Қырғызстанда табылған Longisquama insignis – жойылған кескелдер туысы. Орта-Соңғы Триас кезеңіне жататын қазба қалдықтары зерттелген. Палеонтологиялық ашылу!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Құрып кеткен бауырымен жорғалаушылар туысы
Extinct genus of reptiles
Longisquama – құрып кеткен бауырымен жорғалаушылардың бір туысы. Белгілі бір түрі бар – Longisquama insignis, ол нашар сақталған қаңқадан және Қырғызстандағы Орта және Кейінгі Триас кезеңдеріне жататын Мадиген формациясынан табылған бірнеше толық емес қазба іздерінен белгілі. Ол типтік қазба үлгісі, тақта және қарсы тақта (PIN 2548/4 және PIN 2584/5) және тері жабындыларының болуын көрсететін бес үлгі (PIN 2584/7-9) арқылы белгілі. Барлық үлгілер Мәскеудегі Ресей Ғылым академиясының Палеонтология институтының қорында сақталады. Longisquama сөзі "ұзын қабықшалар" дегенді білдіреді; insignis атауы оның кішкентай өлшемімен байланысты. Longisquama голотипі терісінен өсіп шыққандай көрінетін бірнеше ұзын құрылымдарымен ерекшеленеді. Қазіргі пікір бойынша, Longisquama – екі сүйекті диапсид және құстардың пайда болуына қатысы жоқ.
Longisquama is a genus of extinct reptile. There is only one species, Longisquama insignis, known from a poorly preserved skeleton and several incomplete fossil impressions from the Middle to Late Triassic Madygen Formation in Kyrgyzstan. It is known from the type fossil specimen, slab and counterslab (PIN 2548/4 and PIN 2584/5) and five referred specimens of possible integumentary appendages (PIN 2584/7 through 9). All specimens are in the collection of the Paleontological Institute of the Russian Academy of Sciences in Moscow. Longisquama means "long scales"; the specific name insignis refers to its small size. The Longisquama holotype is notable for a number of long structures that appear to grow from its skin. The current opinion is that Longisquama is an ambiguous diapsid and has no bearing on the origin of birds.
Интерпретация
Зерттеушілер Хаубольд пен Буффеут бұл құрылымдардың дененің бүйір қабырғаларына жұптап бекітілген, ұзын, өзгертілген қабықшалар екеніне сенді, олар жұпталған сырғанау мембраналарына ұқсас. Голотиптік қаңқада әрбір құрылымның омыртқа тігізіне бекітілгені көрсетілген. Бұл бекіткіш нүктелер көтерілген түймелер түрінде көрінеді. Әрбір қосымшаның негізі құрылымның қалған бөлігінің жалпақ пішінінен өзгеше, сәл дөңгелек келген. Дөңгелек пішін әрбір құрылымның негізі тірі кезінде түтікше тәрізді болғанының және сүтқоректілердің түктері немесе құстардың қауырсындары сияқты басқа да терілік құрылымдар сияқты фолликулға бекітілгенінің куәсі болуы мүмкін. Сонымен қатар, әрбір құрылымның тиісті омыртқаға жақын орналасуы, әрбір негізді, мүмкін, фолликулді қоса алғанда, қалың жұмсақ тіндермен қоршалғандығын көрсетеді. Унвин мен Бентон маңызды фенстраларды анықтау мүмкін емес деп ойлады; бұл тесіктер жай ғана қазбаға келген зақым болуы мүмкін.
Researchers Haubold and Buffetaut believed that the structures were long, modified scales attached in pairs to the lateral walls of the body, like paired gliding membranes. The holotype skeleton shows each structure attaching to a vertebral spine. These anchorage points are visible as raised knobs. The base of each appendage is slightly convex, unlike the flattened shape of the rest of the structure. The convex shape may be evidence that the base of each structure was tubular in life, anchoring like other integumentary structures such as mammalian hair or avian feathers into a follicle. Moreover, the proximity of each structure to its corresponding vertebra suggests that a thick layer of soft tissue, possibly including a follicle, surrounded each base. Unwin & Benton did not think it was possible to diagnose the crucial fenestrae; the holes could simply be damage to the fossil.