Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық суретші (1929–2005)
American painter (1929 2005)
Нил Гэвин Велливер 1953 жылдан 1957 жылға дейін Купер Одағында, ал 1956 жылдан 1966 жылға дейін Йель университетінде оқытушылық етті. 1966 жылы ол Пенсильвания университетінің Көркем өнер аспирантурасының меңгерушісі болды және 1989 жылы зейнетке шықты. Йельде сабақ беру кезінде Велливердің стилі абстрактілі түстік суреттен акварельдегі шағын қалалық көріністердің реалистік бейнелеуіне қарай өзгерді. 1960 жылдардың басында ол Мэн штатына барып, ашық ауада сурет салуды бастады. Оның үлкен майлы суреттері көбінесе ұлдарының каноэмен жүзуі немесе әйелдердің жалаңаштан суға түсуіне арналған. 1970 жылы ол Линкольнвиллге тұрақты түрде көшіп келді, ал 1970 жылдардың ортасына қарай суретшінің назары пейзажға ауысты. Оның толыққанды жұмыстары, көбінесе үлкен, бір мезгілде бай боялған абстракциялар және Мэннің интимді пейзаждарының нақты бейнелеуі болып табылады. Олардың тақырыбына тасты төбелер, сусарлардың үйлері, ағаш түбірлері және ағын су, кейде көк бұлттармен жабылған аспан кіреді. Велливер өзінің жабдықтарын арқасында алып, орманға кіріп, plein air эскиздерін жасады. Оның жабдықтарымен толтырылған рюкзағының салмағы 70 фунтқа жетеді, оның құрамында сегіз түсті майлы бояу болды: ақ, пил сүйегінің қарасы, кадмий қызылы, марганец көгі, ультрамарин көгі, лимон сарысы, кадмий сарысы және таленс ашық жасылы. Бұл plein air зерттеулері әдетте 9 сағатқа созылды және 3 сағаттық кезеңдерде орындалды, содан кейін жарық тым көп өзгеретіндіктен жұмысты жалғастыру мүмкін болмайтын. Велливер заттардың нақты түстерін көшіруге қызығушылық танытпағанын, керісінше, "қайтадан ауамен қоршалғандай көрінетін түс" табуға ұмтылғанын айтты. Ол қыста жиі ашық ауада сурет салды, ауаның мөлдірлігі мен қардан шағылысқан жарықтың жарқырауына риза болды, бірақ бұл процестің оңай емес екенін мойындады:
Neil Gavin Welliver Welliver taught at Cooper Union from 1953 to 1957 and at Yale from 1956 to 1966. In 1966, he began teaching at, and eventually became chairman of the University of Pennsylvania Graduate School of Fine Art, from which he retired in 1989. While teaching at Yale, Welliver's style evolved from abstract color field painting to the realistic transcription of small town scenes in watercolor. In the early 1960s he went to Maine, where he began painting figures outdoors, the large oil paintings often focusing on his sons canoeing or female nudes bathing. In 1970 he moved permanently to Lincolnville, and by the mid 1970s the figure as subject had given way to the exclusive study of landscape. His mature works, often as large as , are at once richly painted abstractions and clear representational images of intimate Maine landscapes, taking as their subjects rocky hills, beaver houses, tree stumps, and rushing water, occasionally opening out to blue cloud laden skies. Carrying his equipment on his back, Welliver hiked into the woods to make plein air sketches. His equipment laden backpack weighed 70 pounds, and included eight colors of oil paint: white, ivory black, cadmium red scarlet, manganese blue, ultramarine blue, lemon yellow, cadmium yellow, and talens green light. These plein air studies usually took about 9 hours, and were painted in 3 hour increments, after which time the light would change too much to continue. Welliver insisted that he was uninterested in trying to copy the exact colors of objects, desiring instead to find "a color that makes it look like it is, again, surrounded by air." He often painted out of doors in winter, and enjoyed the crystal quality of the air and luminosity created by light reflecting off snow, but acknowledged that the process was not easy:
Қыста сыртта сурет салу еркектік көрсету емес. Бұл одан да қиын. Қыста сыртта сурет салу ауыртпашылық әкеледі. Ол қолдарыңызды, аяқтарыңызды, құлақтарыңызды жаралайды. Сурет салу қиын. Бояу қатаң, қатты, оңай жылмайды. Бірақ кейде сіз қалаған нәрселер болады және оларды алудың жалғыз жолы осы. Кейін Велливер студиядағы үлкен суреттерге ашық ауада жасалған зерттеулердің кейбірін кеңейтті, күніне 4-7 сағат сурет салып, қатаң түрде жоғарғы сол жақ бұрышынан бастап, төменгі оң жақ бұрышында аяқтады. Аяқталған суреттер жанды боялған және "реализмнің қалыпты шектерінен асып түсетін эмоционалдық қарқындылықты" қамтитын болса, олар көбінесе эмоционалдық жағынан да мұңды болатын. Велливер 2005 жылдың 5 сәуірінде Линкольнвиллдегі үйінің жанында Мэн штатының Белфаст қаласында пневмониядан қайтыс болды. Оның артында әйелі Мими Велливер қалды. Велливердің туындылары көптеген мұражайларда ұсынылған, олардың ішінде Метрополитен өнер мұражайы, Қазіргі заманғы өнер мұражайы, Бостонның Көркем өнер мұражайы, Америка өнерінің Кристалл көпірлер мұражайы және Хиршхорн мұражайы мен мүсін бағы бар.
Painting outside in winter is not a macho thing to do. It's more difficult than that. To paint outside in the winter is painful. It hurts your hands, it hurts your feet, it hurts your ears. Painting is difficult. The paint is rigid, it's stiff, it doesn't move easily. But sometimes there are things you want and that's the only way you get them. Welliver later expanded some of the outdoor studies into large paintings in the studio, painting 4 to 7 hours a day, meticulously starting the canvases in the upper left hand corner and finishing in the lower right. If the finished paintings were vibrantly painted, containing "an emotional intensity that goes beyond the ordinary limits of realism", they also tended to be emotionally somber. Welliver died of pneumonia in Belfast, Maine on April 5, 2005 near his home in Lincolnville. He was survived by his wife, Mimi Welliver. Welliver's works are represented in many museums, among them the Metropolitan Museum of Art, Museum of Modern Art, Museum of Fine Arts, Boston, Crystal Bridges Museum of American Art and the Hirshhorn Museum and Sculpture Garden.
Жеке өмір
Уэлливердің жеке өмірі трагедиялық оқиғалармен толы болды. 1975 жылы оның үйі, студиясы және ішіндегі барлық өнер туындылары өрттен жойылды. 1976 жылы оның қызы дүниеден өтті, одан көп ұзамай екінші әйелі де қайтыс болды. 1991 жылы оның ұлы Илай қаза тапты, ал тағы бір ұлы Силас қайтыс болды. Оның тірі қалған балаларының бірі – актер Титус Уэлливер, екіншісі – Итан Уэлливер. Пенсильвания университетінің Дизайн мектебінің деканы Фредерик Штайнер сол газетте мақала авторына қолдау білдіріп, басқа оқырмандарды да осындай оқиғаларын бөлісуге шақырды.
Welliver's personal life was marked by tragedy. In 1975, he lost his home, studio, and all the art therein to a fire. In 1976, a daughter died, followed soon thereafter by the death of his second wife. In 1991, his son Eli was killed, and a second son, Silas, died. Of his surviving children, one is the actor Titus Welliver, and another is Ethan Welliver. The Dean of the University of Pennsylvania School of Design, Frederick Steiner, responded in the same paper with a letter offering support to the op ed and asking other readers to come forward with similar stories.