Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық истребитель ұшақтары
American fighter aircraft
Боинг компаниясы өндірген 1920-шы жылдардағы АҚШ-тың бір орынды, ашық кабиналы екіұшақты истребитель ұшағы. Model 15 АҚШ Әскери-әуе күштерінде (PW 9 сериясы ретінде) және АҚШ Әскери-теңіз күштерінде (FB сериясы ретінде) авиатасымалдағыш негізіндегі истребитель ретінде қызмет етті.
The Boeing Model 15 was a United States single seat open cockpit biplane fighter aircraft of the 1920s, manufactured by the Boeing company. The Model 15 saw service with the United States Army Air Service (as the PW 9 series) and with the United States Navy as a carrier based fighter (as the FB series).
Жобалау және әзірлеу
Model 15 дизайны Fokker D. VII зерттеулеріне негізделген, оның 142-сі Бірінші дүниежүзілік соғысты аяқтаған келісімнің бір бөлігі ретінде бағалау үшін АҚШ-қа әкелінді. Көптеген ерекшеліктері ұқсас болды. Model 15 ұшағының фюзеляжы пианино сымымен бекітілген дәнекерленген болат құбырлардан жасалған, ал конустық бір бөлімді қанаттары ағаш каркасындағы матамен жабылған, шырша және махагони қанат тіректері және үш қабатты фанера қабырғалары бар еді. Қанат тіректері Боинг конструкцияларында қолданылатын әдеттегі ағаштан емес, ағынды болат түтікшелерге ауыстырылды. Шассиде тік ось болды және ол кішкентай қанаттың профиліне келтірілген. Нәтижесінде, екі модель де қабылданды: Curtiss ұшағы PW 8, ал Model 15 – PW 9 деп аталды. Әуе күштері PW 9 ұшағын артық көреді, ол жылдамдықтан басқа барлық көрсеткіштер бойынша PW 8-ден жоғары болды, сонымен қатар оның дизайны берік және күтуге оңай болды, нәтижесінде 113 ұшаққа тапсырыс берілді (тек 25 PW 8 сатып алынды). Олар Филиппинде, Лусон аралындағы Кларк әскери базасында орналасқан 4-ші топпен де пайдаланылды. PW 9 ұшақтары 1925-1931 жылдар аралығында 3-ші, 6-шы және 19-шы іс-қимыл эскадрильяларын жарақтандырды. Әскери-теңіз күштері 16 FB 1 ұшағына тапсырыс берді, бірақ 1924 жылдың 1-22 желтоқсаны аралығында тек он ұшақ ғана алды. Бұл ұшақтар теңіз операцияларына бейімделмеді (мысалы, ұстау ілмегі болған жоқ) және VF 1M, VF 2M және VF 3M теңіз корпусы эскадрильяларына берілді, олар теңіз экспедициялық күшін қолдау үшін Қытайға жіберілді. FB 2 деп белгіленген екі қосымша ұшақ Лэнгли тасымалдағышында жұмыс істеу үшін өзгертілді, оларға тоқтату құрылғысы және шассидің тік осі қосылды. Олар 1925 жылдың желтоқсанында VF 2 эскадрильясымен бірге пайдалануға берілді. Жалпы қанағаттанарлық нәтижелер 27 FB 5 ұшағына тапсырыс беруге әкелді, олар теңіз күштерінің алғашқы истребительдері болды, олар арнайы тасымалдағыш операциялары үшін жасалған. Олар Packard 2A 1500 қозғалтқыштарымен жаңартылды және олардың шасси астындағы ілгектер қатары болды, олар палубадағы кабельдер арқылы ұшақты бағыттау үшін қолданылды. FB 5 алғаш рет 1926 жылдың 7 қазанында ұшып, келесі жылдың қаңтарынан бастап теңіз күштеріне жеткізілді. Олар Сиэтл портындағы Лэнгли тасымалдағышына Boeing зауытынан баржалармен жеткізілді. Кемеге көтерілгеннен кейін, олардың алғашқы ресми ұшулары тасымалдағыш палубасынан жасалды.
The design of the Model 15 was based on studies of the Fokker D. VII, of which 142 were brought back to the U. S. for evaluation as part of the Armistice Agreement ending World War I. Many of the features were similar. The Model 15 had a fuselage of welded steel tubing braced with piano wire, while the tapered single bay wings were fabric on a wooden frame, with spruce and mahogany wing spars and three ply wood ribs. Wing struts were changed from the normal wood used in Boeing designs to streamlined steel tubes. The landing gear had a straight axle, streamlined into a small chord wing. Ultimately, both models were accepted; the Curtiss aircraft was designated PW 8 and the Model 15 PW 9. The Air Service preferred the PW 9, which outperformed the PW 8 in all performance aspects except speed, and was built on a more rugged and easier to maintain design, ordering 113 aircraft (only 25 PW 8s were procured). and in the Philippines with the 4th Composite Group at Clark Field, Luzon. PW 9s equipped the 3rd, 6th, and 19th Pursuit Squadrons between 1925 and 1931. The FB 1, of which the Navy ordered 16 but received only ten between December 1 and 22, 1924, was not modified for naval operations (for instance, no arresting hook), and was assigned to Marine Corps squadrons VF 1M, VF 2M, and VF 3M, being deployed to China in support of the Marine Expeditionary Force. Two additional planes—designated FB 2—were altered to operate on the carrier Langley with the addition of arresting gear and a straight across axle for the landing gear. These went into service with VF 2 in December 1925. Generally satisfactory results led to an order for 27 FB 5s, which became the Navy's first fighters intended specifically for carrier operation. They were upgraded to Packard 2A 1500 engines, and sported a row of hooks on the bottom of the axle, used to guide the plane via cables on the deck. The FB 5 first flew October 7, 1926 and was delivered to the Navy beginning in the following January, carried on barges in Puget Sound from Boeing's factory to Langley anchored in Seattle's harbor. Hoisted aboard, their first official flights were from the carrier's deck.