Кіріспе

Твининг Нью-Джерсиге қарсы, 211 U. S. 78 (1908), АҚШ Жоғарғы Сотының ісі болды. Осы істе Сот, Құқықтар Жинағында (Bill of Rights) тізілген белгілі бір құқықтардың Он төртінші түзетудің Әділетті сот процесі тармағы арқылы штаттарға қолданылуы мүмкін екендігіне тоқталып, Инкорпорация доктринасын қалыптастырды, бірақ Бесінші түзетудегі өзін-өзі қылқыландырмау құқығы енгізілмеді. Твининг шешімі 1964 жылы Малой Хоганға қарсы ісінде күшін жойды, онда Сот өзін-өзі қылқыландырмау құқығын енгізді.

Өмірбаян

Бұл іс Нью-Джерси штатында алаяқтық қылмысымен айыпталған екі адамды қамтиды. Олар Бесінші түзетуге сәйкес куәлік беруден бас тартып, өздерін кінәләуден қорғау құқығын пайдаланды. Қазылар алдында олардың куәлік беруден бас тартқаны айтылды, нәтижесінде олар кінәлі деп танылды. Олар сот шешіміне шағымданып, қазыларға берілген нұсқаулардың Бесінші түзетуде қарастырылған өз-өзіне кінәлаудан қорғану құқығын бұзғанын мәлімдеді.

Көпшілік шешім

Жоғарғы Сот бұл істі мемлекеттік соттарда да, федералды соттарда да бесінші түзетуге сәйкес өзін-өзі айыптаудан қорғану құқығының қолданылуын анықтау үшін пайдаланды. Он төртінші түзету қабылданғанға дейін, Құқықтар туралы Билль, оның ішінде бесінші түзету, мемлекеттік соттарға қолданылмады. Сот, алғашқы сотталу кезінде сотталушылардың бесінші түзетудегі құқықтары бұзылған-жоқ деген мәселені қарастырмады. Көпшілік пікірді судья Уильям Генри Муди жариялады. Судья Джон Маршалл Харлан қарсы дауыс берді. Муди он төртінші түзетудегі артықшылықтар мен иммунитеттер және тең процеске қатысты тармақтарды қарастырды: "Сондықтан, негізгі мәселе – мұндай заң он төртінші түзетуді, АҚШ азаматтарының артықшылықтары мен иммунитеттерін шектеу арқылы немесе адамдарды заңмен белгіленген процедурасыз өмірінен, бостандығынан немесе мүлкінен айыру арқылы бұза ма?"

Арнайы артықшылықтар мен иммунитеттер

Сот Slaughter House істері бойынша қабылданған шешімді сілтеді, онда он төртінші түзетудегі тіл ("Ешбір штат АҚШ азаматтарының құқықтары мен бостандықтарын шектемейтін заң шығара алмайды немесе қолдана алмайды") штаттардың билігін қысқартпайды. Жоғарғы Сот 8:1 дауыспен бесінші түзетудің өзін-өзі айыптаудан қорғау ережесі тек федералдық соттарда қаралатын істерге ғана қолданылатынын шешті.

Келіспеушіліктер

Әділ Харлан жалғыз қарсылық білдіріп, ең алдымен Сот айыпталушылардың құқықтары бұзылғандығын анықтамай, "зор маңызға ие, аса маңызды" мәселеге – Бесінші түзету мемлекеттік соттарға қолданыла ма және Тиісті процестің ережесі арқылы Бесінші түзету мемлекеттік соттарға қолданыла ма деген сұраққа көшпеуі керек еді деп жазды.

1947 жылы бекітілді

Твиннинг шешімі қайта қаралып, Адамсон Калифорнияға қарсы (1947) ісінде қолдауға ие болды, онда Твиннинг ісінің мәні ең басты мәселе болып талқыланды. Көпшілік пікірмен келісе отырып, судья Франкфуртер былай деп жазды: "Твиннинг ісі сот процесін ең жақсы жағынан көрсетеді – екі тараптан да жан-жақты материалдар мен күшті аргументтер, одан соң ұзақ ойлану нәтижесінде, Миди мырзаның жазған пікірі бірден танылып, содан бері Сот тарихындағы ең көрнекті пікірлердің бірі ретінде қалып келді. Қырық жыл бойы сөзсіз беделге ие болған Твиннинг ісі, енді оның сот философиясында немесе ерекшеліктерінде тіпті білмей тұрып әлсіреуіне жол бермеу керек". |Адамсон Калифорнияға қарсы: 332 U.S. 46, 59-60 (1947)

Дегенмен, судья Хьюго Блэк келіспей, Твиннингтің штаттық соттарға тым көп билік беруіне сын көтерді. Адамсонға жасаған мәлімдемесінде ол былай деп жазды: "Мен Твиннинг шешімін қайта бекітпеймін. Менің ойымша, бұл шешім және оған сүйенген Конституцияның «табиғи құқық» теориясы, Құқықтар туралы Биллдің конституциялық кепілдіктерін кемсітеді, сонымен қатар осы Сотқа Конституция бізге жүзеге асыруға рұқсат бермейтін кең өкілеттік береді". |Адамсон Калифорнияға қарсы: 332 U.S. 46, 70 (1947)

1964 жылы құлатылған

Твиннинг ісі тағы бір рет қаралып, ақыры Малой мен Хоган (1964) ісінде күшін жойды. Осы істе, Сот өзін-өзі кінәлауға қарсы бесінші толықтаманы қабылдап, оны штаттық соттарға қолданды.