Эдвард Албидің «Дубуктан келген ханым» пьесасы туралы ақпарат: Бродвейдегі қойылымы, актерлар құрамы, режиссер және қойылым тарихы. Театр және өнер жайлы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дабықтан келген ханым – Эдвард Альбидің 1980 жылы Бродвейде қысқа ғана уақытқа көрсетілген пьесасы. Бұл пьеса 2007 жылы Лондонда сахналанды.
The Lady from Dubuque is a play by Edward Albee, which premiered on Broadway in 1980 for a brief run. The play ran in London in 2007.
Өндірістер
The Lady from Dubuque 1980 жылы 31 қаңтарда Бродвейдегі Мороско театрында көрсетілімге қойылды және 12 қойылым мен 8 алдын ала көрсетілімнен кейін 1980 жылы 9 ақпанда жабылды. Режиссері Алан Шнайдер, сахналық безендірушісі Рубен Тер Арутунян, жарықтандырушысы Ричард Нельсон, костюмдерді Джон Фалабелла жасады, ал Айрин Уорттың костюмдерін Паулин Тригер тікті. Рөлдерді Селия Уэстон (Люсинда), Тони Музанте (Сэм), Франсис Конрой (Джо), Бакстер Харрис (Фред), Дэвид Лири (Эдгар), Морин Андерман (Кэрол), Эрл Хайман (Оскар) және Айрин Уорт (Елизавета) сомдады. Шоуда Айрин Уорт (Албидің "Кішкентай Алиса" және "Тыңдау" пьесаларында басты рөлдерді орындаған) және Эрл Хайманмен бірге, Бродвей сахнасындағы дебютін жасаған Фрэнсис Конрой бастаған жас актерлер тобы ойнады. Сондай-ақ, 1975 жылғы Альбидің "Теңіз жағалауы" және 1976 жылғы "Кім Вирджиния Вулфтан қорқады?" пьесаларында ойнаған Морин Андерман, Тони Музанте және Селия Уэстон да қатысты. 2012 жылдың 5 наурызынан 15 сәуіріне дейін "Signature Theatre Company" театрында "Off Broadway" қайта қойылымы өтті. Рөлдерді Джейн Александр (Елизавета), Майкл Хейден (Сэм), Лейла Робинс (Джо), Питер Фрэнсис Джеймс (Оскар) және Кэтрин Кертен (Люсинда) сомдады. Бұл қойылым 2012 жылғы "Drama Desk Award" сыйлығына – пьесаның үздік қайта қойылымы, 2012 жылғы "Outer Critics Circle Award" сыйлығына – пьесаның үздік қайта қойылымы және Лейла Робинсқа – пьесадағы үздік актриса, сондай-ақ 2012 жылғы "Lucille Lortel Award" сыйлығына – үздік актер (Питер Фрэнсис Джеймс) және үздік қайта қойылымы номинацияларын алды. Лейла Робинс 2012 жылғы Ричард Сефф сыйлығының иегері атанды.
The Lady from Dubuque opened on Broadway at the Morosco Theatre on January 31, 1980, and closed on February 9, 1980, after 12 performances and 8 previews. Directed by Alan Schneider, the set design was by Rouben Ter Arutunian, lighting by Richard Nelson, costumes by John Falabella, and Irene Worths's costumes by Pauline Trigère. The cast featured Celia Weston (Lucinda), Tony Musante (Sam), Frances Conroy (Jo), Baxter Harris (Fred), David Leary (Edgar), Maureen Anderman (Carol), Earle Hyman (Oscar), and Irene Worth (Elizabeth). The show starred Irene Worth (who had originated leading roles in Albee plays Tiny Alice and Listening) and Earle Hyman alongside a youthful cast headed by Broadway debutante Frances Conroy, with costars such as Maureen Anderman, who had appeared in Albee's 1975 play Seascape and the 1976 revival of his Who's Afraid of Virginia Woolf?, Tony Musante, and Celia Weston. An Off Broadway revival opened at the Signature Theatre Company, running from March 5, 2012, to April 15, 2012. The cast starred Jane Alexander (Elizabeth), Michael Hayden (Sam), Laila Robins (Jo), Peter Francis James (Oscar), and Catherine Curtain (Lucinda). The production received nominations for the 2012 Drama Desk Award, Outstanding Revival of a Play; 2012 Outer Critics Circle Award for Outstanding Revival of a Play and Outstanding Actress in a Play, Laila Robins; and 2012 Lucille Lortel Award for Outstanding Featured Actor, Peter Francis James and Outstanding Revival. Laila Robins won the 2012 Richard Seff Award.
Қысқаша мазмұны
Пьесаның бірінші актісінде үш жас жұп (Сэм мен Джо Фред пен Кэрол және Люсинда мен Эдгарды қабылдайды) жиырма сұрақ сияқты ойын-сауық ойындарымен айналысады. Джоның ашулы реніші оның себебіне қарағанда ертерек білінеді, ол – оны азаптап, жақын арада өмірін алатын ауру. Актінің соңында, қонақтардың күшейіп бара жатқан жағдайдан кейін үйден кетуіне дейін, Сэм Джоны төсегіне көтеріп алады. Кенеттен, төртінші жұп пайда болады: сұлу, егде жастағы әйел (Елизавета) және оның қара серігі (Оскар). Ол көрермендерге: «Уақытында келдік пе? Бұл орын ба?» деп сұрайды және өзіне жауап береді: «Иә, уақытында келдік. Бұл орын». Перде түседі. Бірінші акттегі ойынның басты тақырыбы – «Сіз кімсіз?» Енді бұл сұрақ одан да маңыздырақ болады, өйткені үйіне келген бұл бейтаныс адамдарға таң қалған Сэм, Елизаветаның кім екенін білуді қайта-қайта талап етеді. Соңында ол Джоның анасы екенін, Айова штатының Дубук қаласынан «қызының өліміне» келгенін айтады. Бірақ Сэм Джоның анасын Нью-Джерсиде тұратын, қызыл шашы бар, кішкентай, тоқшымаған әйел ретінде біледі, және ол Джодан алыс тұрады, ал Елизавета ол емес. Өкінішке орай, Сэм Елизаветаның сөздерінің рас екендігіне қарсылық білдіргенде, Джо Елизаветаның құшағына құлап, оның келбеті мен кім екені туралы еш сұрамайды. Олар кім болса да, не болмаса да, олар Өлімнің жақындап келе жатқанын білдіреді – таныс және беймәлім нәрсе. Оскар өліп бара жатқан Джоны соңғы рет жоғары қабатқа көтеріп шығады. Сэм қайта-қайта Елизаветаның кім екенін білуді талап еткенде, ол пьесаны мына сөздермен аяқтайды: «Неге, мен Дубуктан келген әйелмін. Сен білдің деп ойладым. [көрермендерге] Мен оның білетінін ойладым». Жоғарыда келтірілген Елизаветаның соңғы сөздері пьесаның диалогының Пиранделль стилін көрсетеді, онда кейіпкерлер көбінесе көрермендерге тікелей үн қосады (бірінші рет өте ерте кездеседі, Джо жиырма сұрақ ойынының барысын байқап, көрермендерге қарап: «Ойын-сауық ойындарын жек көрмейсіздер ме?» деп сұрайды).
The play's first act finds three young couples (Sam + Jo hosting Fred + Carol and Lucinda + Edgar) engaging in party games like Twenty Questions. Jo's angry bitterness becomes apparent earlier than its source, which is the terminal disease that tortures her and will soon claim her life. At the end of the act, after the mounting tension drives the guests to leave, Sam carries Jo up to bed. Suddenly, a fourth couple appears from the wings: a glamorous older woman (Elizabeth) and her black companion (Oscar). She asks the audience, "Are we in time? Is this the place?" and answers her own questions: "Yes, we are in time. This is the place." The curtain falls. In Act One, the recurrent theme of the game was "Who are you?" Now that question becomes more serious, as Sam, shocked by the appearance of these strangers in his house, repeatedly demands that Elizabeth reveal her identity. She eventually insists that she is Jo's mother, come from Dubuque, Iowa "for her daughter's dying". However, Sam knows Jo's mother as a small, balding woman with pink hair, who lives in New Jersey and is estranged from Jo, and Elizabeth is clearly not she. Unfortunately for Sam, who vigorously protests the veracity of Elizabeth's claims, Jo runs into Elizabeth's arms and never questions her appearance or identity. Whoever she and Oscar may—or may not—be, they clearly represent the coming of Death, something familiar and unknown. At the end of the play, Oscar carries the dying Jo upstairs one last time. As the devastated Sam demands once more to learn Elizabeth's true identity, she ends the play with this line: "Why, I'm the lady from Dubuque. I thought you knew. [to the audience] I thought he knew." Elizabeth's curtain lines, quoted above, typify the Pirandellian style of the play's dialogue, in which characters frequently make comments directly to the audience (the first occurs very early, when Jo, observing the Twenty Questions game in progress, looks out at the audience and asks, "Don't you hate party games? ").
Сыни жауап
Майкл Биллингтон 2007 жылғы Лондондық қойылым туралы жазған рецензиясында былай деді: "Мен үшін Дубукіден келген әйел – өлімнің періштесі. Бұл теорияны күйеуіне қатты байланысты Сэм оған қарсы тұруы, ал қиналып жүрген Джо оның жылы құшағын қабылдауы дәлелдейді. "Нақты тепе-таусылғандық" сияқты, Альби де құлдырап бара жатқан өркениеттің метафорасын ұсынады. Бұл достықтың мәні жоқ, "бостандық" сияқты сөздерді тек сөздерге ғана келтіретін, ал құпия келген кісі "біз тірі қалу үшін тым алаңдап жүрміз" дейтін әлем." Бен Брантли "Нью-Йорк Таймс" газетіне 2012 жылғы Бродвейден тыс қойылым туралы жазған рецензиясында былай деді: "Дэвид Эсбьорнсонның шапшаң қойылымы бізге еске салады, Вирджиния Вульфтің Альбисі Дубукте де өте күшті. Біріншіден, осы кейінгі пьесаның басындағы шағын той Вирджиния Вульфтің ұятсыз тойларын еске салады, онда "қонақты ұста" дегені әдеттегі ойын болған. "Дубукіден келген әйел" – аллегория. Бұл өлім келгенде не болатыны және біздің бәріміз оны кері қайтаруға немесе оның жоқ екенін көрсетуге тырысатынымыз туралы. Сөйлеуіңіз өте әдемі және кейде ойлы болуы мүмкін. Альби мырза өзін тоқтата алмайды. Бірақ бұл диалог әрқашан мінсіз ылдамдықпен жүреді."
Michael Billington, in his review of the 2007 London production, wrote: " to me the lady from Dubuque is clearly the angel of death: a theory supported by the way the uxorious Sam resists her, while the pain stricken Jo accepts her warm embrace. As in A Delicate Balance, Albee is also offering a metaphor for a decaying civilisation. This is a world where friendship is meaningless, words such as 'liberty' are dismissed as mere semantics, and where the mysterious intruder remarks that 'we're too bewildered to survive' ". Ben Brantley, in his review of the Off Broadway 2012 production for The New York Times, wrote: "as David Esbjornson’s crisp production reminds us, the Albee of Virginia Woolf is very much present in Dubuque. For one thing, the little shindig that begins this later play echoes the nasty revels of Virginia Woolf, in which 'get the guest' was the favorite parlor game The Lady From Dubuque is an allegory. It’s about what happens when death comes to call, and how we all do our damnedest to turn it away or pretend it isn’t there the talk may be arch and precious and on occasion ponderous. Mr. Albee can’t help himself. But that dialogue is always impeccably paced."