Шағын қара шағала (Phalacrocorax sulcirostris) – Австралия мен Жаңа Зеландияда кездесетін теңіз құсы. Сипаттамасы, тарихы және біологиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрі. Кішкентай қара шағала (Phalacrocorax sulcirostris) – шағала тұқымдасына жататын теңіз құсы. Австралияның көп бөлігінде және Жаңа Зеландияның солтүстігіндегі кішкентай өзендер мен көлдерде кең таралған, онда оны кішкентай қара шағала деп те атайды. Оның ұзындығы шамамен алты жүз сантиметрге жетеді, және ол толығымен қара түсті, көк-жасыл көздері бар.
Species of bird
The little black cormorant (Phalacrocorax sulcirostris) is a member of the cormorant family of seabirds. It is common in smaller rivers and lakes throughout most areas of Australia and northern New Zealand, where it is known as the little black shag. It is around sixty centimetres long, and is all black with blue green eyes.
Таксономия
Кішкентай қара құртты 1837 жылы неміс туған натуралист Иоганн Фридрих фон Брандт ресми түрде сипаттады. Ол оны Carbo туысына жатқызып, Carbo sulcirostris деген екі атаулы номенклатура берді. Қазіргі кезде бұл түр Phalacrocorax туысына жатады, оны француз зоологы Матурин Жак Бриссон 1760 жылы енгізген. Phalacrocorax туысы – латын тіліндегі «құрт» деген сөз. Sulcirostris деген атау латын тіліндегі «sulcus» – «жоғалау» және «rostris» – «мүңкілген» деген сөздердің қосындысынан тұрады. Түр монотипті, яғни оның ішкі түрлері танылмайды. 2019 жылы жарияланған молекулалық филогенетикалық зерттеуде кішкентай қара құрттың үнді құртымен туыс екені анықталды. Екі түрдің шамамен 2,5–3,2 миллион жыл бұрын кейінгі плиоцен дәуірінде бөлініп кеткені болжанып отыр.
The little black cormorant was formally described in 1837 by the German born naturalist Johann Friedrich von Brandt. He placed it in the genus Carbo and coined the binomial name Carbo sulcirostris. The species is now placed in the genus Phalacrocorax that was introduced by the French zoologist Mathurin Jacques Brisson in 1760. The genus name Phalacrocorax is the Latin word for a cormorant. The specific epithet sulcirostris combines the Latin sulcus meaning "furrow" with rostris meaning " billed". The species is monotypic: no subspecies are recognised. A molecular phylogenetic study published in 2019 found that the little black cormorant was sister to the Indian cormorant. It is estimated that the two species split 2.5–3.2 million years ago during the late Pliocene.
Сипаттама
Кішкентай қара шағала – толық қара реңді, шағын шағала. Арқасы жасыл көкшіл жылтырмен жабылады. Көбейтілу маусымында басы мен мойнында ақ қауырсындар шашыраңқы түрде пайда болады, және ақшыл қабау анық байқалады. Соңынан қауырсынының түсі солғын қоңырға айналады.
The little black cormorant is a small cormorant measuring with all black plumage. The back has a greenish sheen. In breeding season, white feathers appear irregularly about the head and neck, with a whitish eyebrow evident. The plumage is a more fade brown afterwards.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Кішкентай қара құрт Малай түбегінен Индонезияға (Сумғарадан басқа) және Жаңа Гвинеяға (Д'Энтрекасто аралдарын қоса алғанда) сондай-ақ бүкіл Австралияға дейін таралған. Ол Жаңа Зеландияның Солтүстік аралында кездеседі. Кішкентай қара құрттар Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Орталық жағалауындағы Уайонг өзенінде байқалған. Олар үйір-үйір болып қоректенеді. Бір бағытта қозғалып, судан ұшып, қанаттарымен су бетінде бірнеше метрге қағып, содан кейін суға қонады және алдарынан келе жатқандары қонғанша күтеді, ал олар суға сүңгіп, балықтардың шоғырын ұстайды. Олар су бетіне шығып, балықтарды жұтып, қайтадан алға жылжып кетеді. Құрттардың тобы жүздеген құстан тұруы мүмкін және алға жылжығанда 10-20 метрлік тығыз қалыпты сақтайды.
The little black cormorant ranges from the Malay Peninsula through Indonesia (but excluding Sumatra) and New Guinea (including the D'Entrecasteaux Islands) and throughout Australia. It is found in New Zealand's North Island. Little black cormorants have been observed on the Wyong River, Central Coast, NSW, Australia. They feed in a pattern as a flock. Traveling in the same direction they take off from the water, flapping their wings against the water moving in the same direction for a few metres then land on the water and wait for others to land in front of them while they dive below the water to catch the scrambling fish groups. They are observed coming to the surface swallowing fish and then moving forward again. A group of cormorants can be in the hundreds and stay in a tight formation of 10 to 20 metres while moving forward.
Өсіру
Көбею оңтүстік Австралияда жылына бір рет көктемде немесе күзде, ал тропиктік аймақтарда муссоннан бұрын немесе кейін жүзеге асады. Ұясы – суға батып тұрған ағаштардың шанышқыларында құрғақ бұтақтар мен таяқшалардан салынған кішкентай платформа. Ұялар көбінесе басқа су құстарының жанында орналасады, мысалы, басқа қара құстар, тұзбастар, қасқырқұстар немесе қалақұстар. 3-тен 5-ке дейін (сирек жағдайда 6-7) 48 x 32 мм өлшемді, ақшыл көк түсті, сопақ жұмыртқалар салынады. Жұмыртқалар жұқа әк қабатымен жабылады, бұл оларға матовый ақ түсті көрініс береді. Көбею маусымы бойында ұя сияқты, жұмыртқалар да нәжіспен ластанады.
Breeding occurs once a year in spring or autumn in southern Australia, and before or after the monsoon in tropical regions. The nest is a small platform built of dried branches and sticks in the forks of trees that are standing in water. Nests are often located near other waterbirds such as other cormorants, herons, ibis, or spoonbills. Three to five (rarely six or seven) pale blue oval eggs measuring 48 x 32 mm are laid. The eggs are covered with a thin layer of lime, giving them a matte white coated appearance. They become increasingly stained with faeces, as does the nest, over the duration of the breeding season.