Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Халық партиясы немесе популистік партия (Λαϊκὸν Κόμμα) – Димитриос Гунарис құрған, Элефтериос Венизелос пен оның Либералдық партиясының басты саяси қарсыласы болған консервативті және монархияны қолдаған грек саяси партиясы. Бұл партия 1920 жылдан 1958 жылға дейін бар болды.
The People's Party or Populist Party (Λαϊκὸν Κόμμα) was a conservative and pro monarchist Greek political party founded by Dimitrios Gounaris, the main political rival of Eleftherios Venizelos and his Liberal Party. The party existed from 1920 until 1958.
Тарих
Гуннарис 1920 жылғы қазан айында Корсикадан жер аударылғаннан кейін Ұлттық партиядан партия құрды. Гуннарис және оның парламенттік кандидаттары Грекия армиясының Кіші Азиядан шығуы үшін үгіт жүргізді, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Севр шартының талаптарына сәйкес басып алынған еді. Партия 1920 жылғы Грекиядағы жалпы сайлауда жеңіске жетіп, Гуннарис, Николаос Стратос және Петрос Протопападакис басқаратын үкіметтер құрды. Алайда, олар әскерді елге қайтару туралы уәделерін орындамады және Либералдық партияның алдыңғыларына қарағанда Кіші Азия мәселесіне одан да көп араласты. Жағдайды одан әрі усложнитқан нәрсе – 1920 жылғы 25 қазанда король Александр қайтыс болғаннан кейін, қуғынға түскен Константин I-ді Грекияға қайта әкелді, бұл Грекияның бұрынғы Антанта одақтастарының қолдауын жоғалтуына әкелді. Грек-түрік соғысындағы (1919-1922) жеңіліс және одан кейінгі Кіші Азиядағы апат олардың билігіне нүкте қойды, себебі грек әскери басшылары ұлттық апатқа жауапты деп есептеген үкіметті құлатты. Оның басшылары, соның ішінде Димитриос Гунарис, қысқа сот процесінен кейін жазаланды, ал партия келесі сайлауларда ауыр үлкен шығынға ұшырады. Дегенмен, олар 1933 жылы Панагис Цалдарис басшылығымен қайтадан билікке оралды және 1935 жылы король Георг II-нің қайта оралуымен монархияны қалпына келтіруде маңызды рөл атқарды. 1936 жылы Панагис Цалдарис қайтыс болғаннан кейін партияны Константинос Цалдарис басқарды және 1946 жылғы заң шығару сайлауында үлкен жеңіске жетті. Партия қатал азаматтық қақтығыс кезінде 1946 жылғы референдумда Георг II-нің қайта орнатылуын қолдады. Алайда, Константинос Цалдарис либерал саясаткер Темистоклис Софолис басшылығымен ғана орталық либералдық және консервативтік күштерден тұратын ұлттық біріккен үкімет құру үшін отставкаға кетті. Бұл үкіметке Халық партиясы мен Либералдық партия да қатысып, азамат соғысы кезінде елді басқарды. Халық партиясы 1950 жылға дейін оңшылдардың басты күші болып қала берді, бірақ 1951 жылы отставкадағы генерал Александрос Папагос басқарған Грек жиыны сайлауда жеңіске жетті. Болашақ премьер-министр Константин Караманлис сияқты бірқатар көрнекті популисттер жаңа партияға өтті. Грек саясатының шетіне ысырылған бұл партия 1958 жылы соңғы рет сайлауға қатысты. Содан кейін оның соңғы басшысы Константинос Цалдарис оны таратып жіберді. Оның көптеген жақтастары Грек жиынының мұрагері – Караманлис басқарған Ұлттық радикалдық одағына қосылды.
Gounaris founded the party out of the Nationalist Party in October 1920, after his return from exile in Corsica. Gounaris and his parliamentary candidates campaigned for the withdrawal of the Hellenic Army from Asia Minor, which it occupied under the terms of the Treaty of Sèvres in the aftermath of World War I. The party was triumphant in the 1920 Greek general election and formed successive governments under Gounaris, Nikolaos Stratos and Petros Protopapadakis. However, it failed to live up to its promise to bring the troops back home and became more entangled in Asia Minor than their Liberal Party predecessors. To complicate matters further, after the death of King Alexander on October 25, 1920, it brought back exiled Constantine I which cost Greece the support of her former Entente Allies. Defeat in the Greco Turkish War (1919 1922) and the subsequent Asia Minor disaster put an end to its rule as Greek military leaders overthrew the government they viewed as responsible for the national catastrophe. Its leaders, including Dimitrios Gounaris, were executed after a short trial and the party suffered great losses in the following elections. Nevertheless, it returned to power, in 1933 under the leadership of Panagis Tsaldaris and in 1935 played a leading part in the restoration of monarchy with the return of King George II. After Panagis Tsaldaris's death in 1936, Konstantinos Tsaldaris led the party and in the legislative elections of 1946 it achieved a huge victory. The party supported the restoration of George II in the plebiscite of 1946, during a period of fierce civil conflict. Nevertheless, Konstantinos Tsaldaris resigned, in order that a government of national unity (centre liberals and conservatives) could be formed under the leadership of the Liberal politician Themistoklis Sophoulis. This government with the participation of both the People's Party and the Liberal Party led the country during the civil war. The People's party remained the dominant power of the right until 1950, but, in 1951, the Greek Rally of retired General Alexandros Papagos swept the election. A number of prominent Populists, including future Prime Minister Constantine Karamanlis, defected to the new party. Relegated to the margins of Greek politics, the once proud party fought an election for the last time in 1958. It was then dissolved by its last leader, Konstantinos Tsaldaris. The bulk of its supporters had already joined Karamanlis' National Radical Union, the successor of the Greek Rally.