Канада Жоғарғы Сотының «Ньюфаундленд провинциясы мен мемлекеттік және жеке қызметкерлер ассоциациясы» ісіндегі шешімі
Newfoundland (Treasury Board) v Newfoundland and Labrador Assn of Public and Private Employees
Канада Жоғарғы Сотының маңызды шешімі: қаржы дағдарысы азаматтар құқықтарын шектеуге негіз болуы мүмкін. Нәсілдер арасындағы тең еңбекақы мәселесі қарастырылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Newfoundland (Treasury Board) v Newfoundland and Labrador Assn of Public and Private Employees, [2004] 3 S. C. R. 381 – Канада Жоғарғы Сотының маңызды шешімі, онда Сот Канаданың Құқықтар мен бостандықтар жарғысының 1-тарауы арқылы құқықтарды бұзуды фискалдық дағдарыс негіздеуі мүмкін деген тұжырым жасады.
Newfoundland (Treasury Board) v Newfoundland and Labrador Assn of Public and Private Employees, [2004] 3 S. C. R. 381 is a leading Supreme Court of Canada decision where the Court held that a fiscal crisis can be the basis for justifying a violation of rights in the Canadian Charter of Rights and Freedoms through section 1.
Өмірбаян
1988 жылы Ньюфаундленд және Лабрадор провинциялық үкіметі Ньюфаундленд мемлекеттік және жеке сектор қызметкерлерінің қауымдастығымен (NAPE) жалақы теңдігі туралы келісімге келді. Бұл келісімге сәйкес, әдетте әйелдер жұмыс істейтін ауруханалардағы қызметкерлердің жалақысы, ерлер көп шоғырланған лауазымдардағы жалақы деңгейімен салыстырылатын болды. Келісімде жалақының 1992 жылға дейін бес жыл ішінде жоғарылатыны көрсетілген. Алайда, 1991 жылы провинциялық үкімет 120 миллион долларлық дефицитке тап болып, ауыр қаржылық дағдарысқа ұшырады. Осыған байланысты, үкімет келісімді күштен шығаратын және соңғы үш жыл ішінде қызметкерлерге тиіс болған, шамамен 24 миллион доллар көлеміндегі қарызды жоятын заң қабылдады. Кәсіподақ үкіметке қарсы сотқа шағымданып, заңның әйелдерге қатысты кемсітушілік құратынын және Жарғының 15(1)-бабын бұзғанын мәлімдеді. Төрелік кеңесі кәсіподақ пайдасына шешім шығарды, заңның әйел қызметкерлерді кемсітіп, оларға қиындықтардың үлкен бөлігін жүктегендігіне байланысты 15-баптың бұзылғанын анықтады. Сондай-ақ, үкімет ақша табудың кем зардапты жолдарын қарастырмағандықтан, заңды 1-бап бойынша қорғау мүмкін емес деп шешім шығарды. Ньюфаундленд және Лабрадор Жоғарғы соты кеңестің шешімін жойды. 15-баптың бұзылуы расталды, бірақ бұл 1-бапқа сәйкес жұмысшылардың құқықтарын шектеу ретінде қарастырылды. Сот судьясы қоғамның әртүрлі топтары арасындағы құқықтарды теңестіргенде, үкіметке басымдық беру қажеттігін айтты. Ньюфаундленд және Лабрадордың апелляциялық соты Ньюфаундленд Жоғарғы сотының шешімін қолдады. Канада Жоғарғы сотының қарауына түскен мәселе – төменгі соттардың 1-бап шеңберіндегі бұзушылықтың ақылға қонымды шектерінде болғандығы туралы шешімінде қателік жасағандығы еді. Бірауыздан қабылданған шешім бойынша апелляция қабылданбады.
The provincial Newfoundland and Labrador government entered a pay equity agreement with the Newfoundland Association of Public and Private Employees (N. A. P. E.) in 1988 which adjusted the wages for hospital employees in areas that were typically staffed by women to be comparable to salaries earned by male dominated positions. The agreement specified that the wages would be increased over a five year period ending in 1992. In 1991, however, the provincial government had a $120 million deficit and was undergoing a significant financial crisis. Consequently, they enacted legislation that would cancel the agreement and would retroactively cancel the arrears already owed to the employees from the previous three years which amounted to about $24 million. The union began an action against the government on the basis that the legislation discriminated against women and violated section 15(1) of the Charter. An arbitration board found in favour of the union, ruling that section 15 was violated as the law discriminated against women employees by subjecting them to a larger share of the brunt of the cuts. The further found that it could not be saved under section 1 because the government failed to consider more minimally impairing means to find the money. The Newfoundland and Labrador Supreme Court overturned the board. A violation of section 15 was found but that it was a reasonable limitation to the rights of the workers under section 1. The judge stated that when balancing the rights between different groups in society, deference should be given to the government. The Newfoundland and Labrador Court of Appeal upheld the ruling of the Newfoundland Supreme Court. The issue before the Supreme Court of Canada was whether the lower courts erred in their ruling that the violation was within the reasonable limits of section 1. In a unanimous decision the appeal was dismissed.
Себептері
Соттың бірауыздан қабылдаған шешімін судья Бинни жариялады. Ол төменгі соттың заңның әйелдерге пропорционалсыз зиян келтіргені және ол Жарғының 15(1)-бабын бұзғаны туралы шешімімен келісті. 1-бапқа қатысты, Бинни заңның жұмысшылардың құқықтарын ұқсас шектеу ретінде қарастырғанын айтты. Ол кәсіподақтың қаржылық жағдайлар ешқашан құқықтарды шектеуге негіз бола алмайды деген аргументін қабылдамады, керісінше, қаржылық дағдарыс сияқты ерекше жағдайларда "сайланған үкіметтерге түзету шараларын қабылдау үшін маңызды кеңдік берілуі керек, тіпті қабылданған шаралар Жарғыдағы құқықтарға кері әсер етсе де". Дегенмен, Бинни Nova Scotia v. Martin (2003) ісінде бұрын айтылған ескертуді нақтылады, онда "бюджеттік қарастырулар өздігінен Жарғының 1-бабы мақсатындағы маңызды және негізгі мақсат ретінде қарастырыла алмайды" делінген. Үкімет үлкен қысымда болды және көптеген салаларда шығындарды қысқарды. Үкімет мектептерге қаржыландыруды тоқтатты, жалақыны мұздатып қойды, ауруханаларда төсек орындарын жапты және мыңдаған қызметкерлерді жұмыстан шығарды. Осыған байланысты Бинни үкіметтің барлық әрекеттері фискалдық дағдарысты көрсететінін, бұл "маңызды және негізгі мақсатқа" сай келетінін атап өтті. Аймақтың қаржылық денсаулығы – барлық нәрсенің негізі болып табылатын алтын қаз. 1991 жылы үкімет тек құқықтар мен қаржыны ғана емес, сонымен қатар аурухана төсек орындары мен жұмыстан босатуларды, жұмыс орындары мен білім беруді, әлеуметтік әл-ауқатты да талқылады. Шығыстарды қысқарту қажеттілігі және қажетті қысқартулардың бөлінуі еркін және демократиялық қоғамның басқа құндылықтарын ілгерілету үшін жасалды. Теңдік құқықтарының шектелу дәрежесін қарастыра отырып, Бинни бұл шектелу қажеттіліктен артық емес деп тапты, өйткені 24 миллион долларлық қысқартулар басқа жерден жасалуы керек еді және бұл "одан да үлкен қайғы мен әлеуметтік дүрбелеңге" әкелуі мүмкін еді. Заңның мүмкіндігінше аз зиян келтіретінін бағалағанда, Бинни басқа әлеуметтік, білім беру және экономикалық бағдарламаларға тигізетін салдарларын ескеру қажеттігін атап өтті. Осылайша, бұзушылықтың ауыр және өкінішті екенін мойындағанмен, Бинни оны Жарғының 1-бабына сәйкес негіздеуге болатынын шешті.
The ruling of the unanimous court was given by Justice Binnie. He agreed with the lower court's ruling that the legislation had the effect of disproportionately harming women, and that it was a violation section 15(1) of the Charter. Concerning section 1, Binnie found that the legislation was reasonable limitation on the rights of workers. He rejected the union's argument that financial circumstances can never be the basis of a limitation of rights, rather where there are exceptional circumstances, such as a financial crisis, "elected governments must be accorded significant scope to take remedial measures, even if the measures taken have an adverse effect on a Charter right." However, Binnie made sure to distinguish a previous observation made earlier in Nova Scotia v. Martin (2003), where it was stated that "budgetary considerations in and of themselves cannot normally be invoked as a free standing pressing and substantial objective for the purposes of s.1 of the Charter". It was noted that the government was under considerable pressure and had cut costs in many areas. The government cut school funding, froze wages, closed hospital beds, and laid off thousands of employees. Consequently, Binnie observed that all these actions of the government indicated a fiscal crisis that would amount to a "pressing and substantial objective". the financial health of the province is the golden goose on which all else relies. The government in 1991 was not just debating rights versus dollars, but rights versus hospital beds, rights versus layoffs, rights versus jobs, rights versus education and rights versus social welfare. The requirement to reduce expenditures, and the allocation of the necessary cuts, was undertaken to promote other values of a free and democratic society. In considering the degree of impairment of equality rights, Binnie found that the impairment was not more than necessary as the cuts for the $24 million would have had to be taken from elsewhere and would likely have caused "even greater grief and social disruption." When asking whether the legislation impairs as little as possible, noted Binnie, the consequences for other social, educational, and economic programs must be taken into account. Consequently, though the violation was serious and regrettable, Binnie found that it must be justified under section 1 of the Charter.