Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1995 жылы Солтүстік Даун сайлау округінде, 1970 жылғы жалпы сайлаудан бері осы округтің өкілі болған Джеймс Килфеддердің қайтыс болуына байланысты 15 маусымда қосым сайлау өтті. Килфеддер 1980 жылы Ольстер халықтық унионисттік партиясын құрған, бірақ партия оның өлімінен кейін тарап кетті.
The 1995 North Down by election, in the North Down constituency, was held on 15 June, following the death of James Kilfedder, who had represented the constituency since the 1970 general election. Kilfedder had formed the Ulster Popular Unionist Party in 1980, but the party disintegrated on his death.
Тарих
Солтүстік Даун сайлау округі 1950 жылы құрылды және үнемі одақтас партиясынан депутаттарды үлкен артықшылықпен сайлап отырды. Бұл округте Солтүстік Ирландияның Альянс партиясы ең күшті нәтижелер көрсеткен, 1983 жылғы жалпы сайлауда дауыстардың 22,1%-ын алған, ал 1992 жылғы жалпы сайлауда Консервативтік партия Солтүстік Ирландиядағы ең жақсы нәтижесін көрсетіп, дауыстардың 32,0%-ын жинаған. 1995 жылы Солтүстік Даун провинцияның ең бай сайлау округі болды және онда католиктердің саны ең аз болды. Осының салдарынан, Солтүстік Ирландиядағы католик қауымымен ең тығыз байланысты Социал-демократиялық және лейбористік партия мен Синн Фэйн партиялары бұл округте үміткерлерді тұрақты түрде тікелей ұсынбады, сондай-ақ екеуі де қосымша сайлауға қатысуға ниет білдірмеді.
The North Down constituency was created in 1950, and had consistently returned Unionist MPs with large majorities. It had also seen some of the Alliance Party of Northern Ireland's strongest results, peaking at 22.1% of the vote in the 1983 general election, and in the 1992 general election, it had seen the Conservative Party's best result in Northern Ireland, picking up 32.0% of the vote. In 1995, North Down was the wealthiest constituency in the province, and had one of the lowest Catholic populations. As a result, neither the Social Democratic and Labour Party nor Sinn Féin, the two parties most closely associated with the Catholic community in Northern Ireland, had regularly stood candidates in the constituency, and neither chose to stand in the by election.
Кандидаттар
Боб Маккартни 1983 жылы Ольстер Юнионист партиясынан сайлау округінде кандидат болды, ол 20,3% дауыспен үшінші орын алды. 1987 жылы партиядан шығуға бас тартқандықтан және Килфеддерге Англо-ирланд келісіміне қарсы бірлескен платформада еркін қатысу мүмкіндігін бермегендіктен, ол «Нағыз унионист» ретінде сайлауға түсті. Енді Маккартни Ұлыбританиялық унионист ретінде сайлауға қатысу ниетін жариялады. Олардың арасындағы айырмашылықтарға қарамастан, ол 1992 жылы 9,8% дауыс жинаған және өз кандидаттарын тіркемеуді шешкен Демократиялық унионисттік партияның жасырын қолдауын алды. Ольстер Юнионист партиясы 1983 жылы Боб Маккартниден бері Солтүстік Даунда кандидат тіркемеген, бірақ олар Килфеддердің жеке дауысын алуға ең қолайлы екенін сенді. Олар бұрынғы әскери офицер және кейбір депутаттарының парламенттік хатшысы болған Алан Макфарлендті, олардың ең белгілі мүшелерінің бірі Рег Эмпиге қарағанда сайлауға жіберді. Альянс партиясы бұрынғы партия төрағасы Оливер Нейпиерді сайлауға ұсынды, оның тәжірибесі мен танымалдығы 1992 жылғы сайлауда жоғалтқан дауыстардың бір бөлігін қайтаруға көмектеседі деп үміттенеді. Консервативтік партия жергілікті сайлауда үлкен дауыс жоғалтты, ал 1992 жылғы сайлаудағы кандидаттары басқа жерге көшті, бірақ Оңтүстік Лондондағы Кройдоннан келген Стюарт Секстонды сайлауға ұсынды. Тағы төрт кандидат қатысты. Жергілікті кеңес мүшесі Алан Чемберс тәуелсіз унионист ретінде сайлауға түсті. Табиғи құқық партиясы Солтүстік Ирландиядағы жетекшісі Джеймс Андерсонды, ал 1987 жылғы Ирландияның жалпы сайлауында Донегал Солтүстік-шығысында «Ульстер протестанты» ретінде қатысқан Майкл Брукс «Пара Ли Клеггті қазір босатыңыз» платформасымен сайлауға қатысты, ал Кристофер Картер Ульстердің тәуелсіз дауысы ретінде сайланды. Науқанның басты жаңалығы The Guardian газетінде жарияланды, онда Маккартни сайланса, Лейборист партиясының фракциясына қосылатыны айтылды, бұл унионист үшін ерекше қадам еді, олар көбінесе консерваторлармен байланысты болатын.
Bob McCartney had stood in the constituency for the Ulster Unionist Party in 1983, when he had come third with 20.3% of the vote. In 1987 he fell out with the party when he refused to withdraw and give Kilfedder a free run on a joint platform of opposition to the Anglo Irish Agreement, instead running as a "Real Unionist". McCartney now announced his intention to stand in the election, as a UK Unionist. Despite their differences, he gained the tacit backing of the Democratic Unionist Party, who had won only 9.8% of the vote in 1992 and chose not to stand their own candidate. The Ulster Unionist Party had not run a candidate in North Down since Bob McCartney in 1983, but they believed they were best placed to take Kilfedder's personal vote. They chose to run Alan McFarland, a former Army Officer and then Parliamentary secretary to some of their MPs, in preference to Reg Empey, one of their most prominent members. The Alliance Party selected Oliver Napier, their former party leader, hoping his experience and notability would regain some of the votes which they had lost in the 1992 election. The Conservative Party had suffered a dramatic loss of votes in the local elections, and their candidate in the 1992 election had moved away, but they chose Stuart Sexton, a member from Croydon in South London. Four other candidates stood. Alan Chambers, a local councillor, ran as an independent Unionist. The Natural Law Party stood James Anderson, their leader in Northern Ireland, Michael Brooks who had previously stood as an "Ulster Protestant" candidate in the 1987 Irish general election in Donegal North East, stood on a platform to "Free Para Lee Clegg Now", and Christopher Carter stood as Ulster's Independent Voice. The big story of the campaign was from The Guardian, who announced that if McCartney was elected, he would apply for the Labour Party whip, an unusual move for a unionist, who were more usually associated with the Conservatives.
Нәтиже
Нәтижелер Маккартниге жеңіс сыйлады, ол бұл сол-оң саясатының жеңісі екенін, сектанттық саясатқа қарсы екенін мәлімдеді, ал Ольстер одағы көңілі толмаған күйде екінші орынға табан тіреді. Сайлаудан кейін көп ұзамай Джеймс Молино көшбасшылық қызметтен зейнетке шықты, оның орнына Дэвид Тримбл келді. Альянс партиясы сайлау округіндегі ең жақсы көрсеткішін тіркеп, үшінші орынды иеленді. Чемберс өзінің кепілдігін сақтап қалды, бірақ консерваторлар 1918 жылдан бергі Ұлыбритания парламенттік сайлауларындағы ең нашар нәтижесін көрсетті. Бұл сайлау, 1981 жылғы сәуірдегі Ферманнах және Оңтүстік Тирон сайлауынан кейін үлкен партияларға жатпайтын екі кандидаттың арасында мандат ауысқан алғашқы жағдай, сондай-ақ 1986 жылғы Солтүстік Даун сайлауынан кейін кіші партияның жеңіске жеткеніне куә болды.
The results gave McCartney a win, which he claimed was a victory for left right politics, as opposed to sectarian politics, with the Ulster Unionists a disappointed distant second. Shortly after the election, James Molyneaux retired as their leader, and was replaced by David Trimble. The Alliance came third, with their best ever share of the vote in the constituency. Chambers also saved his deposit, but the Conservatives received what was their worst vote in any UK Parliamentary election since 1918. The by election was the first since the Fermanagh and South Tyrone by election of April 1981 where a seat transferred between two candidates from outside the major parties, and the first since the North Down by election of 1986 won by a minor party.