Чарльз Генри Беннетт: Британдық сатирик суретшінің өмірі мен шығармашылығы
Charles H. Bennett (illustrator)
Чарльз Генри Беннетт (1828-1867) – британдық суретші, комикс иллюстрациясының жаңашылы. Өмірі, туған жері, отбасы туралы ақпарат. Виктория дәуірінің суретшісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Генри Беннетт (26 шілде 1828 – 2 сәуір 1867) – британдық Виктория дәуірінің комикс иллюстрациясында жаңа тәсілдерді дамытқан суретші.
Charles Henry Bennett (26 July 1828 – 2 April 1867) was a British Victorian illustrator who pioneered techniques in comic illustration.
Басталуы
Чарльз Генри Беннетт 1828 жылғы 26 шілдеде Ковент-Гардендегі 3 Тависток қатарында дүниеге келді және бір айдан кейін Ковент-Гардендегі Сент-Пол шіркеуінде крещениеден өтті. Ол Чарльз бен Харриет Беннеттің үш баласының ең үлкені болды, олар бастапқыда Кент қаласындағы Тестоннан шыққан. Әкесі аяқкиім жасаушы еді. Чарльздың балалық шағы туралы көп мәлімет жоқ, бірақ кейбіреулер оның білім алған болуы мүмкін деп болжайды, мүмкін Сент-Клемент Дайн мектебінде. Жыйырма жасында Чарльз 1848 жылғы Рождество күні, сондай-ақ Сент-Пол шіркеуінде Шордич саудагерінің қызы Элизабет Тунға үйленді. Олардың алғашқы ұлы, оны Чарльз деп атады, бір жылдан кейін дүниеге келді және 1851 жылы отбасы Страндтағы Лионс Иннге қоныстанды. Олардың үйлену тойы кезінде Чарльз газет сату арқылы отбасын асырауға тырысты; алайда үш жыл өткен соң, 1851 жылғы халық санағында ол өзін суретші және портретші деп сипаттады. 1861 жылы Чарльз мен Элизабеттың алты баласы болды және олар Уимблдонда тұрды. Осы кезде үлкені Чарльз мектепке барып оқыды, ал кішісі Жорж жеті айлық еді.
Charles Henry Bennett was born at 3 Tavistock Row in Covent Garden on 26 July 1828 and was baptised a month later in St. Paul's Church, Covent Garden. He was the eldest of the three children of Charles and Harriet Bennett, originally from Teston in Kent. His father was a boot maker. Little is known of Charles' childhood, although some speculate that he received some education, possibly at St. Clement Dane's School. At the age of twenty, Charles married Elizabeth Toon, the daughter of a Shoreditch warehouseman, on Christmas Day 1848, also in St. Paul's Church. Their first son, who they named after Charles, was born a year later and by 1851 the family was settled in Lyon's Inn in the Strand. At the time of their wedding, Charles was attempting to support his family by selling newspapers; however, in the 1851 census three years later he described himself as an artist and portrait painter. By 1861, Charles and Elizabeth had six children and lived in Wimbledon. Charles, the eldest, was by this time at school, while the youngest, George, was just seven months old.
Ерте мансап
Бала кезінде Чарльз өнерге құштарлық танытып, күнде базарда көретін алуан түрлі адамдардан шабыт алып сурет салды. Әкесі Чарльздың өнерін қолдамады және оны уақытты бекер өткізу деп есептеді. Есейген шағында Чарльз Лондон богемалық айналымының бір бөлігіне айналып, Савидж клубының негізін қалаушы мүшесі болды, оның әрбір мүшесі "әдебиет немесе өнер саласында еңбек ететін адам" болды. Клуб мүшелері бірлесіп тамақтанып, әңгімелесіп, сондай-ақ "Поезд" атты журнал шығарды. Чарльз Беннетт көптеген суреттермен үлес қосты, оларды CHB монограммасының орнына 'Беннет' деп қол қойды, бірақ журнал ұзаққа соқпады. XIX ғасырдың ортасында Лондонда көптеген арзан, көбінесе қысқа өмір сүрген мерзімдік басылымдар пайда болды, Беннетт бірнешеуіне кішкентай суреттер салды, бірақ оның кейбір жұмыстарын анықтау қиын, себебі ол әрқашан өзінің ерекше "CHB" монограммасымен қол қоймады. Беннетт "Лондондағы Ібіліс", "Пенни Трубасы", "Виг-Дрессер", "Скуиб" және "Айдағы Адам" журналдарына үлес қосқаны белгілі. Романист, журналист және Теккерейдің шәкірті Джеймс Ханней 1847 жылы "Паскин" журналын, одан кейін 1848 жылы "Құыршақ қойылымы", ал 1849 жылы "Жаңа Құыршақ қойылымы" журналын құрды. 1855 жылға қарай Беннетт жақсы танылып, "Comic Times" журналының бірінші санының мачтасы мен бірінші бетіне карикатура жасауға шақырылды. Ол сондай-ақ "Диоген" (1855) және "Комик Ньюс" (1863-1865) журналдарына, сондай-ақ "The London Journal" (1858), "Good Words" (1861), "London Society" (1862-1865) және "Every Boy's Magazine" (1864-1865) сияқты кең таралған иллюстрациялық журналдарға үлес қосты. Оның кейбір толық беттік суреттері ("Он екінші түнгі" кейіпкерлерінің беті сияқты) "The Illustrated London News" журналының Рождество және Жаңа жылдық басылымдарында жарияланды.
As a child, Charles developed a passion for art, drawing for his inspiration the motley crowds he saw daily in the market. His father did not support Charles' artwork and considered it a waste of time. As an adult, Charles became part of the London bohemian scene, and was a founder member of the Savage Club, each member of which was "a working man in literature or art". As well as socializing over convivial dinners, members of the club published a magazine called The Train. Charles Bennett contributed many illustrations, signed 'Bennett' rather than with his CHB monogram, but the magazine was short lived. The mid nineteenth century saw the launch of many cheap, mostly short lived periodicals in London, and Bennett contributed small illustrations to several, although it is difficult to identify some of his work because he didn't always sign them with his distinctive "CHB" monogram. Bennet is known to have contributed to The Devil in London, The Penny Trumpet, The Whig Dresser, The Squib, and The Man in the Moon. James Hannay, a novelist, journalist and protégé of Thackeray, founded Pasquin in 1847, followed by The Puppet Show in 1848 and The New Puppet Show in 1849. By 1855, Bennett was better known and was invited to design the masthead and front page cartoon for the first issue of the Comic Times. He also contributed to Diogenes (1855) and Comic News (1863 1865) as well as mainstream illustrated magazines such as The London Journal (1858), Good Words (1861), London Society (1862 1865), and Every Boy's Magazine (1864 1865). His occasional full page illustrations (such as the page of characters from Twelfth Night) appeared in Christmas and New Year editions of The Illustrated London News.
Қажылық сапарда жүргендердің жетістіктері
1850-ші жылдардың соңында Чарльз Беннетт Буньянның «Көшпенділердің ілгерілеуі» атты кітабының суреттелген нұсқасын дайындады, осы үшін ол 120-дан астам сурет, соның ішінде барлық кейіпкерлердің еңбектеп салынған карикатураларын жасады. Бастапқыда ол осы еңбегін жариялауда қиындыққа тап болды, бірақ ол Чарльз Кингслидің назарына түскенше, ол кітапқа алғы сөз жазып берді, содан кейін Лонгман баспасы оны жариялауға келісті. Чарльз Беннеттке жазған хатында Кингсли кітаптың тиімді суреттелген нұсқасы қажет екеніне келісіп, оның стилі туралы өз пікірін білдірді. Ол әдемі форманың құнын жоғалтатын қиялға берілуге қарсы ескертті және Буньянның шығу тегіндегі күшті неміс элементін атап өтті, оны гротескке бейімділікпен көрсету керек. Ол хатын суретшіге көріністерді көрушінің санасында пайда болғандай қағазға түсіруге шақырып аяқтады. «Біз Буньянның осы адамдарды өз заманының киімдерінде көріп, елестететінін білеміз. Бұл өте әдемі және мен оны сақтауды қалаймын, себебі тек тарихи шындық үшін ғана емес, сонымен қатар Буньянның басты идеясын басқаша жеткізе алмайсыз – ежелгі пайғамбарлар мен шейіттерге жақын болған табиғаттан тыс әлем оған да жақын болды; Иуданың құлағына сыбырлаған шайтан, ол кавалердің ойыншылық текшесінің үстінде немесе Женева көйлегіндегі пресвитериан пастырының құлағына да сыбырлады». Кингсли тым көп нұсқау беріп отырмын деп ойлағандықтан, «Осы кеңестерді мейірімділікпен қабылдаңыз» деп қорытындылады. Чарльз Беннетт алғы сөздің соңына жазушының (Кингсли) суретшіге (Беннеттің) даңқ төбесіне көтерілуіне көмектесетін суретін қосты. Екеуі дос болып, Чарльз Беннетт Кингслидің Еверслидегі үйіне барып, ол ректор болып қызмет еткен жерде болды, содан кейін миссис Кингслидің Елизаветаға арналған сыйлықтарымен үйіне оралды. Оның осы кезеңдегі тағы екі маңызды кітабы – «Quarles’ Emblems» (1861) және «London People: Sketched from Life» (1863). Франсис Кварльс – XVII ғасырдағы ақын, болашақ Елизавета патшайымына шарап құйған және кейіннен бүкіл Ирландияның приматы Джеймс Ашердің хатшысы болған, ол Киелі кітаптардың хронологиясымен танымал, ол жаратылыс күнін 4004 жылғы 23 қазан күні, жексенбіге дейінгі түнде деп анықтады. Кварльдің «Емблемалары» (алғаш рет 1635 жылы жарық көрген) – Киелі кітаптан алынған, әсем және бейнелі тілмен жазылған, төрт жолдық эпиграммамен аяқталатын өлеңдер жинағы. Бастапқыда танымал болған «Емблемалар» 17 және 18 ғасырлардағы сыншылар тарапынан сыналып, Чарльз Беннетт пен В. Гарри Роджерс салған жаңа басылымы 1800 жылдары да танымал болғанын көрсетті. «London People: Sketched from Life» кітабында Чарльз Беннетттің ең жақсы суреттері бар. Джон Холлингсхедпен бірлесіп жазылған кітапта «The Cornhill Magazine» журналынан алынған эскиздер жинақталған, олар «Лондон халқының әртүрлі топтарына тән физиогномиялардың шынайы бейнелерін көрсетуге арналған, бір жағынан күлкілі асырауға немесе екінші жағынан идеалды сұлулыққа ұмтылмаған». 1865 жылы Чарльз Беннетт «The Reverend John Allan's temperance tale, John Todd and How He Stirred His Own Broth pot» (Джон Тодд және ол өзінің сорпасын қалай қайнатқан) атты әңгімесіне бет және үш сурет салған.
Towards the end of the 1850s, Charles Bennett prepared an illustrated version of Bunyan's Pilgrim's Progress, for which he produced more than 120 drawings, including sparely drawn caricatures of all the characters. At first he struggled to get this work published until it came to the attention of Charles Kingsley, who provided a preface for the book, after which Longman accepted it for publication. In his letter to Charles Bennett, Kingsley agreed that an appropriately illustrated version of the book was needed and offered his views on the style to be used. He cautioned against imaginative freedom at the cost of beauty of form and pointed to a strong German element in Bunyan, which should be expressed by a tendency to the grotesque. He concludes the letter by urging the artist to put the visions on paper as they appeared to the mind of the seer himself. "Now we know that Bunyan saw these people in his mind's eye, as dressed in the garb of his own century. It is very graceful and I should keep to it, not only for historic truth's sake, but because in no other way can you express Bunyan's leading idea, that the same supernatural world which was close to old prophets and martyrs was close to him; that the devil who whispered in the ears of Judas, whispered in the ears of a cavalier over his dice, or a Presbyterian minister in his Geneva gown." Perhaps feeling that he was being too prescriptive, Kingsley concluded, "Take these hints as meant, kindly." Charles Bennett added a small illustration at the end of the preface showing the writer (Kingsley) helping the artist (Bennett) up the hill of fame. The two became friends and Charles Bennett visited Kingsley at home in Eversley, where he was the rector, returning home with gifts for Elizabeth from Mrs. Kingsley. His other two serious books from this period were Quarles’ Emblems (1861) and London People: Sketched from Life (1863). Francis Quarles was a seventeenth century poet who was a cupbearer to the future Queen Elizabeth and subsequently secretary to James Usher, the primate of all Ireland, who was best known for his biblical chronology which claimed to establish the date of creation as the night preceding Sunday, 23 October 4004 BC. Quarles' Emblems (originally published in 1635) consisted of a series of paraphrases from the Bible expressed in ornate and metaphorical language, each concluding with an epigram of four lines. Originally popular, Emblems was panned by 17th and 18th century critics but the publication of a new edition illustrated by Charles Bennett and W Harry Rogers indicated that it may still have been popular in the 1800s. London People:Sketched from Life contains some of Charles Bennett's best illustrations. Co authored with John Hollingshead, the book brings together sketches from The Cornhill Magazine, "designed to exhibit faithful delineations of physiognomies characteristic of different classes of LONDON PEOPLE as they appear, not aiming at humorous exaggeration on the one hand or ideal grace on the other. In 1865, Charles Bennett contributed a frontispiece and three illustrations to The Reverend John Allan's temperance tale, John Todd and How He Stirred His Own Broth pot.
Панч жылдары
Чарльз Беннетттің суреттері "Панч" журналында мерзімімен жарияланды және 1865 жылы ол Марк Лемон (редактор), Ширли Брукс және Джон Тенниел кіретін "Панч" кеңесіне шақырылды. 1866 жылдың наурызынан бастап Чарльз кеңеске тұрақты қатысушы болды, ал кеңес мүшесі Генри Сильвер өзінің күнделігінде Чарльз Беннетттің пікір айтысуларға қосқан үлесін жазды. Ол Чарльздың оң құлағының нашар естігенін және сигара тартқанын хабарлады. Сильвер Чарльздың көбінесе сол қолымен сурет салғанын, бірақ кейде оң қолын да қолданғанын айтты. Ұйықтағандағы қорқыныштар туралы әңгімеде Ширли Брукс май теңізінде жүзіп жүргенін айтса, Чарльз Беннетт бір паршаны байлап қоюға тырысқанын, бірақ жүздеген бөлікке кесіп тастағандарына қарамастан, қажетті ұзындықтағы жіпті таба алмағанын сипаттады. Оның тұрақты қатысуы 1865 жылдың ақпанында жаңа парламенттік сессияның басталысында панч мырзаның парламентті ашуына арналған карикатурамен басталды. Келесі екі жылда ол өзінің танымал CHB монограммасымен қол қойылған 200-ге жуық сурет түсірді. Ол 1866 жылдың сәуір айында "Панчтың Парламент мәнісіндегі" Z әрпі сияқты өте күрделі әріптерді безендіруде шебер болды. Ол кейде саяси карикатуралар жасады, мысалы, 1866 жылдың қыркүйегінде Папаны Луи Наполеонмен құлатылуға дайын, мылтықпен тіреліп тұрған репа ретінде бейнеледі. Чарльз Беннетттің богемалық сыртқы келбеті, көрінеу, қаржылық қиындықтарының салдары болды және тіпті "Панч" үстелінде де пікірталас тудырды. Сондықтан, 1866 жылдың қазанында кеңес төмендегі қаулыны қабылдады: • Осы отырыс С.Х. Беннетттің шашының жағдайына байланысты оған шын ниетпен көңіл білдіреді; • Осы отырыс аталған Беннеттің шашы кесілгенге дейін кеңестен алыс ұстауына себеп болған сезімді бағалайды; • Осы отырыс аталған Беннеттің шаштаразға баруына кедергі келтіретін жағдайына өкінеді; • Осы отырыс аталған Беннетті қайта қабылдауға құштар болып, оған шаштаразға баруына көмектесу үшін қайырымдылық қорын ұйымдастырады; • Осы отырыс, Марк Лемонға (шектелген) сенім білдіріп, оған жоғарыда аталған мақсатқа жәрдемдесу үшін келесі қайырымдылықтарды тапсырады және аталған Беннеттпен байланыс орнатуды сұрайды, осылайша ол шашын кесіп, бауырластардың жиналысына қайта қосыла алады. Бұл қаулыға кеңестің он мүшесі қол қойды, олардың әрқайсысы хатқа бір пеннилік қызыл мөр басып, бір пенниден салды. Чарльздың кеңес отырыстарына қатыспауының нақты себебі оның шашының жағдайы емес сияқты, оның денсаулығының нашарлауы оны одан әрі ұстап тұрған болуы мүмкін. Оның кеңестегі соңғы қатысуы 1866 жылдың 12 желтоқсанында болды, ал Генри Сильвер келесі аптада оның қатыспағанын тіркеді, бірақ оның кейінгі қатысуы туралы ешқандай мәлімет бермеді.
Charles Bennett’s drawings appeared in Punch from time to time and in 1865 he was invited to join the Punch Council, which included Mark Lemon (Editor), Shirley Brooks and John Tenniel. By March 1866 Charles was a regular attendee and another member of the Council, Henry Silver, recorded in his diaries some of Charles Bennett’s contributions to discussion and reported that he was deaf in his right ear and smoked cigars. Silver also mentions that Charles was left handed although he sometimes drew with his right hand. In a discussion of recurring nightmares, Shirley Brooks’ was swimming in a sea of butter, while Charles Bennett described how he had to tie up a parcel but was unable to find a piece of string the right length, despite cutting a hundred bits. His regular contributions began in February 1865 at the beginning of a new parliamentary session with a cartoon of Mr. Punch opening parliament. Over the next two years he contributed nearly 200 drawings signed with his characteristic CHB monogram. He specialised in very elaborate initial letters, such as the letter Z at the beginning of Punch's Essence of Parliament in April 1866. He occasionally contributed political cartoons, and in September 1866 he depicted the Pope as a turnip propped up by a musket, about to be knocked away by Louis Napoleon. Charles Bennett's bohemian appearance, apparently the result of his financial straits, seems to have been the cause of comment even around the Punch table. In October 1866, therefore, the Council passed the following resolution:Resolved• That this meeting deeply sympathises with C. H. Bennett on the state of his hair • That this meeting appreciates the feeling which detains the said Bennett from the Council until his hair shall have been cut • That this meeting deplores the impecuniosity which prevents the said Bennett from attending a barber • That this meeting, anxious to receive the said Bennett to its bosom once again, organizes a subscription to enable him to attend the said barber • That this meeting, having (limited) confidence in Mr. Mark Lemon, entrusts him with the following subscriptions in aid of the above object, and requests him to communicate with the aforesaid Bennett, to the end that he may have his damn hair cut, and rejoin the assembly of the brethren. This resolution was signed by ten members of the Council, who each contributed one penny by attaching a penny red stamp to the letter. It seems unlikely that the state of his hair was the true reason for Charles's absence from Council meetings, it being more likely that his deteriorating health was already keeping him away. His final attendance at the table was apparently on 12 December 1866 and Henry Silver recorded his absence the following week, but made no further reference to his subsequent presence.
Кейінгі өмір және өлім
1867 жылдың басында Чарльз мен Элизабет Кентш-Таунның Кавершем-роудында тұрды. Оның денсаулығы нашарлап, 23 наурызда «Панч» журналында соңғы карикатурасы жарияланды. Ширли Брукс 31 наурызда оны барып көріп, күнделігіне мынандай жазба қалдырды: «Беннеттің жаңа үйге көшкенін білу үшін бардым, ол Кентш-Таунның шетіндегі үйге қоныстанған екен. Бұл аймақта бұрын болмағандықтан, картадағы бағыттарды ұмытып, Холлоуэй жолына бұрылып қалдым, бірақ көп ұзамай дұрыс жерге жеттім, ол жер өте жағымды. Оның жалғыз ұлын көрдім, ол өте жақсы жігіт еді, Беннеттің «біршама жақсырақ» екенін айтты». Чарльз Беннет 1867 жылдың 2 сәуірінде таңғы сағат сегіз бен тоғыздың арасында қайтыс болды. Өлім куәлігінде өлім себебі невральгия және атрофия деп көрсетілген (бірақ оның жесірі кейіннен оның тұмаудан қайтыс болғанын мәлімдеді), ал кәсібі «ағашқа сурет салушы» деп жазылған. Брукс күнделігінде былай деп жазды: «Мен өте қайғылымын. Беннетт – оның мейірімділігі үшін жақсы көруге болатын адам еді. Осындай керемет суретші», ал Генри Сильвер ертесіне былай деп жазды: «Кеше кедей Беннетттің қазасы туралы хабарды естідім. Сондықтан біз түскі асқа бармадық». 13 сәуірде «Панч» журналында оның қазасы туралы хабар жарияланды. Чарльз Беннетт 8 сәуірде Бромптон зиратында жерленді. Кейіннен оның әйелі мен бір ұлы да сол қабірге жерленді. Екі күннен кейін «Панч» кеңесі оның жесірі Элизабеттің сегіз баласы бар және тағы біреуі күтіп жатқан жағдайын, «қарызы болмаса да» талқылады. Ұзаққа созылған ауруының салдарынан оның өмірі сақтандыру үшін тым қауіпті болды. Олар қоғамдық көмек көрсетуге негіз бар екенін және жеке байланыстар арқылы да көмек іздейтінін келісті. Чарльз Кингсли, Марк Лемон және Джон Эверетт Миллестің, сондай-ақ Брукстің атынан жарияланған шағым кеңінен таратылды және «Таймс» газетінде хат ретінде жарияланды. Чарльздің достарының көмегімен оның жесірі де Көркемсуретшілердің қайырымдылық қорына және Корольдік әдеби қорға жүгінді. «Панч» кеңесі жарнамалар мен жеке байланыстар арқылы қайырымдылық жинап, отбасы үшін қайырымдылық шарасын ұйымдастыруға шешім қабылдады. Лондондағы Адельфи театры 1867 жылдың 11 мамырында, сенбі күні, Чарльз Беннеттің қайтысынан бес апта өткен соң, түстен кейін орынға орынды жинады. Түстен кейін Артур Салливанның алғашқы операсы – «Кокс пен Бокс» алғаш рет қойылды, оны Морей Минстрельдер орындады, сондай-ақ Кейт Терри, Флоренс Терри және Эллен Терри және басқалардың өнерлерін тамашалады. Түстен кейін сәтті өтті және шілде айының соңында Манчестерде тағы бір қайырымдылық шарасы ұйымдастырылды. Оның отбасы үшін жиналған жалпы сома туралы мәлімет жоқ, бірақ 1871 жылғы санақ бойынша Элизабет (өзін «Annuitand» деп сипаттаған) және балалары Кентш-Таунның Гейнфорд-роудында тұрды. 1881 жылы ол «дивиденттерден түскен табысқа» ие екенін мәлімдеді, Чарльздің қайтыс болған кезде пәтер жалға беруді қарастырғанына қарамастан.
By the beginning of 1867, Charles and Elizabeth were living in Caversham Road, Kentish Town. His health was failing and his final cartoon appeared in Punch on 23 March. Shirley Brooks visited him on 31 March, recording in his diary: "Went off to enquire about Bennett, who has just got into a new house in the Kentish Town wilds Never having been in the region, I managed to forget the directions of the map and found myself in the Holloway Road, but soon worked my way round to the spot, which is pleasant enough. Saw his son only, a very nice boy, who said Bennett was "a little better"." Charles Bennett died on 2 April 1867 between eight and nine in the morning. His death certificate recorded the cause of death as neuralgia and atrophy (although his widow subsequently asserted that he had died of consumption) and his occupation was given as "Draftsman on wood." Brooks recorded in his diary: "I am very sorry. Bennett was a man one could not help loving for his gentleness. Such a wonderful artist", and Henry Silver wrote the following day: "Intelligence of poor Bennett’s death yesterday. So we didn’t dine." An obituary appeared in Punch on 13 April. Charles Bennett was buried in Brompton Cemetery on 8 April. His wife and one of his sons were later buried in the same grave. Two days later the Punch Council discussed the needs of his widow, Elizabeth, with eight children and another on the way, "although no debts." Because of his long illness, his life had been too hazardous for insurance. They agreed that there was a case for a public appeal and that they would press their private channels as well. The published appeal, over the names of Charles Kingsley, Mark Lemon and John Everett Millais as well as Brooks himself, was distributed widely and appeared as a letter in the Times. With the help of Charles's friends at Punch, his widow also approached the Artists’ Benevolent Institution and the Royal Literary Fund. The Punch Council solicited donations through advertisements and personal contacts and decided to stage a benefit performance for the family. The Adelphi Theatre in London was duly booked for the afternoon of Saturday, 11 May 1867, five weeks after Charles Bennett's death. The afternoon included the first public performance of Cox and Box, Arthur Sullivan's first opera, given by the Moray Minstrels, along with performances by Kate Terry, Florence Terry and Ellen Terry and others. The afternoon was a success and another benefit performance was arranged in Manchester at the end of July. There is no record of the total amount raised for his family, but by the time of the 1871 census Elizabeth (who described herself as an "Annuitand") and the children were living in Gainford Road, Kentish Town. In 1881 she claimed to have "Means derived from dividends"’ despite having considered taking lodgers at the time of Charles’s death.
Тұлға
Ширли Брукс Чарльз Беннетт туралы еске алуда, ол "өте қабілетті әріптес, өте жақын дос еді. Біздің еңбектестеріміздің ешқайсысы да оның жұмысына осылай ынталы кірісіп, біздің ортақ мақсатымызды ілгерілету үшін осылай тырысқан емес. Оның оңай қол жеткізуі және ерекше қиялы, біз үміттенгендей, осы беттерді көп жылдар бойы байытатын еді. Бірақ тағдыр басқаша болды, біз баға жетпес дағдысы бар жолдастың жоғын қайғымен еске аламыз". Оның "ынтасы" туралы айтылған сөз "Шайыр Чарли" деген лақап атымен және эксцентрикалық богемдік репутациясымен қайшы келеді. "Панч" тарихында М.Х. Шпильманн Август Саланың сөздерін келтіріп, Чарльз Беннетт "тұрақты, еңбекқор және адал, богемдік емес еді, бірақ өмірінің қысқа кезеңінде ол "бақытсыз Мурад" атанды" дейді. XIX ғасырдың белгілі граверлері Далзиел ағайындылары оны "жұмысына шын берілген адам, уақыт мәселесіне араласуға болмайды, тапсырма анықталған, бірақ шектеуге ұшырамайды: "Бұрынғысынша қанша уақыт алады?" деп сұрамау керек" деп сипаттады. Оның өте көп шығармашылығы – өмірінің қысқа кезеңінде 1000-нан астам иллюстрация – оның қаншалықты еңбек еткенін көрсетеді және әр жобаға адал көзқараспен қарағанын аңғартады. Оның мінезінің толық сипаттамасы қайтыс болғаннан кейін үш онжылдықтан кейін "The Magazine of Art" (1895) журналында жарық көрді, онда М.Х. Шпильманн оны "ғасырдың ең танымал және ең жақсы юмористтерінің бірі" деп сипаттады. Шпильманн оның мінезінің "барлық нағыз юмористтердің жүрегінде болатын сүйіспеншілік пен аяныш, кең пейілділік пен терең сезімдерден тұратынын" айтты. Ол сонымен қатар, діни ойларға берілген, балаларды жақсы көретін адам еді, сондықтан дін мен балалық шақ оның өнеріне үлкен үлес қосып, ең бақытты туындыларын жасады. Адамның күші де оның техникасында көрінді, ол бастапқыда тоқтап тұрғанмен, әрқашан сенімділікпен және шешімділікпен орындалды, және осы қасиеттерінің арқасында оның ерте туындыларындағы дайындықтан гөрі көрген кемшіліктерімізді кешіреміз". Чарльз Беннетт балаларды жақсы көріп, оның балалар кітаптары отбасылық арнаулар мен сілтемелерге толы болды, ал кітаптардағы көптеген идеялар балаларымен Уимблдонды таңертең серуендеген кезде пайда болды. Ол серуендеуді пайдалы ойын-сауық деп есептеді және жаңа кейіпкерлерді ойлап табу үшін, жаңа бет-әлпеттерді елестету үшін шақырымдармен жүрді. Сол "Magazine of Art" мақаласында "Кенттің көптеген жолдары оны таныс тұлға ретінде білетіні, ал Кентербери, Эшфорд және Мейдстоун рюкзағымен, сызу кітабынан, түтікшеден және таяқтан басқа серігі болмай, оның бағыты болды" делінеді. Оның туындыларына қатысты пікірлер әртүрлі: кейбіреулер Чарльз Беннеттті 19 ғасырдың жетекші иллюстраторларының бірі деп санайды, ал басқалары оның суреттерін ескірген және артық сипатталған деп тапты. Алайда, сақталған жазбалардан оның әріптестерімен сыйластықпен қарым-қатынас жасап, отбасылық өмірін жақсы көргені, балаларына әңгімелер айтып, оларды жариялау үшін суреттегені анық көрінеді. Ол жұмысында адал ниеттілікті қуаныш пен мейіріммен үйлестірді, бұл "Панч" журналындағы еске алуда Чарльз Беннетт "біздің серіктестеріміздің ең мейірімді және жақсы көретіндерінің бірі, оның қолының күші оның жүрегінің ізгілігімен теңестірілді" деген тұжырымды растады.
In his obituary of Charles Bennett for Punch, Shirley Brooks records that "he was a very able colleague, a very dear friend. None of our fellow−workers ever entered more heartily into his work, or laboured with more earnestness to promote our general purpose. His facile execution and singular subtlety of fancy were, we hoped, destined to enrich these pages for many a year. It has been willed otherwise, and we lament the loss of a comrade of invaluable skill." The reference to his "earnestness" contrasts with his nickname of "Cheerful Charley" and his reputation as an eccentric bohemian. In the History of Punch, M H Spielmann reports that, in the words of Augustus Sala, Charles Bennett was "sober, industrious, and upright, and scarcely a Bohemian; but throughout his short life he was ‘Murad the unlucky'." The Dalziel brothers, noted 19th century engravers, also described him as an "earnest man concerning his work time should never be allowed to enter into the question; the task should be defined but never trammelled by 'How long will it take?'" His prodigious output well over 1000 illustrations in his short working life is an indicator of how hard he worked and suggests an earnest approach to every project. A fuller description of his nature appeared nearly thirty years after his death in The Magazine of Art (1895), where M H Spielmann described him as "one of the best known, and most keenly appreciated amongst the humorous artists of the century." Spielmann asserted that his nature "was largely made up of that love & pity, of that breadth of sympathy and depth of emotion which are to be found in the heart of all true humourists. He was, moreover, a man of deep religious thought, profoundly moved by the love of children; and accordingly religion and childhood inspired much of his art and produced most of his happiest works. The strength of the man’s nature, too, declared itself in its technique, which, however halting at the beginning, was always firm in touch and resolute in design; and to these qualities he owes it that we forgive much of the obvious lack of training with which his earlier work was tainted." Charles Bennet loved children, and his children's books were filled with family dedications and references, and many of the ideas in the books came from morning walks in Wimbledon with his children. He considered walking a profitable pastime and would trudge for miles thinking up new characters and imagining fresh faces. The same Magazine of Art article asserts that "most of the roads of Kent knew him as a familiar figure, and Canterbury, Ashford & Maidstone were his constant goal when he started, knapsack on back, with no other companion than his sketchbook, pipe & stick." Opinions of his work vary, from those who consider Charles Bennett to have been among the leading illustrators of the 19th century to other critics who found his drawings outdated and over characterised. It is clear, however, from the few written observations that survive, that he was affectionately respected by colleagues and revelled in his family life, telling stories to his children and illustrating them for publication. He combined an earnest single mindedness in his work with a cheerful and sympathetic manner, which justified the assertion in the Punch obituary that Charles Bennett was "one of the kindliest and gentlest of our associates, the power of whose hand was equalled by the goodness of his heart."