Америкалық музыкант және театр өндірушісі Сай Фейердің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық музыкант

Сай Фейер (15 қаңтар 1911 – 17 мамыр 2006) – американдық театр продюсері, режиссер, композитор, музыкант және танымал Фейер мен Мартин продюсерлік дуетінің бір бөлігі. Ол үш рет «Театр өнеріндегі үздік жетістіктері үшін» Антуанетт Перри сыйлығына және өмірінің жетістіктері үшін Тони сыйлығына ие болды. Сонымен қатар, ол «Бенгал үстіндегі дауыл» және «Кабаре» фильмдерінің продюсері ретінде «Оскар» сыйлығына ұсынылған.

Мансап

Бруклин, Нью-Йорк штатында Сеймур Арнольд Фейерман болып дүниеге келген ол, он бес жасында кәсіби тромпетші болды. Оқумен қатар, отбасын асырау үшін демалыс күндері клубтарда жұмыс істеді. Ол Нью-Утрехт орта мектебінде оқығанда алғаш рет Эйб Берроузбен танысты, кейін ол «Жігіттер мен қуыршақтар» пьесасының либреттосын жазу үшін оны шақырды. Математика, ғылым немесе спортқа қызығушылық танытпағандықтан, мектепті тастап, саяси науқандарда тромпетші болып жұмыс істеді. Кейін ол Джульярд мектебінде білім алды, содан кейін Рокси театры мен Радио Сити музыка залы оркестрлеріне қосылды. 1938 жылы Леон Беласко және оның оркестрімен ел аралап, ақырында Калифорния штатының Бербанк қаласына келді. Он апталық гастрольден кейін оркестр Миннеаполиске аттанды, бірақ ол Калифорнияда қалуды жөн көрді. Фейер Republic Pictures студиясында жұмысқа орналасып, келесі он жыл бойы 125-тен астам, көбінесе «B» класты фильмдердің музыкалық директоры, аранжировщигі және/немесе композиторы болды. Олардың көпшілігі сериалдар мен вестерндер еді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үш жыл әскери қызметтен басқа. Голливудта жүргенде ол актриса Сьюзан Хейвардпен (сонымен қатар Бруклиннен) бір жыл бойы даулы қарым-қатынаста болды, сондай-ақ Джуль Стайн, Франк Лоссер және Виктор Янг сияқты композиторлармен жұмыс істеді. Ол фильмдерінің музыкасына бес рет «Оскар» сыйлығына ұсынылып, үш жасар ұлы бар Пози Гринбергке үйленді. Кейіннен олардың Жед есімді ұлы дүниеге келді. 1947 жылы фильмдерге музыка жазуға өзінің ешқандай қабілеті жоқ екенін түсінген Фейер Нью-Йоркке оралды, онда ол CBS радиосының комедиялық бағдарламаларының жетекшісі болған Эрнест Х. Мартинмен серіктестік құрды. Джордж Гершвиннің «Париждегі америкалық» пьесасын сахнаға қоюға жасаған сәтсіз әрекеттен кейін, олар 1949 жылы Франк Лоссердің «Шарлидің әпкесі» пьесасы бойынша «Шарли қайда?» қойылымын жасады. Нью-Йорктің жетекші жеті сыншысының алтауы қойылымды жақтырмаса да, оның жөніндегі жағымды пікірлер, әсіресе Рей Болгердің керемет ойыны, оны үш жыл бойы сахнада ұстады. Келесі ондаған жылдар бойында Feuer & Martin Бродвей музыкалық театрының тарихындағы ең танымал қойылымдардың бірін сахнаға қойды, олардың ішінде «Жігіттер мен қуыршақтар» және «Бизнесте шынымен тырыспастан қалай табысқа жетуге болады» пьесалары бар. Екеуі де «Үздік музыкалық» номинациясы бойынша «Тони» сыйлығын жеңіп алды. 2007 жылғы мәліметтер бойынша, «Бизнесте шынымен тырыспастан қалай табысқа жетуге болады» пьесасы драма саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алған жеті музыкалық қойылымның бірі. Фейер мен Мартин 1960 жылдан 1965 жылға дейін Лунт Фонтан театрына иелік етті. Фейер сонымен қатар сахналық режиссер болды. Оның Бродвейдегі режиссерлік жұмыстарының ішінде «Мен кішкентаймын» және «Мен анамды еске аламын» пьесалары бар. Кино продюсері ретінде Фейердің ең табысты жобасы 1972 жылы Кандер мен Эббтің 1966 жылғы «Кабаре» музыкалық пьесасының экрандастырылуы болды. Фильм 10 «Оскар» сыйлығына ұсынылып, сегіз сыйлықты жеңіп алды. Бірақ Фейер «Крестный отец» фильміне «Үздік фильм» номинациясын ұтып берді, соның салдарынан «Кабаре» ең көп «Оскар» сыйлығын жеңіп алған, бірақ «Үздік фильм» сыйлығын жеңбеген фильм ретінде танылды. Фильмнің продюсері ретінде Фейер «Алтын глобус» сыйлығын жеңіп алды. Мартинмен бірге ол 1985 жылы «Хор желісі» фильмінің экрандастырылуына жауапты болды, бірақ ол олардың ең сәтсіз жобаларының біріне айналды. Фейердің «I Got The Show Right Here: The Amazing, True Story of How an Obscure Brooklyn Horn Player Became the Last Great Broadway Showman» атты естелік кітабы 2003 жылы Simon & Schuster баспасында жарық көрді.

Born Seymour Arnold Feuerman in Brooklyn, New York, he became a professional trumpeter at the age of fifteen, working at clubs on weekends to help support his family while attending New Utrecht High School. It was there he first met Abe Burrows, who in later years he would hire to write the book for Guys and Dolls. Having no interest in mathematics, science, or sports, he dropped out of school and found work as a trumpeter on a political campaign truck. He later studied at the Juilliard School before joining the orchestras at the Roxy Theater and later Radio City Music Hall. In 1938, he toured the country with Leon Belasco and His Society Orchestra, eventually ending up in Burbank, California. Following a ten week stint there, the orchestra departed for Minneapolis, but he opted to remain in California. Feuer found employment at Republic Pictures, serving as musical director, arranger, and/or composer of more than 125 mostly B movies, many of them serials and westerns, for the next decade, save for a three year interruption to serve in the military during World War II. During his Hollywood sojourn, he enjoyed a tumultuous one year affair with actress Susan Hayward (also from Brooklyn), worked with Jule Styne, Frank Loesser, and Victor Young, among others, received five Academy Award nominations for his film scores, and married a divorcée, Posy Greenberg, a mother of a three year old son. The couple later had a son of their own named Jed. In 1947, having decided he had no real talent for film scoring, Feuer returned to New York City, where he teamed up with Ernest H. Martin, who had been the head of comedy programming at CBS Radio. After an aborted attempt to stage a production based on George Gershwin's An American in Paris, they produced Where's Charley?, the 1949 Frank Loesser adaption of Charley's Aunt. Although it was panned by six of the seven major New York critics, positive word of mouth about the show, particularly Ray Bolger's star turn in it, kept it running for three years. Over the next several decades, Feuer & Martin mounted some of the most notable titles in the Broadway musical canon, including Guys and Dolls and How to Succeed in Business Without Really Trying, both of which won the Tony Award for Best Musical. As of 2007, How to Succeed is one of only seven musicals to have won the Pulitzer Prize for Drama. Feuer and Martin owned the Lunt Fontanne Theatre from 1960 to 1965. Feuer was also a stage director. Among his Broadway directing credits were Little Me and the ill fated I Remember Mama. As a film producer, Feuer's most successful venture was his 1972 adaptation of Kander & Ebb's 1966 musical Cabaret. The movie was nominated for 10 Academy Awards and went to win eight Academy Awards, but Feurer lost Best Picture to The Godfather, giving Cabaret the distinction of the most Oscar honored film to lose the top prize. As the movie's producer, Feuer won a Golden Globe for Best Musical or Comedy. With Martin, he was responsible for the 1985 screen adaptation of A Chorus Line, which proved to be one of their biggest flops. Feuer's memoir, I Got The Show Right Here: The Amazing, True Story of How an Obscure Brooklyn Horn Player Became the Last Great Broadway Showman, written with Ken Gross, was published by Simon & Schuster in 2003.

Өлім

Фейер 1989 жылдан 2003 жылға дейін Америка театрлары мен продюсерлері лигасының (қазіргі Бродвей лигасы) президенті, содан кейін төрағасы болды. Ол 2006 жылдың 17 мамырында Нью-Йорк қаласында 95 жасында несеп көпіршігінің қатерлі ісігінен қайтыс болды.