Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Португалиялық жазушы және ақын (1924–1986)
Portuguese writer and poet (1924–1986)
Александр Мануэль Вахия де Кастро О’Нилль де Булхонес, ГОСЕ (19 желтоқсан 1924, Лиссабон – 21 тамыз 1986, Лиссабон) – ирландиялық тегі бар португалиялық жазушы және ақын.
Alexandre Manuel Vahia de Castro O'Neill de Bulhões, GOSE (19 December 1924, in Lisbon – 21 August 1986, in Lisbon) was a Portuguese writer and poet of Irish descent.
Отбасы
Ол 39-шы Фонтес Перейра де Мело даңғылында Хосе Антонио Перейра де Эса О'Ниллдің ұлы ретінде дүниеге келді (Лиссабон, шамамен 1890 жыл), банк қызметкері және оның әйелі Мария да Глория Вахия де Баррос де Кастро (17 наурыз 1905 – 1989 жылғы қазаннан кейін) жазушы, ақын, конференция төрағасы және журналист Мария О'Ниллдің немересі болды. Оның атасы Жоао О'Нилл (ирланд тілінде: Seán Ó Néill) 1740 жылы Ирландиядан эмиграциялаған. Оның үлкен әпкесі Мария Амелия Вахия де Кастро О'Нилль де Булхонес, кейін монах болған.
He was born at 39 Fontes Pereira de Melo Avenue the son of José António Pereira de Eça O'Neill (Lisbon, c. 1890 – ? ), a bank worker, and wife Maria da Glória Vahia de Barros de Castro (17 March 1905 – aft. October 1989), and paternal grandson of writer, poet, conferencewoman and journalist Maria O'Neill. His ancestor João O'Neill (Irish: Seán Ó Néill) had emigrated from Ireland in 1740. He had an older sister, Maria Amélia Vahia de Castro O'Neill de Bulhões, who became a Nun.
Мансап
Ол өзіндік білімімен қаруланған және жарнама саласында жұмыс істеген адам. Сюрреалистік және конкретистік ақын, жазушы, көптеген мерзімді басылымдарда публицист ретінде еңбек еткен. 1948 жылы О’Нилл Марио Сезари де Васконселос, Жозе Аугусто Франса және тағы басқалармен бірге Лиссабон сюрреалистік қозғалысын құрушылардың бірі болды. Оның шығармалары тез арада сюрреализмнен өзгешеленіп, поэзиясы өз еліне деген қарама-қайшы сезімдерін көрсететін ерекше стильді қалыптастырды. Оның ерекше қасиеттері – әлеуметтік және әдеби нормаларды сақтамау, үнемі қарсылық таныту, тілмен ойнау, пароди́я мен қара юморды қолдану – португалиялықтардың кім екенін және елмен қарым-қатынасын көрнекті бейнелеуге арналған. Көптеген туындылары жоғалып кеткен немесе жеке коллекцияларда сақталып тұрғанымен, оның кейбір жұмыстары 2002 жылы сюрреализм қозғалысына арналған көрмеде көрсетілді. О’Нилл Португалиямен үнемі қақтығыста болды. Оның құрбылары Салазардың билігіндегі ұлттық өмірге наразылық білдіретін өлеңдер жазса, О’Ниллдің сын-ескертпелері одан да терең болды. «Қорқынышпен тік тұру» және «Португалия» сияқты өлеңдерде диктаторлық режимнің ұлттық санаға сіңген ауыр кемшіліктердің (ең жаман белгісі) көрінісі екені айтылды. Басқа өлеңдерінде, мысалы, «Соқыр болуды сағынған адамның айғайы» дін мен мистиканың өзгерістерді қиындататын, тіпті мүмкін емес ететін қараңғылыққа жауапты екені көрсетілді. Кәсіби публицист болған О’Нилл, өз заманының ең тапқыр жарнамалық слогандарының авторы ретінде танымал еді. Ол сөздерді шеберлікпен қолдана білді, бірақ осы қабілетін лирикалық, жақсы сезім тудыратын поэзияға жұмсаудан бас тартты (қараңыз, «Simply Expressive»). Романтизмге қарсы күрескен, адамзатты Жер бетіндегі бір түр ретінде қарастырған, әлемнің ынтымаққа толы болуына сенбеген және мистикалық немесе поэтикалық көтерілістер арқылы әлемнен қашуға тырысуды жек көретін ол, Фрэнсистің бос сандалында айтқандай, түрдің басқа өкілдерімен сезімтал байланысқа үміттенді (бұл байланыс әрқашан бейбіт болмаған).
He was a self taught person and worked as a publicity professional. Surrealist and concretist poet and writer, and a publicist, who collaborated in many periodicals. In 1948, O'Neill was among the founders of the Lisbon Surrealist Movement, along with Mário Cesariny de Vasconcelos, José Augusto França and others. His writings soon diverged from Surrealist to form an original style whose poetry reflects a love/hate relationship with his country. His salient characteristics – a disrespect of conventions, both social and literary, an attitude of permanent revolt, playfulness with language, and the use of parody and black humor – are used to form a body of incisive depictions of what is to be Portuguese and his relation with the country. Although most of his works have been lost or are missing or in private collections some of his work was displayed in 2002 at an exhibit on the Surrealist movement. O'Neill was in permanent conflict with Portugal. While other contemporaries wrote poems that protested against national life under Salazar, O'Neill's attack ran deeper. Poems such as Standing at Fearful Attention and Portugal suggested that the dictatorial regime was a symptom (the worst symptom) of graver ills – lack of courage and smallness of vision – woven into the nation's psyche. Other poems, such as Lament of the Man Who Misses Being Blind, seemed to hold religion and mysticism responsible for an obscurantism that made change difficult if not impossible. A publicist by profession, famed for inventing some of the most ingenious advertising slogans of his time, O'Neill was unusually adept at manipulating words and using them in an efficacious manner, but he refused to put that talent at the service of a lyrically lofty, feel good sort of poetry (see 'Simply Expressive'). Stridently anti Romantic, concerned to keep humanity in its place as just one of Earth's species, he did not believe that an especially harmonious world was possible, and he abhorred all attempts to escape the world, whether through mystical or poetical exaltations. His one hope, or consolation, explicitly stated in St. Francis's Empty Sandal, was in the connection (never entirely peaceful) he felt with other members of the species.
Жасалған әшекейлер
Ол Қылышталған Санкт-Джеймс орденінің Ұлы офицері дәрежесімен марапатталды.
He was awarded the degree of Grand Officer of the Order of Saint James of the Sword.