Жарыш-Герксгеймер реакциясы: себептері, белгілері және емдеуі
Jarisch–Herxheimer reaction
Жарыш-Герксгеймер реакциясы – спирохета инфекцияларына (сифилис, Лайм ауруы, қан қызбасы) антибиотиктермен ем салғанда болатын уақытша жағдай. Белгілері: қызба, ауру сезімі, бас ауруы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жариш-Герксгеймер реакциясы – спирохета инфекциясы, соның ішінде сифилис, лептоспироз, Лайм ауруы және қайталамалы қызбаға қарсы антибиотиктер қолданылғаннан кейін 24 сағат ішінде пайда болатын кенеттен және әдетте уақытша реакция. Көрсеткіштері мен белгілеріне қызба, дікілдеу, шымырлау, дененің нашарлауы, бас ауыру, жүрек соғысының тез болуы, қан қысымының төмендеуі, тыныс алудың жиілеуі, терінің қызаруы, бұлшық еттердің ауыруы және тері зақымдануларының күшеюі жатады.
A Jarisch–Herxheimer reaction is a sudden and typically transient reaction that may occur within 24 hours of being administered antibiotics for an infection by a spirochete, including syphilis, leptospirosis, Lyme disease, and relapsing fever. Signs and symptoms include fever, chills, shivers, feeling sick, headache, fast heart beat, low blood pressure, breathing fast, flushing of skin, muscle aches, and worsening of skin lesions.
Себептер
Ярисх-Геркшаймер реакциясы дәстүрлі түрде сифилис ауруын антимикробтық емдеумен байланысты. Бұл реакция спирохеттер қоздыратын басқа ауруларда да кездеседі: Лайм ауруы, қайталама қызба және лептоспироз. Q қызуы, бартоннеллез, бруцеллез, трихинеллез және африкалық трипаносомоз сияқты басқа инфекцияларды емдеу кезінде де Ярисх-Геркшаймер реакциясы байқалған жағдайлар туралы хабарламалар бар.
The Jarisch–Herxheimer reaction is traditionally associated with antimicrobial treatment of syphilis. The reaction is also seen in the other diseases caused by spirochetes: Lyme disease, relapsing fever, and leptospirosis. There have been case reports of the Jarisch–Herxheimer reaction accompanying treatment of other infections, including Q fever, bartonellosis, brucellosis, trichinellosis, and African trypanosomiasis.
Емдеу әдістері
Профилактика және қабынуға қарсы препараттармен емдеу реакцияның прогрессирлеуін тоқтатуы мүмкін. Ауызша аспирин немесе ибупрофенді күніне төрт сағат сайын немесе 60 мг преднизолонды ауызша немесе тамыр ішіне енгізу, қосымша ем ретінде қолданылған. Пациенттерге ықтимал асқынулар (құлау және шок) үшін қатаң бақылау қажет, сондай-ақ жеткілікті қан қысымын сақтау үшін тамыр ішіне сұйықтықтар қажет болуы мүмкін. Егер қолжетімді болса, аралас агонист/антагонист типіндегі опиоидты анальгетик – мептазинол реакцияның ауырлығын азайту үшін қолданылуы керек. TNFα-ға қарсы препараттар да тиімді болуы мүмкін.
Prophylaxis and treatment with an anti inflammatory agent may stop progression of the reaction. Oral aspirin or ibuprofen every four hours for a day or 60 mg of prednisone orally or intravenously has been used as an adjunctive treatment However, steroids are generally of no benefit. Patients must be closely monitored for the potential complications (collapse and shock) and may require IV fluids to maintain adequate blood pressure. If available, meptazinol, an opioid analgesic of the mixed agonist/antagonist type, should be administered to reduce the severity of the reaction. Anti TNF α may also be effective.
Тарих
Аустриялық дерматолог Адольф Яриш және неміс дерматологы Карл Геркхаймер екеуі де Яриш-Геркхаймер реакциясын ашқан деп есептеледі. Яриш және Геркхаймердің екеуі де сифилиспен емделген, сынап қолданған науқастарда реакцияларды байқады. Бұл реакция алғаш рет сифилис ауруының ерте және кейінгі сатыларында, Salvarsan, сынап немесе антибиотиктермен емделген кезде көрінді. Яриш бұл реакцияның себебі – өліп бара жатқан спирохеталардан бөлінетін у деп ойлады.
Both Adolf Jarisch, an Austrian dermatologist, and Karl Herxheimer, a German dermatologist, are credited with the discovery of the Jarisch–Herxheimer reaction. Both Jarisch and Herxheimer observed reactions in patients with syphilis treated with mercury. The reaction was first seen following treatment in early and later stages of syphilis treated with Salvarsan, mercury, or antibiotics. Jarisch thought that the reaction was caused by a toxin released from the dying spirochetes.