Салерно князі Гуаймар III және Оңтүстік Италия тарихы

Кіріспе

Гуамар III (сонымен қатар Ваймар, Гаймар, Гуаимаро немесе Гуаимарио және кейде Гуамар IV деп саналады) (шамамен 983 – 1027×31) 994 жылдан өліміне дейін Салерноның Ломбард князі болды. Оның билігі тұсында Салерно зор өркендеу дәуіріне енді. «Opulenta Salernum» деген жазу оның монеталарында болған. Ол Амальфи, Гаета және Соррентоны өзінің вассалдары етіп, Византияның Апулия және Калабрия аймақтарының көп бөлігін бағындырды. Ол Салерно князі Иоанн II-нің екінші ұлы болды. Ұлы – Гай, 984 жылдың қаңтарынан 988 жылға дейін әкесімен бірге билік жүргізді. 989 жылдың қаңтар және наурыз айлары аралығында Иоанн Гуамарды өзінің серігі етіп тағайындады. 994 жылы (кейде 998 немесе 999 деп айтылады) әкесі қайтыс болғаннан кейін ол жалғыз билеуші болды. 999 жылы Иерусалимнен оралып келе жатқан нормандықтардың тобы Салерно портына тоқтады. Олар қалада болған кезде сарациндер шабуыл жасады. Салерно халқы шайқасуға қорқып, бірақ нормандықтар батыл тұрды. Олардың қайсарлығы салернолықтарды да шайқасқа шығарды, олар бірлесіп мұсылман әскерін жеңді. Гуамар нормандықтарға қалу үшін көптеген жеңілдіктер ұсынды, бірақ олар келіспеді. Алайда, кетер алдында нормандықтар оңтүстікке жауынгерлердің қажеттігін таратуға уәде берді. Гуамар Меццогиорноның тәуелсіз Ломбард басшылығының мүшесі ретінде Барьдегі Ломбард көтерілісшісі Мелусты қолдады. 1011 жылы Мелус жеңілгеннен кейін Гуамарды жеңіске жеткен византиялық катан Василий Месардонитс қазан айында келіп көрді. Кейіннен ол Мелусты қорғады. Гуамар формальды түрде Киелі Рим императоры Генрих II-нің вассалы болды, бірақ 1018 жылы Канна шайқасында жеңілгеннен кейін ол адалдығын византиялық император Василий II-ге жасырын түрде ауыстырды. Генрих 1024 жылы қайтыс болғанда, Гуамар жаңа император Конрад II-ге елші жіберіп, Капуа князі Пандульф IV-ті, Абруццидің қасқырының босатылуын өтінді. Конрад ойсыздықпен келісті. Оралғаннан кейін Пандульф дереу өзінің ескі астанасы Капуаны қоршауға алды, бұл әрекетте оған Гуамар және оның нормандықтары Ранулф Дренго, сондай-ақ Италия катаны Бойонн қолдау көрсетті. 1015 жылы Гуамар бірінші әйелі Порпора Табелляриядан (шамамен 1010 жылы қайтыс болған) туған үлкен ұлын Иоанн III ретінде князь етіп тағайындады. Алайда 1018 жылы Иоанн қайтыс болды. Гуамар екінші әйелі Гейтельгримадан, Пандульфтің қарындасынан туған үлкен ұлын тең князь етіп тағайындады. Осы ұлы, сондай-ақ Гуамар, 1027 жылы он төрт немесе он алты жасында Гейтельгриманың регенттігімен оның орнына отырды, ол негізінен ағасы Пандульфтің құрығы болды. Гуамар III-нің екінші ұлы Гю, ағасының бұйрығымен Капуа гасталдығын алды, ал кейіннен үлкен ағасы Сорренто герцогы болды. Оның үшінші ұлы Пандульф Капаччоның иегері болды (оның қызы Теодора Готевильдің Джеффринің екінші әйелі болды). Оның Гайтельгрима есімді қызы болды (шамамен 1026 жылы туған), ол Апулия графтары Дрого мен Хамфри ағайындыларына тікелей үйленді.

Guaimar III (also Waimar, Gaimar, Guaimaro, or Guaimario and sometimes numbered Guaimar IV) (c. 983 – 1027×31) was the Lombard prince of Salerno from around 994 to his death. Under his reign, Salerno entered an era of great splendour. Opulenta Salernum was the inscription on his coins. He made Amalfi, Gaeta and Sorrento his vassals and annexed much of Byzantine Apulia and Calabria. He was the second eldest son of Prince John II of Salerno. The eldest was Guy, who ruled as co ruler with his father from January 984 to 988. Sometime between January and March 989, John made Guaimar co regent. In 994 (also given as 998 or 999), his father died and he became sole ruler. In 999, a band of Norman pilgrims returning from Jerusalem stopped at the port of Salerno. While they were staying there, the city was attacked by Saracen pirates. The Salernitans were afraid to offer battle, but the Normans were not. Soon their bravery drew out the Salernitans and together they routed the Muslim force. Guaimar promptly offered the Normans numerous incentives to stay, but to no avail. Before they left, however, the Normans promised to spread the word about the need for fighting men in the south. As a member of the independent Lombard leadership of the Mezzogiorno, Guaimar supported the Lombard rebel Melus of Bari. After Melus's defeat in 1011, Guaimar was paid a visit by the victorious Byzantine catapan, Basil Mesardonites, in October. Later, he sheltered Melus. Guaimar was nominally a vassal of Holy Roman Emperor Henry II, but after the defeat at Cannae in 1018, he discreetly transferred his allegiance to the Byzantine Emperor Basil II. When Henry died in 1024, Guaimar sent an embassy to the new emperor, Conrad II, to plead for the release of his brother in law Pandulf IV of Capua, the Wolf of the Abruzzi. Conrad naively complied. Upon his return, Pandulf immediately put his old capital, Capua, under siege, an endeavour in which he had the support of Guaimar and his Normans under Ranulf Drengot and the catepan of Italy, Boioannes. In 1015, Guaimar made his eldest son by his first wife, Porpora of Tabellaria (d. c.1010), co prince as John III. In 1018, however, John died. Guaimar then made co prince his eldest son by his second wife, Gaitelgrima, the sister of Pandulf. It was this son, also named Guaimar, who succeeded him in 1027 at the age of fourteen or sixteen under the regency of Gaitelgrima, who was basically the pawn of her brother Pandulf. Guaimar III's second son, Guy, was made gastald of Capua by his uncle and later duke of Sorrento by his elder brother. His third son, Pandulf, became lord of Capaccio (his daughter Theodora became the second wife of Geoffrey of Hauteville). He had a daughter (probably about 1026) named Gaitelgrima, who married successively the brothers Drogo and Humphrey, counts of Apulia.