1931 жылғы Шнайдер кубогы: Supermarine S.6B ұшағының тарихы
Supermarine S.6B
Supermarine S.6B: 1931 жылғы Schneider Trophy жарысы үшін жасалған британдық гидросамолет. Аэродинамикалық технология, даму тарихы мен қиындықтары туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1930 жылдардағы британдық жарыс су ұшағы
1930s British racing seaplane
Supermarine S.6B – 1931 жылғы Шнайдер Трофи жарысына қатысу үшін Supermarine компаниясы үшін Р.Дж. Митчелл әзірлеген британдық жарыс су ұшағы. S.6B Митчеллдің «жарыс су ұшағының дизайнын жетілдіру» ізденісінің нәтижесі болды және сол дәуірдегі аэродинамикалық технологияның ең жетілген деңгейін көрсетеді. S.6B – Supermarine компаниясы әзірлеген жарыс су ұшақтарының S.4, S.5 және S.6 үлгілерінен кейінгі соңғысы. Бұрынғы үлгілер екі рет Шнайдер Трофи жарысын жеңіп алғанымен, S.6B-ді әзірлеуге үкімет тарапынан берілген қолдаудың тұрақсыздығы кедергі келтірді. Біріншіде қолдау уәделенді, кейін алынып тартылды, содан кейін Лорд Роттермирдің ықпалды қоғамдық науқаны мен Леди Хьюстонның жан-жақты қаржылық көмегі арқасында қайта берілді. Үкіметтік қолдау қамтамасыз етілгеннен кейін, жарысқа бар болғаны тоғыз ай қалды, сондықтан Митчеллдің нақты мүмкіндігі – жаңа дизайнға тырысудың орнына, қолдағы S.6 үлгісін жетілдіру болды. S.6 мен S.6B арасындағы басты айырмашылық Rolls Royce R қозғалтқышының қуатының арттырылуы және қайта жасалған жүзбелер болды, сонымен қатар әдетте қарсылықты азайтуға бағытталған ұсақ аэродинамикалық түзетулер енгізілді. Жарыс үшін S1595 және S1596 сериялық нөмірі бар екі S.6B ұшағы салынды. RAF High Speed Flight ұшқыштары басқарған бұл үлгілер сәтті өнер көрсетіп, Ұлыбританияға Шнайдер Трофисын жеңіп әкелді. Жарыстан кейін көп ұзамай, флот лейтенанты Джордж Стенфорт басқарған S.6B S1596 ұшағы 407,5 миль/сағ (655,67 км/сағ) ең жоғары жылдамдыққа жетіп, әлемдік авиация жылдамдығының рекордын жаңартты.
The Supermarine S.6B is a British racing seaplane developed by R. J. Mitchell for the Supermarine company to take part in the Schneider Trophy competition of 1931. The S.6B marked the culmination of Mitchell's quest to "perfect the design of the racing seaplane" and represented the cutting edge of aerodynamic technology for the era. The S.6B was last in a line of racing seaplanes to be developed by Supermarine, following the S.4, S.5 and the S.6. Despite these predecessors having previously won the Schneider Trophy competition twice, the development of the S.6B was hampered by wavering government support, which was first promised then withdrawn, and then given once more after a high profile public campaign encouraged by Lord Rothermere and backed by a substantial donation by Lady Houston. Once government backing had been secured, there were only nine months before the race, so Mitchell's only realistic option was to refine the existing S.6, rather than attempting a new design. The principal differences between the S.6 and the S.6B were the increased power of the Rolls Royce R engine and redesigned floats: minor aerodynamic refinements typically aimed at drag reduction were also made. A pair of S.6Bs, serials S1595 and S1596, were built for the competition. Flown by members of RAF High Speed Flight, the type competed successfully, winning the Schneider Trophy for Britain. Shortly after the race, S.6B S1596, flown by Flt Lt. George Stainforth, broke the world air speed record, attaining a peak speed of 407.5 mph (655.67 km/h).
Қаржыландыру
Премьер-министр Рамзи Макдональдтың 1929 жылғы Ұлыбританияның жеңісінен кейін келесі британдық жарысқа қатысушыға үкіметтік қолдау көрсетілетіні туралы уәдесіне қарамастан, Уолл-стрит құлағаннан кейін екі айдан аспайтын уақыт ішінде ресми қаржыландыру тоқтатылды. Кері қайтарудың ресми себебі – бұрынғы екі жарыс жоғары жылдамдықты ұшу туралы жеткілікті мәліметтер жинағандықтан, мемлекеттік қаражатты одан әрі жұмсаудың қажеті жоқ еді. Үкіметтің өзгертілген позициясын түсіндірген қосымша себеп – жоғары жылдамдықты гидроұшақтарды дамытудың бастапқы мақсаты осы кезде орындалған болатын. 1931 жылғы жарысты ұйымдастыруға жауапты Корольдік Аэро Клуб құрған комитет, құрамында әуе кемелері және авиациялық қозғалтқыштар индустриясының өкілдері болып, жеке қаржыландырылатын қатысудың мүмкіндігін талқылады. Бірақ, олардың бұл мүмкіндікке қаржылық қолжетімділігі болмайтыны, сондай-ақ жоғары жылдамдықты ұшу тобының тәжірибелі RAF ұшқыштарының жетіспеуі үлкен қиындық тудыратыны анықталды. Қолдаудың тоқтатылуы көптеген адамдарды көңілсіздікке түсірді: екі рет қатарынан жеңіске жеткен британдықтар үшін үшінші жарыста жеңіске қол жеткізу кубокты толығымен өздеріне иелендіруге мүмкіндік беретін еді. Британ үкіметі де өз позициясын өзгертіп, 1931 жылдың қаңтарында жарысқа қатысуға қолдау көрсету туралы хабарлады. Алайда, сол кезде жарысқа қатысушының дизайнын жасауға, өндіруге және дайындауға тоғыз айдан да аз уақыт қалған еді. RAF жоғары жылдамдықты ұшу тобы қайта құрылды, ал Митчелл мен Rolls-Royce жұмысты бастады.
Despite the Prime Minister Ramsay MacDonald's pledge that government support would be provided for the next British race entrant immediately after Britain's 1929 victory, official funding was withdrawn less than two months later following the Wall Street Crash; the official reason given for the withdrawal that the previous two contests had collected sufficient data on high speed flight, so further expenditure of public money was unwarranted. A further rationale given for the government's revised position was that that original purpose in pioneering high speed seaplanes had been satisfied by this point. A committee established by the Royal Aero Club, responsible for organising the 1931 race, and which included representatives from both the aircraft and aero engine industries, was formed to discuss the feasibility of a privately funded entry, but concluded that not only would this be beyond their financial reach, but that the lack of the highly skilled RAF pilots of the High Speed Flight would pose a severe problem. The withdrawal of backing resulted in enormous public disappointment: having won two successive races, a British victory in a third race would secure the trophy outright. The British government also changed its position and announced its support for an entry in January 1931; however, by this point, there were less than nine months left to design, produce and prepare any race entrant. The RAF High Speed Flight was reformed while Mitchell and Rolls Royce set to work.
Қайта құру және жетілдіру
Митчеллге жобаны дайындау үшін шектеулі уақыт қалды, сондықтан жаңа ұшақты бастапқыдан жобалауға жеткілікті уақыт жоқ екенін білді. S.6 ұшағының өнімділігін арттырудың ең оңай жолы – R типіндегі қозғалтқыштан көбірек қуат алу болды. Rolls Royce инженерлері қозғалтқыштың қуатын 400 а.к. (298 кВт) арттыра алды, осылайша оның қуаты 2300 а.к. (1715 кВт) дейін жетті; алайда, мұндай өнімділік деңгейі тек қысқа мерзімге ғана кепілдендірілді. Бар болғаны екі S.6B және бір ғана аман қалған S.6A ұшағы Шнайдер жарысының соңғы ұшуын жүргізуге дайын болғандықтан, басқа жоспарларға орын болмады. Он жеті күннен кейін, Flt Lt. Джордж Стенфорт ұшқан S.6B S1596 ұшағы тағы бір тарихи ұшу жасады, ол 407,5 миль/сағ (655,67 км/сағ) ең жоғары жылдамдыққа жетіп, әлемдік авиация жылдамдығының рекордын жаңартты. S.6B ұшағы Supermarine Spitfire истребителінің және оны қуаттандырған Rolls Royce Merlin қозғалтқышының жасалуына түрткіс берді деп есептеледі. S.6B ұшағының Шнайдердегі жеңісінен кейін 18 күн өткен соң, Британдық Әуе министрлігі F7/30 техникалық талапнамасын жариялады, ол толығымен металдан жасалған, жерде қолданылатын истребитель ұшақтарды талап етті және британдық истребитель авиациясын жақсартуға бағытталған жаңа шешімдерді іздеді. Министрлік Supermarine компаниясын қатысуға арнайы шақырды. Осыған сәйкес, Митчеллдің S.6B ұшағынан кейінгі келесі жобасы – компанияның осы талапнамаға сәйкес келетін 224-ші типті ұшақтың жобасын жасау болды. 224-ші типті ұшақ өндіріске шығарылмады және сәтсіздікке ұшырады, бірақ Supermarine компаниясының келесі жобасы легендарлы Spitfire ұшағының жасалуына әкелді.
Mitchell, with limited time to prepare an entry, knew that there was not enough time left to design a new aircraft from scratch. The obvious means of improving the S.6's performance was by obtaining more power from the R Type engine. Engineers at Rolls Royce had managed to increase the available power of the engine by 400 hp (298 kW), enabling it to now provide up to 2,300 hp (1,715 kW); however, this level of performance was only guaranteed for a short time. precluding any other plans with only the two S.6Bs and the sole surviving S.6A prepared to conduct the final Schneider run. Seventeen days later, another historic flight was performed by S.6B S1596, flown by Flt Lt. George Stainforth, having broken the world air speed record by reaching a peak speed of 407.5 mph (655.67 km/h). The S.6B has been hailed as giving the impetus to the development of both the Supermarine Spitfire fighter aircraft and the Rolls Royce Merlin engine that powered it. Only 18 days after the S.6B's Schneider triumph the British Air Ministry issued Specification F7/30, which called for an all metal land based fighter aircraft and sought innovative solutions aiming at a major improvement in British fighter aircraft. The Ministry specifically invited Supermarine to participate. Accordingly, Mitchell's next endeavour after the S.6B was the design of the company's submission to meet this specification, designated the Type 224. While the Type 224 was a disappointment and was not selected for production, Supermarine's next project led to the development of the legendary Spitfire.
Көрмеге қойылған ұшақтар
Рекордтық ұшулар аяқталғаннан кейін екі S.6B ұшағы да пайдаланудан шығарылды. Шнайдер Трофейін жеңіп алған S.6B S1595 Лондонның Ғылым мұражайына сыйға берілді, онда ол қалпына келтірілмеген күйінде қойылған. Алайда, 1931 жылы адам қаза болмаған апат салдарынан ол жарамсыз деп танылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде S1596 ұшағының түсіне боялған S.6A N248 соғыстан кейін де сол түсте қалды және Саутгемптон Корольдік пирсінде, сондай-ақ түрлі шараларда S1596 ретінде көрсетілді. Оның нағыз таңбасын 1980 жылдардың басында Саутгемптон авиация залы анықтады, содан кейін ол N248 ретінде қайта боялды.
After the completion of the record breaking flights, both S.6Bs were retired. The Schneider Trophy winning S.6B S1595 was donated to the Science Museum in London, where it is displayed in an unrestored state. but was unfortunately written off after a non fatal crash in 1931. Having been repainted in WW2 to represent S1596 in the film First of the Few, S.6A N248 remained in this guise postwar and was displayed as S1596 at various events and locations including the Southampton Royal Pier as a visitor attraction. Its true identity was finally revealed by the Southampton Hall of Aviation in the early 1980s and it was then repainted as N248.