Француз генералы Шарль Лаллеман: Өмірбаяны мен қызметі
François Antoine Lallemand
Француз генералы Шарль Лаллеман (1774-1839) өмірі мен қызметі: Наполеон әскерінде, Техастағы колония құру әрекеті, Корсика губернаторы. Тарих, биография.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз генералы (1774–1839)
French general (1774–1839)
бельгиялық гребші
the Belgian rower
Франсуа Антуан "Шарльз" Лаллеман (23 маусым 1774 – 9 наурыз 1839) – Франция королі Наполеон I-ге қызмет еткен, қазіргі Техас аймағында колония құруға тырысқан, соңында Корсиканың губернаторы болып қызмет ету үшін Францияға оралған француз генералы.
François Antoine "Charles" Lallemand (23 June 1774 – 9 March 1839) was a French general who served Napoleon I of France, tried to found a colony in what is now Texas, and finally returned to France to serve as governor of Corsica.
Алғашқы жылдар
Лаллеман Франциядағы Метс қаласында дүниеге келген. 1792 жылы атты әскерге қосылып, Франция төңкерісі кезінде Францияда, Мысырда, Санто-Домингода және Испанияда қызмет етті. 1801 жылы Мысырдағы француз әскерінің жеңілісінен кейін үш аптаға тұтқынға алынды. «Камелеон» кемесінің капитаны командир Фредерик Льюис Мэтланд болды, Лаллеман оны 1815 жылы Наполеонның тапсыруымен байланысты қайта кездестірді. 1804 жылы Лаллеман Нью-Йоркте Мари Шарлотта Генриетта Лартике (Кэролайн деп аталған) есімді 16 жасар креол қызына үйленді.
Lallemand was born in Metz, France. He joined the cavalry in 1792 and during the French Revolution served in France, Egypt, Santo Domingo and Spain. In 1801 he was for three weeks a prisoner aboard after the French defeat in Egypt. Cameleons captain was Commander Frederick Lewis Maitland, whom Lallemand would meet again in 1815 in connection with Napoleon's surrender. In 1804 Lallemand married a 16 year old creole named Marie Charlotte Henriette Lartique (known as Caroline) in New York.
Әскери мансап
1811 жылы ол бригад генералы, барон және Құрмет легионының коменданты атағын иеленді. 1812 жылы Испанияда 17-ші және 29-шы драгун полктеріне басшылық еткен кезде Виллагарсия шайқасында Степлтон Коттон басқаратын британдық атқыштардан жеңіліске ұшырады, бірақ кейін Магуилла шайқасында Джон Слейд басқаратын британдық ауыр атқыштар бригадасын жеңді. Генерал-майор Слейдтің шайқас туралы баяндамасын «Лондон газеті» газетінде қараңыз. Мәскеуден шегінуден кейін ол Гамбургте XIII корпустағы маршал Луи Николас Давудың штабында қызмет етті. 1813 жылдың күзіндегі науқан кезінде ол Солтүстік Германияда Наполеонды қолдаған Дания әскерлерімен бірге қызмет етті, 28-ші француз полкінің екі эскадрильясы Chasseurs à Cheval және 17-ші (литвалық) полкінің үш эскадрильясы Lanciers Polonaise құрамындағы 30-шы жеңіл атқыштар бригадасына қолбасшылық етті. Содан кейін ол француз-даниялық аралас арьергардты басқарды: Holstenske Rytter полкінің төрт эскадрильясы, 17-ші (литвалық) полкі Lanciers Polonaise, Slesvigske Jægerkorps батальоны және Holstenske Skarpskytte полкінің екі батальоны. Ол Даннеброг орденінің Ұлы кресімен марапатталды. Наполеон жеңіліп, алғаш рет жер аударылғанда Лаллеман Людовик XVIII әскеріне қосылды. 1815 жылы ол ағасы Генримен бірге Бурбон үкіметіне қарсы көтеріліс көтеруге тырысты, бірақ тұтқындалды. Наполеон жүз күндік науқаны үшін Эльбадан оралғанда, оларды босатып, екеуіне де Императорлық гвардияда қолбасшылық тапсырды: Генри – жаяу артиллерия полкіне, ал Чарльз – Chasseurs à Cheval-ге қолбасшылық етті, сонымен қатар Général de Division шеніне ие болды. Ватерлоо шайқасынан кейін Лаллеман Наполеонды Рошфортқа сүйемелдеді, онда Наполеон капитуляциялады. Лаллеман Наполеонмен бірге жер аударуға тырысты, бірақ британдықтар оған рұқсат бермей, екі айға Мальтада түрмеге қамады, содан кейін қашып кетті. Лаллеман және басқа бонапартист офицерлері қасында болмағанда өлім жазасына кесілді. Лаллеман ағайындылары кейінгі кешірімдерге кірмеді.
By 1811 he had earned promotion to General of Brigade, the title of Baron and commandant in the Legion of Honor. In 1812, while leading 17th and 29th regiments of dragoons in Spain, he was defeated by British cavalry under Stapleton Cotton at the Battle of Villagarcia, but later defeated a British heavy cavalry brigade under John Slade at the Battle of Maguilla. see Major general Slade's report of a battle in the London Gazette. After the retreat from Moscow he served on the staff of Marchal Davout Louis Nicolas Davout with the XIIIth Cops in Hamburg. During the campaign of the fall af 1813 he served with the Danish troops supporting Napoleon in North Germany, commanding the 30th Light Cavalry Brigade consisting of two squadrons of the 28th French regiment Chasseurs á Cheval and three squadrons 17th (Lithuanian) regiment Lanciers Polonaise. He then commanded a mixed French Danish Arrieregard; Four squadrons Holstenske Rytter Regiment, 17th (Lithuanian) Regiment Lanciers Polonaise, one battalion Slesvigske Jægerkorps and two battalions Holstenske Skarpskytte Regiment. He received the Grand Cross of the Order of Dannebrog. When Napoleon was defeated and exiled the first time Lallemand joined the army of Louis XVIII. In 1815 he and his brother Henri tried to lead a rebellion against the Bourbon government but were arrested. When Napoleon returned from Elba to start the Hundred Days, he released them and gave them both commands in the Imperial Guard—Henri commanded the Foot Artillery Regiment and Charles the Chasseurs à Cheval—and the brevet rank of Général de Division. After the Battle of Waterloo, Lallemand accompanied Napoleon to Rochefort, where Napoleon surrendered. Lallemand tried to follow Napoleon into exile but the British refused that and imprisoned him in Malta for two months before he escaped. Lallemand and other Bonapartist officers were condemned to death in absentia. The Lallemand brothers were not included in the later amnesties.
Америка отарлары
Лаллеман «Тритон» кемесімен Ливерпульден Бостонға генерал Котинг деген атпен келді. 1817 жылғы 29 сәуірде жарияланған «Нью-Йорк Колумбиан» газетінде «Ивнинг Пост» газетінен алынған деректерге сәйкес, ол Ливерпульде «Тритон» кемесіне жасырын түрде өткізілген. «Өзеннен шығарда, кедендік қайық кемелерді тексеру үшін бір кемеден екінші кемеге өтетін кезде, генерал бірнеше кемеге қайықпен түсіріліп, қайта көтерілді, осылайша кемеге кіретін инспектордан жасырынып қалды». Келесі күні, 30 сәуірде 1817 жылы «Колумбиан» газеті хабарлады: «Бонапарттың тағы екі офицері Бостонға келді, олар Легорннан Дюфрен Киприон және Лиелл Мемон». Филадельфияда Лаллеман француз эмигранттар қауымдастығының президенті болды, бұл ұйым қазіргі Алабама штатындағы төрт округті жүзім және зәйтүн шаруашылығы үшін алды. Лаллеман Наполеонды құтқаруға немесе оның бауыры Жозефті Оңтүстік Америкада таққа отырғызуға тырысады деген әңгімелер тарады. Алабамадағы жерлер Техастағы жаңа колонияны қаржыландыру үшін сатылды. Техастағы «Шам д’Азиль» («Пангерлік алаңы») колониясы Наполеонның жеңілген әскерлеріне арналған. Лаллеман колонияда тек қорғану үшін әскери адамдар болады, ал қалғаны ауыл шаруашылығымен айналысады деп мәлімдеді. 1817 жылғы 17 желтоқсанда Филадельфиядан 150 қоныс аударушы Галвестонға (Техас штаты) теңізге шығып, 14 қаңтарда жетті. Лаллеман және оның бауыры 1818 жылғы 2 ақпанда Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласына жетіп, жаңа сарбаздарды жинады және 10 наурызда 120 еріктімен Галвестонға аттанды. Олар Тринити өзенімен Атаскоситоға дейін жүзіп, екі кішкентай бекініс салды. Бірақ Мексика губернаторы Антонио Мария Мартинес француз туралы естіп, Тринити өзеніне экспедиция ұйымдастырды және Сан-Маркоста ықтимал шабуылдарға қарсы күш орналастырды. Француздар бұл туралы білген соң, 24 шілдеде «Шам д’Азильді» тастап, Галвестонға қашты. Лаллеман колонияны тастап, Нью-Орлеанға қайтты. Жан Лафитт және Амабль Юмберт аман қалғандардың кейбіреулеріне Луизианаға оралуға көмектесті, ал қалғаны 1818 жылдың тамызында Нью-Орлеанға қайта оралды. Кейін Лаллеман АҚШ азаматы болды. Наполеон өсиетімен оған 100 000 франк қалдырды, ол оны қарыздарын төлеу үшін пайдаланды.
Lallemand arrived in Boston in the ship Triton, from Liverpool, under the assumed name of Gen. Cotting. According to the New York Columbian of April 29, 1817, quoting from the Evening Post, he was smuggled on board the Triton at Liverpool. "On leaving the river, as the Custom House boat passed from ship to ship to examine the rolls, the General was passed in a boat to and from several ships, so as to evade the boarding officer." The next day, April 30, 1817, the Columbian reported: "two more of Bonaparte's late officers have arrived at Boston, from Leghorn Dufresne Cyprion and Liell Memon." Lallemand, at Philadelphia, became a president of the French Emigrant Association, an organization that gained a grant of four townships in what is now Alabama for a Vine and Olive Colony. There were rumors that Lallemands would try to rescue Napoleon or put his brother Joseph on a throne in South America. The Alabama land grants were sold to finance another colony in Texas. The planned Texas colony, Champ d'Asile ("Field of Asylum") was meant for defeated Napoleonic veterans. Lallemand stated in public that the colony would have military men only for protection; otherwise it would concentrate on agriculture. On December 17, 1817 150 would be settlers sailed from Philadelphia for Galveston, Texas, where they arrived on January 14. Lallemand and his brother reached New Orleans, Louisiana on February 2, 1818, gathered new recruits and on March 10 left for Galveston with 120 volunteers. They sailed up the Trinity River to Atascosito where they built two small forts. However, the Mexican governor Antonio Maria Martinez heard about the French, prepared an expedition to the Trinity River and stationed a force at San Marcos to guard against possible attacks. When the French heard about this move, they abandoned Champ d'Asile around July 24 and fled to Galveston. Lallemand abandoned the colony and returned to New Orleans. Jean Lafitte and Amable Humbert helped some of the survivors to return to Louisiana and the rest walked back to New Orleans in August 1818. Lallemand later became a United States citizen. Napoleon left him 100,000 francs in his will and Lallemand used it to cover his debts.
Францияға оралу
Луи Филипп 1830 жылғы шілде революциясынан кейін бұрынғы императорлық әскери шендерді қайта орнатқаннан соң Лаллеман Францияға қайтып келді. 1837-1838 жылдары ол Корсиканың әскери губернаторы қызметін атқарды. Шарль Лаллеман 1839 жылы Парижде дүние салды.
After Louis Philippe restored the old imperial military grades after the July Revolution of 1830, Lallemand returned to France. From 1837 1838, he served as military governor of Corsica. Charles Lallemand died in Paris in 1839.
Танымал мәдениетте
Тарихи романдар жазушысы С. С. Форрестер, "Адмирал Хорнблауэр Батыс Индияда" атты туындысының бірінші эпизодында, Лаллеманның Техасты отарлау жоспарының ойдан шығарылған нұсқасын көрсетеді, бұл жоспар Наполеонды Сен-Еленадан босатудың алғашқы қадамы ретінде ұсынылған. Ол Эрик Флинттің тарихи романы "1824: Арканзас соғысы"ндағы екінші дәрежелі кейіпкер. Роберт Криттенден басқарған қарулы толқында ол көшбасшылардың бірі болып табылады және Арканзас Постындағы шайқаста інісімен бірге қаза табады. Оноре де Бальзактың "Қара қой" романының басты кейіпкері Филипп Лаллеманның "Шамп-д'Азиль" отарлауына қатысады.
Historical novelist C. S. Forrester provides a fictional version of Lallemand's design to colonize Texas as the first step to liberate Napoleon from exile in St. Helena in the first episode of Admiral Hornblower in the West Indies. He is a minor character in Eric Flint's alternate history novel 1824: The Arkansas War. He serves as one of the leaders in an armed mob led by Robert Crittenden and is killed along with his brother in a battle at Arkansas Post. Phillipe, a main character in Honoré de Balzac's novel, The Black Sheep, is a participant in Lallemand's Champ d'Asile colonisation.