Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық судья Мэннинг Фергюсон Форс (17 желтоқсан 1824 – 8 мамыр 1899) – Огайо штатынан шыққан заңгер, судья және әскери қызметкер. Ол Америка Азамат соғысы кезінде Одақ әскеріндегі Огайо штатының 20-шы ерікті жаяу әскерінің командирі ретінде белгілі болды және батылдығы үшін Армияның Құрмет медалімен марапатталды.
American judge
Manning Ferguson Force (December 17, 1824 – May 8, 1899) was a lawyer, judge, and soldier from Ohio. He became known as the commander of the 20th Ohio Volunteer Infantry in the Union Army during the American Civil War, and was a recipient of the Army Medal of Honor for gallantry in action.
Ерте өмір және мансап
Маннинг Ф. Форс Вашингтонда, оның әкесі Питер Форс қала әкімі болған жерде дүниеге келді. Ол Вест-Пойнтқа қабылданудан бас тартып, 1845 жылға дейін Гарвард колледжінде білім алды және 1848 жылы Гарвард құқық мектебін бітірді. Келесі жылы Форс Огайо штатының Цинциннати қаласына көшіп, заңгерлік тәжірибесін бастады.
Manning F. Force was born in Washington, D. C., where his father, Peter Force, was the mayor. He turned down an appointment to West Point and went on to attended Harvard College until 1845, and graduated from Harvard Law School in 1848. The following year, Force moved to Cincinnati, Ohio, and began his law practice.
Азаматтық соғыс
1861 жылы Азамат соғысы басталғанда Форс Огайо штатының 20-шы ерікті жаяу әскеріндегі майор ретінде Одақ күштеріне қосылды. Ол Батыс майданында генерал Джеймс Б. Макферсонның 17-ші корпусының құрамында қызмет етті. Полковник Форстың 20-шы Огайо полкі Виксбург жорығында Миссисипи штатының Реймонд шайқасында ең ауыр соққыға ұшырады. Осборн Олдройд 20-шы Огайодан шыққан қазалардың санын командиріне хабарлады:
With the outbreak of the Civil War in 1861, Force joined the Union forces as major of the 20th Ohio Volunteer Infantry, serving in the Western Theater as part of General James B. McPherson's 17th Corps. Colonel Force's 20th Ohio bore the brunt of the Battle of Raymond, Mississippi, in the Vicksburg Campaign. Osborn Oldroyd related the number of casualties from the 20th Ohio to his commander:
"Мен өлген сержантымыздың қалтасынан тізім кітабын алдым, және біз отыз екі адаммен кіргенбіз, ал тек он алты адаммен ғана шықтық – батыл кішкентай топтың жартысы, бірақ бірнеше сағат бұрын үміт пен патриотизмге толы болғандары қаза тапты немесе жараланды. Тірі қалғандардың көбінің киімдерінде немесе денелерінде оқтан туған іздер болды, бірақ ешкім жарақатынан айнып қалған жоқ. Мен полковник Форсқа біздің жоғалтуларымыз туралы айтқанда, оның көздерінен жас ағып жатқанын көрдім, және оның ойлары құлаған әскерлеріне соншалықты шоғырланғандықтан, басынан өтетін снарядтың жарылысын байқамады, ұнтақ оның үстіне шашырады, ол ағаш түбінде отырғанда." Виксбургтің қоршауынан кейін Форс Солтүстік Джорджияға аттанып, Атланта жорығында шайқасты. Ол Атланта шайқасында бетіне ауыр жарақат алды және өмір бойына мүгедек болып қалды. Атланта жорығында көрсеткен батырлығы үшін Форс 1865 жылдың наурыз айында еріктілердің генерал-майорына өкіметтік лауазымға көтерілді. Атланта шайқасынан кейін ол Шерманның Теңізге жорығына қатысты. Отыз жеті жасар заңгер қақтығысты майор ретінде бастады және генерал-майор ретінде аяқтады. Сержант Осборн Олдройд оның басшылығын күнделігінде былай деп жазды: "Полковник Форс бүгін таңертең бізді 'Назарға!' деп шақырғанда, біріміз: 'Мен осы кісіні бұрынғыдан да жақсы көремін' деді. Иә, полковнигімізді мақтан тұтуға толық негіз бар, өйткені ол бізді әрдайым Отанды сүйгендіктен соғысқа келген еріктілер ретінде қарастырады." Соғыстан кейін жарық көрген естеліктерінде Форс былай деді:
I took the roll book from the pocket of our dead sergeant and found that while we had gone in with thirty two men, we came out with but sixteen— one half of the brave little band, but a few hours before so full of hope and patriotism, either killed or wounded. Nearly all the survivors could show bullet marks in clothing or flesh, but no man left the field on account of wounds. When I told Colonel Force of our loss, I saw tears course down his cheeks, and so intent were his thoughts upon his fallen men that he failed to note the bursting of a shell above him, scattering the powder over his person, as he sat at the foot of a tree. Following the Siege of Vicksburg, Force marched on to northern Georgia, where he fought in the Atlanta Campaign. He was severely wounded in the face during the Battle of Atlanta and was disfigured for life. For his valor during the Atlanta Campaign, Force was promoted to major general of volunteers in March 1865. Following the Battle of Atlanta, he participated in Sherman's March to the Sea. The thirty seven year old lawyer began the conflict as a major and ended as a brevetted major general. Sgt. Osborn Oldroyd noted his leadership when he wrote in his diary: As Colonel Force called us to 'Attention' this morning one of the boys remarked, 'I love that man more than ever.' Yes, we have good reason to be proud of our Colonel, for upon all occasions we are treated by him as volunteers enlisted in war from pure love of country. " In his memoirs printed after the war, Force stated:
"Сол жерде (Виксбургтен тыс окоптарда) жатқанда, кейде маған бұл адамдар үшін қандай өзгерістер болғаны ойға келді, жеке тұлғалық және өзіне сенімділікпен, әрқашан өз еркі бойынша әрекет етуге үйренгендер, енді өз еркіндіктерін басқа адамдардың еркіне толығымен бағындыруда. Олардың тәжірибелік саналары армияның бандадан тек тәртіппен ғана ерекшеленетінін және өзін-өзі сақтау үшін тәртіп қажет екенін көрсетті."
When lying there (in the trenches outside Vicksburg) it sometimes occurred to me, what a transformation it was for these men, full of individuality and self reliance, accustomed always to act upon their own will, to so completely subordinate their wills to the wills of other men Their practical sense had told them an army differs from a mob only in discipline, and discipline was necessary for self preservation.
Соғыстан кейінгі іс-шаралар
Соғыстан кейін Форс Цинциннатиге оралды, онда ол Цинциннати жоғары сотының судьясы болды. Ол сонымен қатар бірнеше заң кітаптарының авторы атанды және көрнекті жазушы, сондай-ақ лектор ретінде танылды. Ол АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің Огайо бөлімінің мүшесі болды. 1892 жылы ол Құрмет медалімен марапатталды. Маннинг Форс Цинциннатидегі Спринг-Гроув зиратында жерленген. Оның құжаттары мен қағаздары Рутерфорд Б. Хейс президенттік орталығындағы Мэннинг Фергюсон Форс қорында сақтаулы.
After the war, Force returned to Cincinnati, where he became a justice of the Superior Court of Cincinnati. He also authored several law books and became a prominent writer as well as a lecturer. He was a companion of the Ohio Commandery of the Military Order of the Loyal Legion of the United States. In 1892, he received the Medal of Honor. Manning Force is buried in Spring Grove Cemetery in Cincinnati. His papers and documents are housed in the Manning Ferguson Force Collection of the Rutherford B. Hayes Presidential Center.