Кіріспе

Христиандық драма немесе христиандық трагедия христиан діни тақырыптарына негізделген. Киелі кітапта көптеген драмалық сахналар бар, Жаңа өсиетте Исаның сатуы мен тұтқындалуы – трагедия болып табылады.

Құпия ойын

Орта ғасырларда Еуропадағы шіркеулер жиі түрлі құпия пьесаларды қойып, Киелі кітаптардағы оқиғаларды қайтадан баяндады. Бұл пьесалар шіркеулерде әнмен бірге Киелі кітап оқиғаларын сомдаудан пайда болды. Осы діни пьесалар кеңінен танымал бола бастағанда, оларға халық тіліндегі және күнделікті өмірден алынған элементтер енгізіліп, дін қызметкерлерінен бөлек адамдар да қатысатын болды. Драмалардың секулярлық сипаты арта түскенде, олар толығымен халық тілінде қойыла бастады және 13-14 ғасырларда шіркеулерден шығарылды. Бұл діни қойылымдарды гильдиялар өз бақылауына алды, әр гильдия Киелі кітаптардың нақты бір бөлігін қоюға жауапты болды. Гильдиялардың бақылауында болғандықтан, олар "құпия пьесалар" деп аталды. Құпия пьесалар христиан күнтізбесіндегі барлық маңызды оқиғаларды – Жаратылыстан Сот күніне дейін қамтитын пьесалар жиынтығына айналды. 15 ғасырдың соңына қарай, мұндай пьесаларды мереке күндері (мысалы, Корпус Кристи мерекесі) циклмен қою дәстүрі Еуропаның барлық аймақтарында қалыптасты.

Моральдық ойын

15-16 ғасырларда бұл форма моральдық пьесаға дамыды. Бұл – тұлғалар арқылы бейнеленген ойшарлар болатын, онда басты кейіпкерлер түрлі жақсы мінез-құлықтардың символдық бейнелерімен кездесіп, ізгілікке шақырылатын өмір салтын ұстануға ынталандырылатын еді.

Пуритандық дәуірі

XVI-XVII ғасырларда театр көбінесе жамандық деп есептелді және шіркеу оны басуға әрекеттенді. Америка Құрама Штаттарында театрды айыптау XVIII ғасырда кеңінен таралды; 1794 жылы Йель колледжінің президенті Тимоти Дуайт IV өзінің "Сцена туралы эссесінде" «театрға баруға құмарлық таныту – ең құнды қазынаны: мәңгілік жанды жоғалтудан басқа ештеңе емес» деп мәлімдеді.

Қазіргі заманғы

ХХ ғасырда шіркеулер, әсіресе евангелистік шіркеулер, театрды үгіт жүргізу құралы ретінде және жарамды өнер түрі ретінде қайта жаңғыртты. XX ғасырдың басында Ұлыбританияда кез келген актердің сахнада қасиетті тұлғаны сомдауы заңсыз болды, бұл христиандық театрға қатаң шектеулер қойды. 1941-1942 жылдардағы "Патша болу үшін туылған адам" атты радио драмасы бұл тыйымды бұзды, Исаны кейіпкер ретінде ғана емес, сонымен қатар оған "қасиетті" тілден гөрі "күнделікті" тілде сөйлеу мүмкіндігін берді. (Радиодағы сомдау заңмен реттелмеген, бірақ бұл туынды көптеген наразылықтарға себеп болды.) Т. С. Элиоттың "Кафедральдағы кісі өлтіру" пьесасы христиандық шейіттік және құрбандық тақырыптарын, сондай-ақ шіркеу тарихын зерттейді. 1970 жылдары көптеген пьесалар христиандық тақырыптарға арналды, оның ішінде "Иса Мәсіх – Супержұлдыз" және "Godspell" есімдері ерекше аталады. Сомамен сол кезде көптеген шіркеулер драманы үгіт құралы ретінде және жарамды өнер түрі ретінде қайта пайдаланды. Ұлыбритания мен Америкада шағын христиандық театрлар пайда бола бастады. Covenant Players 1963 жылы оның негізін қалаушы жазған христиандық пьесаларды қою үшін құрылды.