Кіріспе

Бунраку мен кабуки пьесаларындағы ойдан шығарылған самурай Кеямура Рокусуке (毛谷村 六助), сондай-ақ Кида Магоби (貴田 孫兵衛) деп те аталады. Ол "Хикосан Гонген сертінің қаһарманы" (彦山権現誓助劔) ningyō jōruri және кабуки пьесасының, сондай-ақ тағы басқа пьесалардың негізгі кейіпкерлерінің бірі. Шаруадан самурай болған ол әкесіне деген құрметімен және ерекше күшімен танымал, сонымен қатар идеалды самурай ретінде есептеледі.

Сюжет

Цугано Кафу мен Чикамцу Ясузо жазған "Хико сан Гонген чикай но сукедачи" 1786 жылы алғаш рет нингё жорури пьесасы ретінде қойылды. Ол танымалдыққа ие болды және келесі жылы кабуки пьесасы ретінде қабылданды. Бұл Азучи Момояма дәуірінде, Тоётоми Хидэёши Жапонияны қайта біріктіруге дайын болған кезде орын алған: Кори (Мори) кланының семсерлік нұсқаушысы Ичимисай Ёсиока Кёгоку Такумидің жасырын шабуылынан қаза табады. Оның жесірі Око мен қыздары Осоно мен Окику оған кек алуға ант береді. Алайда, Окику Кёгоку Такуми өлтіреді, ал оның жас ұлы Ясамацу жоғалады. Сол уақытта Рокусуке Кея (Кея мура) атты таулы ауылда қайтыс болған анасын жоқтап жатыр. Ол шебер семсерші, бірақ ауыл шаруасы ретінде тыныш өмір сүреді. Шындығында ол Ичимисай Ёсиоканың шәкірті болған. Оның шеберлігі соншалықты танымал, жергілікті билеуші кімде-кім Рокусукеге қарсы жеңіске жететін болса, оны семсер ұстазы ретінде жұмысқа алады деп жариялады. Рокусукеге Миджин Дандзо деп аталатын, бірақ шындығында Кёгоку Такуми болып табылатын ронин келеді. Қарт әйелді арқасына мінгізіп, оған көңіл жағу үшін, Миджин Дандзо Рокусукеден өзіне семсер шебері болуға көмектесуін сұрайды. Рокусуке оның өтінішін қабылдап, қасақана жекпе-жектен жеңіліп қалады. Қайтып келгенде, Рокусуке Ясамацуды табады, бірақ оның марқұм мұғалімінің немересі екенін білмейді. Ол баланың кимоносын үйінің алдына іліп қояды, оны отбасы көреді деп үміттенеді. Оған бір қарт әйел келеді, содан кейін саяхаттап жүрген діни қызметкерге ұқсап келген әйел келеді. Ол кимононы көріп, Рокусукеді жау деп қате түсінді. Ол оның қатал шабуылын тойтарып, Ясамацу оны өзінің әпкесі Осоно деп таниды. Ол кенеттен өте әйелдікке айналып, өзінің әйелі екенін айтады, бұл пьесаның жарқын тұсы. Содан кейін қарт әйел өзінің семсер шеберінің жесірі екенін айтады. Кейіннен оған ағаш кесетін адам келіп, анасын өлтіргені үшін кек алуды сұрайды. Миджин Дандзо әкелген әйел Миджин Дандзоның емес, ағаш кесетін адамның анасы екені белгілі болады. Осоно Миджин Дандзоны Кёгоку Такуми деп таниды, ал Рокусуке олардың кек алуына көмектесуді шешеді. Рокусуке Миджин Дандзоға қарсы жекпе-жекке қатысудан бас тартады, себебі ол қарапайым. Ол өзінің керемет күші мен дағдыларын сумо жекпе-жектері арқылы көрсеткеннен кейін Като Киёмасаның қызметіне кіреді. Оған Кида Магоби (貴田孫兵衛) деген ат беріледі. Енді ол самурай ретінде Миджин Дандзоға қарсы шығып, оны жеңеді. Пьеса Като Киёмасаның Корея жорығына аттануымен аяқталады.

Үлгі

Бұл ойдан шығарылған оқиғаның тарихи фактілерді қаншалықты дәл бейнелейтіні белгісіз. Кеямура деген кішкентай ауылдық қауым Цукинокиде, Ямакуни мачи, Накацу, Оита префектурасында орналасқан. Мэйдзи дәуірінде салынған Кида Магоби (木田孫兵衛) қабірі бар. Сондай-ақ, 1716 және 1902 жылдардағы көшірмелердің күндерін қамтитын, көрінеу, ескі қолжазба бар, ол Кейамура Рокусуке туралы. Қолжазбаға сәйкес, Рокусуке рониннің және оның жергілікті әйелінің ұлы болған. Ол Тоётоми Хидэёшидің Кореядағы жорықтарына қатысып, өзін теңдесі жоқ батыр ретінде көрсеткен. Ол ауылға оралып, 62 жасында қайтыс болды. Кида Магобидің өзі де нақты тұлға болған. Ол кейбір заманауи дереккөздерде Като Киёмасаның адамы ретінде айтылады. Като Киёмасаның 17 ғасырдың ортасында жазылған, аса сенімді емес өмірбаяны – «Кийомаса ки» Кида Магобидің 1592 жылы Маньчжурия шекарасында Джурчендермен (Оранкай) шайқаста қаза тапқанын мәлімдейді. Жапониялық ғалым Чой Гван бұл мәлімдемені жоққа шығарды. Оның аты Като Киёмасаның болжамды өлімінен екі ай өткен соң жазған хатында кездеседі. Хаты алғандардың бірі – Кида Магобидің өзі. Эдо дәуірінің соңына дейін Кида әулеті Като әулетін Кумамото билеушісі ретінде алмастырған Хосокава әулетіне қызмет етті. Чой Гван Бак Чонхуаның «Нонгае және Гьевольян» (1962) кітабы құрбандықты алғаш рет Кейамура Рокусуке деп анықтағанын айтты. Кавамура Минато одан бұрынғы жаңа аңызға сілтеме жасайтын жапондық романды тапты: Тамагава Ичироның «Кейдзо, Чинкай және Фузан» (1951).