониммен жазған. Осы әңгімелердің ең танымалдары – Клайд пуфферы «Vital Spark» және оның капитаны Пара Хенди туралы, сондай-ақ официант және шіркеу қызметшісі Эрчи Макферсон мен саяхаттап жүретін мата сатушы Джимми Сван туралы әңгімелерді қамтиды. Олар алғаш рет Глазго кешкі жаңалықтарында жарияланған, бірақ кейін жинақтар кітап түрінде шығарылды. Шотланд әдеби ортасының көрнекті өкілі Мунро, жазушылар Дж. М. Барри, Джон Бьючан, Роберт Бонтин Каннингхэм Грэм және Джозеф Конрад, сондай-ақ суретшілер Эдвард А. Хорнел, Джордж Хьюстон, Питтендриг МакГилливри және Роберт Маколей Стивенсонмен достық қарым-қатынаста болды. Ол Конрад пен Рудьярд Киплингтің шығармаларын насихаттауды ертерек бастағандардың бірі болды.
Neil Munro (3 June 1863 – 22 December 1930) was a Scottish journalist, newspaper editor, author and literary critic. He was basically a serious writer, but is now mainly known for his humorous short stories, originally written under the pen name Hugh Foulis. The best known of these stories are about the fictional Clyde puffer the Vital Spark and her captain Para Handy, but they also include stories about the waiter and kirk beadle Erchie MacPherson and the travelling drapery salesman Jimmy Swan. They were originally published in the Glasgow Evening News, but collections were published as books. A key figure in Scottish literary circles, Munro was a friend of the writers J. M. Barrie, John Buchan, Robert Bontine Cunninghame Graham and Joseph Conrad, and the artists Edward A. Hornel, George Houston, Pittendrigh MacGillivray and Robert Macaulay Stevenson. He was an early promoter of the works of both Conrad and Rudyard Kipling.
Өмір
Мунро Инверарейде дүниеге келді, ол ас үй қызметкері Энн Мунроның заңды емес ұлы еді. Оның өлім туралы куәлігінде әкесі Джеймс Томпсон Мунро деп көрсетілген. Оны анасының ата-әжесі мен тәтесі тәрбиеледі. Ол Гленкадди бастауыш мектебінде және Чирч-сквер мемлекеттік мектебінде оқыды, 14 жасында білімін аяқтады. Бес жыл бойы Аргилл шериф кеңсесінде жұмыс істеді, бұл беделді қызмет оның жасырын отбасылық байланыстары болуы мүмкін деген пікірлерге әкелді. Содан кейін Глазгоға көшіп, Тронгейттегі темір сауда дүкеніндегі кассада қысқа уақыт жұмыс істеді, ал кейін Гринок Адвертизер, Глазго Ньюс, Фолкерк Геральд және Глазго Ивнинг Ньюс газеттерінде журналист болып жұмыс істеді. 1902 жылы журналистикадан жартылай зейнеткерлікке шығып, өзге жазуларға көңіл бөлді. Оның танымал комик кейіпкері Эрчи Макферсонды пайдаланған «Макферсон» пьесасы 1909 жылы Глазго репертуарлық театрында қойылды және жақсы қабылданып, сәтті болды. 1914 жылы ол қайтадан журналистикаға оралып, 1918 жылы Глазго Ивнинг Ньюс газетінің редакторы болды. 1930 жылдың 22 желтоқсанында 67 жасында Хеленсбургтегі Крейгендоранда қайтыс болды. Инверарейде жекелеген жерлеу рәсімі, ал Глазго соборында естелік шарасы өтті. Джон Бухан кейіннен 1931 жылы жарық көрген «Нил Мунроның поэзиясы» жинағын редакциялады. Мунроның некрологтарында ол Роберт Луис Стивенсонның ізбасары деп сипатталды, ал Глазго соборындағы естелік шарасында сыншы Лаучлан Маклин Уотт Мунроны «Сэр Уолтер Скотттан бері Шотландияның ең ұлы романисі» деп атады. Ол қайтыс болғаннан кейін оның маңызды романдары ұмытылып, тек «Жаңа жол» романы еске алынды, ал ол көбінесе Пара Хэндидің авторы ретінде танылды. Мунроның беделінің өзгеруіне Хью МакДиармид үлкен үлес қосты, ол Мунроның стильін сынады. ХХІ ғасырдың басында оған деген қызығушылық қайта жанданды, соның ішінде Пара Хэнди әңгімелерінің түсіндірмелі басылымдары жарық көрді, олардың кейбіреулері бұрын кітап түрінде жарияланбаған еді.
Munro was born in Inveraray, the illegitimate son of Ann Munro, a kitchen maid. His death certificate gives his father's name as James Thompson Munro. He was brought up by his maternal grandparents and an aunt. He attended Glencaddie Primary School and Church Square Public School, leaving at 14. For five years he worked in the office of the Sheriff Clerk of Argyll, a fairly prestigious post that has led to speculation that he may have had undisclosed family connections. He then moved to Glasgow and worked briefly in the cashier's office in an ironmonger's shop in the Trongate before working as a journalist on the Greenock Advertiser, the Glasgow News, the Falkirk Herald and the Glasgow Evening News. He semi retired from journalism in 1902 to concentrate on other writing. His play Macpherson, deploying his popular comic character, Erchie MacPherson, was staged by the Glasgow Repertory Theatre in 1909, and was well received. In 1914 he returned to journalism, becoming editor of the Glasgow Evening News in 1918. He died in Craigendoran, Helensburgh, on 22 December 1930 at age 67. A private funeral was held in Inverary and a memorial service held at Glasgow Cathedral. John Buchan subsequently edited The Poetry of Neil Munro, published in 1931. Obituaries for Munro commonly described him as the successor of Robert Louis Stevenson, and at his memorial service in Glasgow Cathedral the critic Lauchlan MacLean Watt described Munro as "the greatest Scottish novelist since Sir Walter Scott". After his death his serious novels faded from view, with the partial exception of The New Road, and he came to be remembered primarily as the creator of Para Handy. This change in Munro's reputation was accelerated by Hugh MacDiarmid, who became a detractor of Munro's style. There was a minor revival of interest in him around the turn of the 21st century, including the publication of annotated versions of the Para Handy stories with some stories not previously published in book form.