Кіріспе
Американдық этномузыколог Алан Паркхерст Мерриам (1 қараша 1923 – 14 наурыз 1980) – Солтүстік Америка мен Африкадағы музыканы зерттеуімен танымал американдық этномузыколог. "Музыканың антропологиясы" (1964) атты кітабында ол антропологиялық әдістерді қолданып, музыканы антропологиялық тұрғыдан зерттеудің теориясын және әдістемесін жазып, дамытады. Ол Солтүстік-Батыс университетінде және Висконсин университетінде оқытса да, академиялық өмірінің көп бөлігін Индиана университетінде өткізді, онда ол 1962 жылы профессор атанды, ал 1966 жылдан 1969 жылға дейін антропология кафедрасын басқарды. Оның басшылығымен бұл орталық этномузыкология зерттеулерінде жетекші орынға ие болды. Мерриам 1952 жылы Этномузыкология қоғамын құрушылардың бірі болды және 1963 жылдан 1965 жылға дейін осы қоғамның президенті болып сайланды. 1952 жылдан 1957 жылға дейін Этномузыкология қоғамының хабархатын, ал 1957 жылдан 1958 жылға дейін Этномузыкология журналын редакциялады. Кейінгі жұмыстарында Мерриам өзінің бастапқы "мәдениеттегі музыка" тұжырымдамасын "мәдениет ретіндегі музыка" деп өзгертті. Мерриам 1980 жылғы 14 наурызда LOT Polish Airlines 007 рейсінің апатында қаза тапты.
Alan Parkhurst Merriam (1 November 1923 – 14 March 1980) was an American ethnomusicologist known for his studies of music in Native America and Africa. In his book The Anthropology of Music (1964), he outlined and develops a theory and method for studying music from an anthropological perspective with anthropological methods. Although he taught at Northwestern University and University of Wisconsin, the majority of his academic career was spent at Indiana University where he was named a professor in 1962 and then chairman of the anthropology department from 1966 to 1969, which became a leading center of ethnomusicology research under his guidance. He was a co founder of the Society for Ethnomusicology in 1952 and held the elected post of president of that society from 1963 to 1965. He edited the Newsletter of the Society for Ethnomusicology from 1952 to 1957, and he edited the journal Ethnomusicology from 1957 to 1958. In later works, Merriam amended his original concept of "music in culture" to "music as culture." Merriam died in the LOT Polish Airlines Flight 007 crash on March 14, 1980.
Ерте өмір және білім
Монтана штатының Миссула қаласында музыкалық ортада өскен Мерриам жас кезінде фортепиано мен кларнетке ойнауды үйренді. Оның әкесі Монтана штаты университетінің ағылшын тілі кафедрасының меңгерушісі болса, анасы шебер виолончельші еді. Жастық шағында Мерриам көптеген мектептік музыкалық ұйымдарда және жергілікті би оркестрлерінде өнер көрсетті. Мерриам Монтана штаты университетінде музыкалық білім алды ('47) және Солтүстік-Батыс университетінде антропология бойынша аспирантураға түсті ('48), онда антрополог Мелвилл Дж. Херсковитспен танысты, ол оның "музыканы мәдени құбылыс ретінде зерттеуге деген қызығушылығын арттырды". Мерриам антропология ғылымдарының докторы дәрежесін алды, оның диссертациясы "Афро-Бахай культтерінің әндері: Этномузыкологиялық талдау" деп аталды. Бұл диссертация этномузыкология саласы үшін маңызды болды, себебі "этномузыкология" сөзі алғаш рет сын есім ретінде қолданылып, "салыстырмалы музыкология" тіркесінің сын есімдік қолданысынан жаңа сабақ ашты.
Этномузыколог ретінде Мерриам
Этномузыкалық ғылымның көп салалы сипаты мен бірнеше ғылымдардың тоғысқан жерінде орналасуына байланысты, ол көптеген формаларға ие және этномузыкалық ғылымгердің мақсаттары мен біліміне байланысты түрлі көзқарастардан қарастырылады. Мерриам антрополог ретінде оқығандықтан, этномузыкалық ғылымның антропология мектебінің өкілі болды. Музыкалық ғылым мектебімен бірге, этномузыкалық ғылымның бұл екі бағыты оның әлемінде кең таралған және көбінесе қарама-қайшылыққа толы. Оның антропология мектебімен тығыз байланысы, этномузыкалық ғылымды мазалаған мәселелерге қатысты оның көзқарастары осы мектептің ұстанымдарын бейнелейтініне әкелді. Мерриам өз пікірлерінде қатты салмақтаған мәселелер – бұл саланың қалай анықталуы және оның өмірінде қандай бағыттарда дамуы. Этномузыкалық ғылымды анықтағанда, Мерриам антрополог ретіндегі тәжірибесіне сүйене отырып, оның «мәдениеттегі музыканы» зерттеуге бағытталған ғылым екенін айтады. Мерриам былай деді: «Басқаша айтқанда, музыканы музыканттар мен гуманитарлық ғылымдар өкілдерінің ғана емес, сонымен қатар әлеуметтік ғылымдардың тұрғысынан да зерттеуге болады, және қазіргі уақытта музыканы адамның қызметінің әмбебап құрамы ретінде зерттеуге біздің негізгі ынталандырушы күшіміз – мәдени антропология саласынан келіп отыр». Ол этномузыкалық ғылымның музыкалық нысандарды зерттеуден ауырып, кең ауқымды мәселелерді зерттеуге қарай бұрылуын жалғастыруы керек екенін дәлелдеді. Кейіннен ол музыканың «мәдениет ретіндегі музыканы» зерттеу екенін ұсынды, осы арқылы оның анықтамасын жетілдіруге тырысты. Этномузыкалық ғылымды анықтаудың осы екі тәсілінің арасындағы айырмашылық музыканы зерттеуге қатысты мәдениеттің қалай қарастырылуында жатыр. «Мәдениеттегі музыканы» зерттеу тәсілі мәдениеттің кез келген қоғамға тән күрделі сапа екенін және музыканың осы сапаның бір бөлігі ретінде бар екенін болжайды. Ал «музыканы мәдениет ретінде» қарастыру мәдениетті түсініктермен бірге объект ретінде емес, тұрақты өзгеріп отыратын құрылым ретінде қарастырады және оны түсіну әдістерін музыканы түсінуге қолдануға болады. Мерриамның этномузыкалық ғылымды қалай анықтау керек деген ойы, этномузыкалық ғылымгердің нені істеуі керек деген ойынан туындады. Мерриам, барлық этномузыкалық ғылымгерлер сияқты, өзінің қызығушылығын білдіретін салада далалық зерттеулер жүргізді, бірақ ол әріптестерінің пікірінше, ғылыми тұрғыдан көбірек ойлайтын және деректерден қорытынды шығаруға баса назар аударатын. Ол өз жазбаларында далада жиналған деректерді музыкалық мәселелерді шешу үшін қолдануды және мұндай қолдану зерттеушінің тәсілі мен мақсатымен қалай ынталандырылатынын атап өтті. Сонымен қатар, ол «креслодағы этномузыкалық ғылымгерлер» туралы пікірін білдіре отырып, далада жиналған деректер мен олардан алынған қорытындылар арасындағы тығыз байланыстың маңыздылығын көрсетті: «Зертханасында отырып, басқалар жазған музыканы талдап отыратын «креслодағы этномузыкалық ғылымгерлер» заманы біздің ғылымымызда тез суып барады. Мен мұндай маманның бұрынғы және болашақ үлесін жоққа шығармаймын, бірақ оның рөлі біртіндеп азайып келеді, және бұл дұрыс, өйткені әдіс пен теория деректерді жинауда ажырамас, ал біздің зерттеуіміздің сипаттамалық кезеңі, онда біз жай ғана құрылымдық фактілерді қарастырамыз, кең ауқымды түсіндірмелерге жол береді». Мерриамның ерекшелігі – ол іс жүзінде жиналған деректерді пайдалана отырып, өзекті мәселелерді шешуге ұмтылды. Оған қарсылық ретінде оның әріптесі Мантл Худ болды. Музыкалық ғылым мектебінің өкілі Худ UCLA-да этномузыкалық ғылымның маңызды аспирантурасын ашқаны үшін танымал болды. Бұл аспирантураның бағдарламасы бимузикальдыққа немесе «халықаралық музыканттыққа» негізделген, онда студенттер өздерінің музыкалық дәстүрлерін меңгеруге тырысуы керек болды. Оның бағдарламасында бейтараптық пен этноцентризмсіз тыңдау және естуді үйрену, батыс дәстүрінен тыс ырғақты және тоналды еркіндік, батыс емес вокалдық және аспаптық орындаудағы орындау тәжірибесі басым болды. Соңғысы оның бағдарламасының ең танымал бөлігі еді. Бұл екі этномузыкалық ғылымгер этномузыкалық ғылымның қандай міндеттерді орындауы керек деген сенімде әртүрлі нәрселерге баса назар аударды. Худ әлемдік музыканы тарату және сақтаудағы этномузыкалық ғылымның теңгерімдік мақсатын орындауға қабілетті аспиранттар корпусын құруға көбірек қызығушылық танытты. Ал Мерриамның басымдықтары музыкалық деректерді зерттеу үшін теориялық база құруда (оның «Музыка антропологиясы» еңбегінде көрсетілгендей) және осы талдауды музыкалық мәселелерді шешуге қолдануда жатты. Мерриамның этномузыкалық ғылымға қосқан үлесі оның өлімінен кейін де сезілді, әсіресе 1980 жылдардағы UCLA-дағы Тим Райстың жұмыстарында, ол өзі этномузыкалық ғылымда жұмыс жүргізу үшін одан да тиянақты және нақты модель ұсынуға тырысты. Ол Мерриамның «Музыка антропологиясы» еңбегінде айтылған әдісін бөлшектеді және оны үш аналитикалық деңгейден тұратындығын сипаттады. Райс бұл қарапайым модельді өзі ұсынатын әдіспен салыстырып, Мерриамның моделімен салыстырғанда оның моделі қандай жетістіктерге жеткенін көрсетті.
text="In other words I believe that music can be studied not only from the standpoint of musicians and humanists, but from that of social scientists as well, and that, further, it is at the moment from the field of cultural anthropology that our primary stimulation is coming for the study of music as a universal aspect of man's activities." to further his argument that ethnomusicology must continue its transition into the study of broader issues by removing focus from the study of musical objects. He continued his efforts to arrive at a more accurate definition of ethnomusicology by later suggesting that music was the study of "music as culture." The distinction between these two approaches to define ethnomusicology lie in how culture is treated relative to the study of music. The approach of studying "music in culture" assumes that culture is a complex quality inherent to any society and music exists as a component of that quality. Treating "music as culture" conceives culture not as an object with comments but as a fluid construct and that methods of understanding it can be applied to understanding music. Merriam's idea of how ethnomusicology should be defined drew from his idea of what an ethnomusicologist should accomplish. Merriam had, like all ethnomusicologists, completed fieldwork in his area of interest, but he was characterized by his peers in ethnomusicology as being more scientific and focusing on drawing conclusion from data. In his own writings, he emphasizes the application of data gathered in the field to solving relevant musical problems and how such application is motivated by the approach and goal of the researcher. Further, he claims the indispensable link between the data gathered in the field and the conclusions drawn from it by proposing his opinion on "armchair ethnomusicologists":
text="The day of the "armchair ethnomusicologist" who sits in the laboratory and analyzes the music that others have recorded is fast passing in our discipline. I do not deny the contribution of such a specialist in the past, nor in the future, but his role is becoming progressively smaller, and rightly so, for method and theory are inseparable in the gathering of data, and the descriptive phase of our study in which we treat simply structural facts is giving way before the broader interpretations." Merriam is characterized by a drive to solve relevant problems using data gathered in the field hands on. An individual that stood as a foil to him was his fellow ethnomusicologist, Mantle Hood. A member of the musicology school of ethnomusicology, Hood was known for initiating an important ethnomusicology graduate program at UCLA. This graduate program was centered on bimusicality or "international musicianship," the practice in graduate ethnomusicology where students should make the effort to become proficient in musical traditions outside of their own. His program emphasized learning to listen and hear without prejudice or ethnocentricity, rhythmic and tonal fluency outside of the Western tradition, and performance experience in non Western vocal and instrumental performance with the last being what his program is most known for. These two ethnomusicologists in practice emphasized different things in what they believed ethnomusicology should accomplish. Hood was more interested in creating a graduate student body that could accomplish the egalitarian purpose of ethnomusicology in spreading world musics and preserving them. In contrast, Merriam's priorities lay in proposing a theoretical framework (as he does in The Anthropology of Music) for studying musical data and using that analysis for application towards solving musical problems. Merriam's contribution to ethnomusicology was felt past his death but especially in the works of Tim Rice of UCLA in the 1980s as he himself was trying to propose a more composed and exact model for conducting work in ethnomusicology. He deconstructed Merriam's method as stated in The Anthropology of Music and described it as consisting of three analytical levels. This simplified model was used by Rice as a foil to the method he was proposing, consistently referencing how his model furthered things accomplished by the Merriam model.