«Providence» (1977) фильмі – Ален Ресне киносы, шығармашылық процесі, жасы ұлғайған жазушының ой-қиялы мен отбасылық қарым-қатынастарды зерттейді. Сезар сыйлығының иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Провиденция – Дэвид Мерсердің сценарийі бойынша Ален Реснестің 1977 жылғы француз-швейцарлық фильмі. Ол Джон Гилгуд сомдаған қартайған романистің арқылы шығармашылық процестерін зерттейді. Романшы өзінің соңғы романы үшін өзінің өткені мен отбасы мүшелерімен арақатынастарынан шабыттанған көріністерді ойлап шығарады. Фильм 1978 жылы «Сезар» сыйлығының «Үздік фильм» номинациясын жеңіп алды.
Providence is a 1977 French/Swiss film directed by Alain Resnais from a screenplay by David Mercer. It explores the processes of creativity through a portrayal of an ageing novelist, played by John Gielgud, who imagines scenes for his latest novel which draw upon his past and his relationships with members of his family. The film won the 1978 César Award for Best Film.
Сюжет
78 жасқа толу қарсаңында, денсаулығы нашарлаған, алкогольге тәуелді жазушы Клайв Лэнгем ауыр және ұйқысыз түнді өткізеді, ол роман үшін сахналарды ойлап, қайта жазады. Онда оның отбасынан шыққан кейіпкерлер оның қиялдары мен естеліктерімен, сондай-ақ олардың мінез-құлқына қатысты өткір сын-ескертпелерімен қалыптасады. Оның ұлы Клод суық және кешірімсіз прокурор болып көрінеді, ол өткір жауаптарға ғашық. Оның екінші (заңды емес) ұлы Кевин аң аулаған қартты өлімге ие болды деген айыппен сотталатын, идеалистік солдат ретінде бейнеленеді. Клодтың әйелі Соня Кевинге көңіл жарыққысы келіп, күйеуінің бейсауаттығына наразылық ретінде оны азғыруға құштар болып көрінеді. Клайв сонымен қатар Клодтың сүйіктісі ретінде Хеленді ойлап шығарады, бірақ ол Клайвтың өзін-өзі өлтірген қайтыс болған әйелі Моллидің сыртқы келбетін мұралайды. Клайвтың қиялында бір қарттың мәйітін қарау, спорт стадионында ұсталған қарттарды әскерилердің қоршауы, және аң аулаған адам қасқырға айналатын қараңғы, бұталы ормандар да мазалайды. Клайв есінен танымас бұрын, ормандағы қасқыр ретінде Кевинді көреді; Клод Кевинді атып өлтіреді, бірақ оны өз әкесімен ұқсас көреді. Келесі күні Клайв Клодты, Соняны және Кевинді (іс жүзінде астрофизик) елдік сарайының күнге толы бағында мерейлі туған күнге шақырады, олардың қарым-қатынастары өзара сыйластық пен жақсы көңіл-күймен сипатталады, бірақ оқиғаға лайықты сыртқы ұстамдылық та байқалады. Түскі ас ішкеннен кейін, ол соңғы қоштасу деп ойлағандай, Клайв күтпеген жерден олардың барлығын бір сөз айтпай кетуге бұйырады.
On the eve of his 78th birthday, the ailing, alcoholic writer Clive Langham spends a painful and sleepless night mentally composing and recomposing scenes for a novel in which characters based on his own family are shaped by his fantasies and memories, alongside his caustic commentary on their behaviour. His son Claude appears as a cold and unforgiving prosecuting lawyer, who revels in spiteful repartee. His second (illegitimate) son Kevin features as an idealistic soldier accused of the mercy killing of an old man who was being hunted down. Claude's wife Sonia shows sympathy with Kevin and seems eager to seduce him in protest at her husband's callousness. Clive also invents the character of Helen, as Claude's mistress, but she bears the features of Clive's dead wife Molly who committed suicide. Clive's imagination is also haunted by scenes of an autopsy on the corpse of an old man, a military round up of elderly people who are detained in a sports stadium, and a dark tangled forest in which a hunted man metamorphoses into a werewolf. Before Clive loses consciousness, it is Kevin whom he sees as the werewolf in the forest; Claude shoots Kevin but seems to identify him with their father. On the following day, Clive welcomes Claude, Sonia and Kevin (in reality an astrophysicist) for an idyllic birthday lunch in the sunlit garden of his country mansion, and their relationships are characterised by mutual affection and good humour, albeit with signs of self restraint in deference to the occasion. After lunch, in what he seems to envisage as a final parting, Clive unexpectedly asks them all to leave without a word.
Өндіріс
Продюсер Клаус Хеллвиг Резнеске британдық драматург Дэвид Мерсермен бірге фильм түсіруді ұсынды. Екі адам Лондонда кездесіп, бір-бірінің тілін еркін сөйлей алмайтынына қарамастан, бір жылдан астам уақытқа созылған жобалар мен қайта жазулар туралы талқылаулар сериясын бастады. Мерсердің бастапқы идеясы спорт стадионында ұсталған саяси тұтқындардың жағдайына қатысты, бұл құлдырап бара жатқан әлемнің символы болды. Бірте-бірте сюжет желісі роман үшін материал іздеген қартайған жазушының қиялына ауысты. Ресне фильмді жаратылыс пен жойылу метафорасына айналдыруды ұсынды; сондай-ақ ол Мерсер жазған көріністердің хронологиясына кең өзгерістер енгізді. Фильмнің атауын да продюсер ұсынды, ол ескірген романист тұратын поместье атауын және кейіпкерлерінің тағдырын басқаратын күшті қолды білдіреді. Атау американдық Провиденс қаласымен де байланысты, ол фантастика жазушысы Х.П. Лавкрафттың туған жері, ал оның готикалық әңгімелері фильмдегі кейбір бейнелерге ықпал етті. Бастапқыда фильмді АҚШ-тың Жаңа Англиясында түсіру жоспарланған, бірақ шығын себептерімен бұл мүмкін болмады. Кейбір сыртқы көріністер АҚШ-тағы Провиденс және Албаниде түсірілді, ал қалғандары Брюссельде, Антверпенде және Лувенде түсірілді; олар бір-бірімен үйлесімде қолданылып, кейбір көріністер үшін біріктірілген қалалық пейзаж жасады. Студиялық көріністер Парижде түсірілді. Туған күнін тойлаудың соңғы сахнасы Лимож қаласының жанындағы Амбазак қаласындағы Монмери сарайында түсірілді. Фильм түсірілімі 1976 жылдың сәуір және маусым айларында өтті. Сценарийді Реснейдің тұрақты серіктесі Жак Саульнье жасады және ол өз жұмысы үшін «Сезар» сыйлығын жеңіп алды. Қорқынышты атмосфераны құру үшін дизайнде сұр және қара түстер басым болды, ал жарқын түстерден бас тартты. Саульнье еске алғандай, Ресне оған Лавкрафтты оқып, Лэнгемнің үйіне өлімнің сезімін сіңіруді тапсырды: «Мен оны отбасылық мазар сияқты көріп тұрдым». Кейбір сахналарда (Клайв Лэнгемнің қиялында жасалған) бір кадрдан екінші кадрға көшкенде декорациялардың орналасуы өзгереді (мысалы, бір кадрдағы бөлменің бұрышындағы есік екінші кадрдағы баспалдақтардың төменгі жағында пайда болады; бір сахнадағы төрт кейіпкердің әңгімесі келесі сахнадағы кештің ортасында жалғасады). Кейбір декорацияларда әдейі театрлық көрініс беретін суреттелген фон қолданылады; олардың бірінде суреттелген тау жыныстары арасында жасанды толқындар көтерілетін теңіз пейзажы бейнеленген (бұл жиынтықтың астынан полистирол көбік бөлшектерін үрлеу арқылы қол жеткізілді). «Провиденция» Реснейдің ағылшын тіліндегі тұңғыш фильмі болды және бюджет шектеулеріне қарамастан, британдық және американдық актерлердің беделді құрамы тартылды. Ресне Джон Гилгудты маңызды рөлде түсіруді ұзақ уақыттан бері армандаған, оны сахнада өнер көрсеткенін көргеннен кейін, және Дирк Богард онымен байланысуға ынталандырды. Гилгуд кейінірек бұл жобаны «Менің түсірген ең қызықты фильмім» деп сипаттады және түсіру барысында Реснейдің танымал тыныштығын атап өтті, бұл оны «бірге жұмыс істеуге өте ыңғайлы» етті. Ол сондай-ақ Реснейдің әйелі Флоренс Малроның ағылшын тілін жетік білгенін және режиссердің осы саладагы шектеулерін жеңуге көмектескенін еске алды. Бастапқыда фильмді француз тіліне аударып түсіру жоспарланған. Алайда, Ресне француз тілінде жұмыс істемейтінін сезінді: «Мен оны ағылшын тілінде өте анық ести алдым, сонымен қатар Мерсердің жазу стилі ағылшын тілінің интонациясына байланысты болды». Продюсерлер келісті, бірақ француз тілінде де нұсқа болуын талап етті. Аяқталған фильмді француз тіліне дубляждау процесі ерекше қамқорлықпен жүргізілді: дауыстау актерлері Клайв рөлінде Клод Дофин, Клод рөлінде Франсуа Периер, Кевин рөлінде Жерар Депардье, Соня рөлінде Нелли Боржо және Хелен рөлінде Сюзанн Флонді құрады. Музыка үшін Ресне венгр текті голливуд композиторы Миклош Розаға жүгінді, оның 1949 жылғы «Мадам Бовари» нұсқасындағы еңбегіне ерекше құрмет көрсетті. Роза кейіннен Реснейді өзінің тәжірибесіндегі музыканың кинодағы маңызын шын мәнінде түсінген санаулы режиссерлердің бірі деп атады. Саундтрек альбомдары LP және CD форматтарында шығарылды.
The producer Klaus Hellwig suggested to Resnais that he should make a film with the British playwright David Mercer. The two men met in London and, overcoming the obstacle that neither of them spoke the language of the other fluently, they began a series of discussions of drafts and redraftings which extended over a year. Mercer's original idea concerned the situation of political prisoners held in a sports stadium, symbolising a world in collapse. Gradually the outline shifted to the imagination of an aging writer seeking the material for a novel. Resnais proposed making the whole film into a metaphor of creation and disintegration; he also made extensive alterations to the chronology of the scenes as written by Mercer. The title of the film was also supplied by the producer, signifying both the name of the estate where the ageing novelist lives and also the controlling hand with which he arranges the fate of his characters. The name evoked further associations with the American city of Providence, the home of the fantasy writer H. P. Lovecraft whose gothic stories inspired some of the imagery in the film. The original intention was to shoot the film in the United States in New England but for reasons of cost this became impracticable. Certain exterior scenes were filmed in Providence and in Albany in the US, while others were done in Brussels, Antwerp, and Louvain; these were used in conjunction with each other to form a composite cityscape for the background of certain scenes. Studio scenes were filmed in Paris. The final birthday party sequence was shot on location at the château de Montméry at Ambazac near Limoges. Filming took place between April and June 1976. The set designs were created by Jacques Saulnier, a regular collaborator with Resnais, and he won a César award for his work. In order to create a funereal atmosphere, grey and dark shades predominated in the design and strong colours were excluded. Saulnier recalled that Resnais made him read Lovecraft in order to imbue Langham's house with the presence of death: "I imagined it like a family tomb". In some scenes (created in Clive Langham's imagination) the layout of a set changes between one shot and another (for instance, the door in the corner of a room in one shot appears at the bottom of a flight of stairs in another; a conversation between four characters alone in one scene continues in the midst of a party in the next). Some settings use a painted backdrop which has a deliberately theatrical appearance; one of them portrays a seascape in which artificial waves surge up among the painted rocks (achieved by blowing bursts of polystyrene foam pieces from beneath the set). Providence was Resnais's first film in English, and a prestigious cast of British and American actors was engaged despite the restrictions on the budget. Resnais held a longstanding ambition to cast John Gielgud in a substantial film role, having seen him performing on stage, and was encouraged to approach him by Dirk Bogarde. Gielgud later described the project as "by far the most exciting film I have ever made", and noted the impressive calmness of Resnais throughout filming which made him "wonderful to work with". He also recalled the contribution made by Florence Malraux, Resnais's wife, who spoke fluent English and helped overcome the director's limitations in that respect. The original intention had been to make the film in French, translating it from the English. Resnais however soon felt that it would not work in French: "I could hear it so clearly in English and anyway, Mercer's writing depended on the English inflection." The producers agreed, but insisted that there should also be a French version." The process of dubbing the completed work into French was undertaken with particular care: the voice actors included Claude Dauphin as Clive, François Périer as Claude, Gérard Depardieu as Kevin, Nelly Borgeaud as Sonia, and Suzanne Flon as Helen. For the music Resnais turned to the Hungarian born Hollywood composer Miklós Rózsa, whom he had admired especially for his work on the 1949 version of Madame Bovary. Rózsa later cited Resnais as one of the few directors in his experience who really understood the function of music in film. Soundtrack albums were eventually issued on LP and CD.
Тақырыптар
Ренне фильмді "макабрлық ойын-сауық" деп сипаттап, оның тақырыптарының қараңғылығына қарамастан, ол күлкілі болғанын қалағанын айтты. Ол сондай-ақ фильмдегі маңызды сұрақтардың бірі – біз өзімізді қалай қабылдаймыз, әлде басқалардың пікіріне байланысты боламыз ба деген екенін атап өтті. Фильмнің орталық тақырыбы – көркемдік шығармашылық процесі: "[Провиденс] – метафильм, фильмдер жасау туралы фильм, өнер туындыларын жасау туралы өнер туындысы". Бұл ойды кеңейте келе: "Фильмде автор мен жазылған сценарий арасындағы симбиоздық қатынас бар. Кейіпкерлер [Кливтің] туындылары, бірақ ол олармен өз еркімен әрекет ететін балалармен сөйлескендей келеді. Олардың мәртебесі екіұшты, себебі олар жиынтық нәрсе: олар – арман фигуралары, жасалған кейіпкерлер, сонымен қатар Кливтің жақын шындығының бір бөлігін құрайтын тұлғалар". Шығармашылыққа қарсы тұрған нәрсе – өлім тақырыбы, ол фильмде жиі қайталанады, бірақ өзіндік мағынада емес, Кливтің одан қашуға жасаған күресі ретінде көрінеді. Ренне бұл фильмді ескі жазушының өлмеуге деген қатыгездік шешімі туралы айтатынын сипаттады, ал оның үнемі ішіп, қиялдауы – оның басып беруге қарсы тұруының дәлелі. Декордың қаралы түстері мен мәйіттерді қарау сахналарынан бөлек, кейіпкердің қасқырға айналуының қайталануы өлімнің жақындауымен байланысты, өлім процесі адамды жануар деңгейіне түсіреді деген ой ұсынылады. Кливтің жастардың оны ығыстырып, өлтіруге тырысып жатқанына қатысты ұсынысы бар, ол стадион/концентрациялық лагерьдегі көріністерде бейнеленген, онда егдеулерді барлығы жас солдаттар қоршап алады. Фильм туралы жазған бірнеше авторлардың атап өткеніндей, ашылу сахнасы "Азамат Кейн" фильмінің басына ұқсас: үйдің сыртындағы тақташа, камераның шам жарығы бар есікке жақындауы, шыны бұйымның сынуы, Кливтің қарғыс айтқан кездегі ерінінің жақыннан көрсетілуі. "Азамат Кейн" фильмінде Кейннің тұлғасы оны білген адамдардың жекелеген "нұсқалары" арқылы зерттелсе, "Провиденс" фильмінде орталық тұлға – Клив, ол отбасы мүшелерінің кейіпкерлерін жасайды және олар арқылы өзінің бейнесін көрсетеді. Дэвид Мерсер Клив кейіпкері үшін жазған, оның жеке стильдік өрнегі туралы ойлардың бірі көптеген сыншылармен Реснейдің өзіне де қатысты деп есептелді. Өзінің шығармашылық жұмысына стилістикаға ұмтылу жиі сезімнің жетіспеушілігіне әкеледі деген сынды естіген Клив, "Стиль – сезім, ең жоғары дәлдік және экономикалық тұрғыдан тиімді өрнегі" деп жауап береді.
Resnais described the film as a "macabre divertissement", insisting that he wanted it to be funny despite the darkness of its themes. He also said that one of the questions which the film poses is whether we are the people we think we are or whether we become what others make of us in their judgments. A central theme is the process of artistic creation: "[Providence] is a meta film, a film about the making of films, a work of art about the fabricating of art works." Expanding this idea: "The film suggests some symbiotic relation between creator and created script The characters are [Clive's] creations, yet he speaks to them as if they were wilful children. Their status is ambiguous since they a composite: they are dream figures, created characters and also individuals who are part of Clive's proximate reality." In counterpoint with creativity, the theme of death recurs constantly, not so much as a subject in itself but in Clive's struggle to avoid it: Resnais described the film as telling the story of the old writer's determination not to die, and his continual drinking and imagining are the evidence of his refusal to let go. As well as the funereal aspects of the decor and the scenes of autopsy, the repeated instances of metamorphosis of a character into a werewolf is linked to the advent of death, with the implication that the process of dying reduces man to animal. Clive also has an obsession that the young are trying to push him aside, to kill him, which he visualises in the scenes of the stadium/concentration camp where the old are rounded up by soldiers who are all young. As several writers about the film have observed, the opening sequence mirrors the beginning of Citizen Kane: the plaque outside the house, the camera closing in on a lighted doorway, the breaking of a glass object, the close up of the lips of Clive as he curses. Whereas the personality of Kane is explored through the separate 'versions' of people who knew him, in Providence it is the central figure of Clive who draws the characters of the members of his family and gives a reflection of himself through them. One of the thoughts on his own style of expression that was written for the character of Clive by David Mercer has been noted by many critics as especially applicable to Resnais himself. Citing a criticism of his own creative work that the pursuit of style has often resulted in a lack of feeling, Clive then argues back that "Style is feeling—in its most elegant and economic expression."
Қабылдау және ықпал
Францияда «Провиденция» фильмі жарық көрген кезде (және 1983 жылы қайтадан жарық көрген кезде) пресса жауабы зор ынтамен қарсы алынды. Көптегендер бұл фильмнің зор мәдени маңызы бар екенін, ал Реснеидің мансабындағы маңызды туынды екенін айтты. Фильм «Сезар» сыйлығының жеті жүлдесін жеңіп алды, оның ішінде «Үздік фильм» және «Үздік режиссер» номинацияларын иеленді. Керісінше, АҚШ-тағы сыншылар фильмге көбінесе жаулы қатысты. Винсент Канби «Нью-Йорк Таймс» газетінде оны «дұрыс таңдалмаған комедия» және «еш себепсіз көп шу мен жалған мақтан» деп атады; ол сценарийді өршіл, ал құрылымын күрделі болмай-ақ күрделі деп тапты. Нью-Йорктік Джон Саймон үшін бұл «толыққанды апат» болды, ол Джон Джилгудтың ойынынан басқа барлық аспектіні сынады. Паулин Каэл «Нью-Йоркер» журналына 2000 сөздік сын жазды, онда фильмнің қайшы құрылымы, тілдің қиындығы, актерлік өнердің жасандылығы және фильмнің мұздай режиссерлік стилі сынға алынды, соңында бұл фильмнің «ақылды» ағылшын пьесасының ауырсынынан басқа ештеңе емес екеніне келді. «Variety» журналындағы қысқаша хабарламада басқаша көзқарас білдірілді, онда фильм «өлі жатқан жазушының қиялына терең үңіліп, ерекше визуалды тәжірибе ұсынады» делінді. Ұлыбританияда фильмге әртүрлі баға берілді, ал Лондонда ол табысты кассалық жиынтықтама көрсетті. Дэвид Робинсон «The Times» газетінде жазған мақаласында жазу сапасына алаңдады: «Реснеидің бейнелік туындылары Дэвид Мерсердің сценарийіне өте әлсіз тірелгендей көрінеді. Жазудың өзі сезімтал, әдеби тілмен жазылған. Диалог формалды және жасанды. Ал мәтіннің мақтанышы тек оның көп нәрсе туралы емес екеніне күдік тудырады». «Провиденция» туралы ретроспективті бағалаулар заманауи бағалаулардан көбінесе жағымды болды. «Оксфордтың Дүниежүзілік кино тарихы» кітабында фильм «өлім аузында жатқан адамның қиялына терең және әсерлі үңілу» деп сипатталған. Сынықшы Джонатан Розенбаум үшін «тамаша актерлік ойын және Миклош Розаның сәнді Голливуд стиліндегі музыкасы фильмнің идеясына қозғаушы монументалдылық пен тереңдік береді, ал Реснеидің көркем шығарма жасау процесіне деген түсінігі таң қалдырады және әдемі». Суретші Тацита Дин «Провиденцияны» өзінің сүйікті фильмі деп атады, ол «жазушының қиялындағы қиялдардың проблемаларын оңай шешеді. Ол бір кадрда орындар мен уақытты араластырып, орынсыздық сезімін тудырады, бірақ оның ұлылығы – оның қарапайымдылығында, бір де бір артық сәт жоқ». Фильмнің ең көп пікірталас тудырған және келіспеушіліктерге себеп болған аспектілерінің бірі – екі бөлімді құрылымның интерпретациясы және олардың бірі «алдауды», ал екіншісі «ақиқатты» қаншалықты білдіреді. Паулин Каэл үшін «қиял» және «нақты» бөліктер бір-біріне қайшы келеді, өйткені екеуі де дұрыс бола алмайды немесе екеуі де маңызды емес. Ален Роб-Грийе, Реснеидің қиял мен естелік туралы бұрынғы зерттеуінің сценарийін жазған, «Мариенбадтағы соңғы жыл» фильмінің сценарийін жазған, соңғы бөлімді мақұлдамағандардың бірі болды. Басқа көзқарас бойынша, туған күн тойының соңғы лирикалық бөлімі отбасының нақты суретін көрсетпейді, керісінше, Клайв – жазушы да, әке де болатын – шешуге тырысатын жұмбақта оларға басқаша көзқарас ұсынады. «Провиденция» 2012 жылғы «Sight & Sound» журналының ең ұлы фильмдерге арналған сауалнамасында ең үздік 10 фильмнің қатарына кірді (үш сыншы және екі режиссер дауыс берді).
In France the press response to Providence at the time of its release (and again at its re release in 1983) was overwhelmingly enthusiastic. Many argued that it was a film of great cultural importance, and a highlight in Resnais's career. The film went on to win seven prizes at the César awards, including Best Film and Best Director. By contrast, reviewers in the United States were predominantly hostile to the film. Vincent Canby in The New York Times called it a "disastrously ill chosen comedy" and "a lot of fuss and fake feathers about nothing"; he found the script pretentious and the structure complicated without being complex. For John Simon in New York it was an "unmitigated disaster" in which he criticised almost every aspect with the exception of John Gielgud's performance. Pauline Kael wrote a 2000 word review in The New Yorker which found fault with the contradictory structure, the stilted language, the artificiality of the acting, and the glacial directorial style of the film before concluding that all it amounted to was "the pain of a 'clever' English play". A short notice in Variety took a different view, referring to "an unusual visual tour de force offering dense insights into the flights of imagination of a supposedly dying writer". In the UK, the film received a more varied reception, and it had a successful box office run in London. David Robinson writing in The Times was troubled by the quality of the writing: "Resnais's visual creations seem very flimsily supported on the frame of David Mercer's script the writing, again, is self conscious, stiffly literary. The dialogue is formal, and artificial And the pretensions of the text only increase suspicion that it is not about very much at all." Retrospective evaluations of Providence have generally been more positive than the contemporary ones. In the Oxford History of World Cinema it is described as "a magisterial and deeply moving incursion into the fantasies of a dying man". For the critic Jonathan Rosenbaum, "The superb performances and Miklós Rózsa's sumptuous Hollywood style score give the film's conceit a moving monumentality and depth, and Resnais' insights into the fiction making process are mesmerising and beautiful." The artist Tacita Dean cited Providence as her favourite film, saying that "it deals effortlessly with the problems of enacting the fantasies of a writer’s imagination. It mixes places and time within single sequences to create an uncanny sense of dislocation but its brilliance is its leanness – not a single moment of excess." One of the aspects of the film which has generated most comment and disagreement is the interpretation of the two part structure and to what extent one of them represents 'deception' and the other 'truth'. For Pauline Kael, the 'imagined' part and the 'real' part contradict each other because either they cannot both be true or else they are not both relevant. Alain Robbe Grillet, writer of the screenplay for Resnais's earlier exploration of imagination and recollection, L'Année dernière à Marienbad, was one of those who disapproved of the final section. An alternative view is that the final lyrical section of the birthday party does not present a definitive picture of the family as they really are, but rather another perspective on them in the puzzle which Clive – both as writer and as father – is trying to solve.</blockquote>Providence received five top 10 votes (three from critics and two from directors) in the 2012 Sight & Sound polls of the greatest films ever made.