Эндрю Р. Хайнц: Американдық драматург және тарихшы

Кіріспе

Американдық драматург Эндрю Р. Хайнц (19 қаңтар 1955 жылы туған) – американдық драматург, ғылыми еңбектердің авторы және американдық тарихты зерттеуші ғалым. Нью-Джерсиде жақын қарым-қатынастағы еврей отбасында өскен ол, он төрт жасында Блэр академиясына оқуға кетіп, Массачусетс штатындағы Амхерст колледжін бітіріп, Калифорнияға көшіп барды. Калифорния университетінде (Беркли) американдық тарих бойынша білімін жетілдірді, нәсілдер, иммиграция және американдық еврейлер тарихына ерекше назар аударды. Академиялық қызметі барысында бірнеше американдық университеттерде американдық және еврей тарихын оқытты, ал Сан-Франциско университетінде тарих профессоры болды. Онда ол Swig Judaic Studies бағдарламасын басқарды, Mae және Benjamin Swig кафедрасын иеленді және Ulpan мен Яһудитану лекциялық циклы сияқты бірнеше жаңа бағдарламалар құрды. Ол американдық еврейлердің әлеуметтік, рухани және мәдени өмірі туралы көп жазды. Оның еңбектерінің ішінде иммигранттар тобына американдық тұтыну мәдениетінің әсерін толық зерттейтін «Абданға бейімделу» (1990) және еврей зиялылары американдық сананы қалыптастырған негізді болжайтын «Жүректер мен американдық рух» (2004) кітаптары бар. Ол нәсіл және этникалық мәселелерге арналған екі кітаптың авторы, сонымен қатар көптеген ғылыми журналдарға, сондай-ақ танымал газеттерге, журналдарға және онлайн басылымдарға материалдар жариялады. Оның кітаптары мен мақалалары кеңінен талданды, ғылыми қауымда жоғары бағаланды және жиі сілтеме жасалды. 2006 жылы академиялық жазудың шектеулерінен туындаған шығармашылық дағдарысқа тап болған ол, Сан-Франциско университетіндегі толық профессорлық лауазымын тастап, Нью-Йоркке көшіп, драматургиямен айналыса бастады. Ол бір актілі және толық көлемді пьесалар жазды, олардың көпшілігі оның бұрынғы қызметінде қызығушылық танытқан тарихи және еврей тақырыптарына арналған. Олардың ішінде Мұса мен оның отбасы туралы комедия, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі өмірге бейімделуге тырысқан Нью-Йорк еврей отбасы туралы драма және мұңға батып, жезөкшелікке түскен израильдік орыс иммигранты туралы драма бар. Оның пьесалары Нью-Йоркте Бродвейден тыс және АҚШ бойынша қойылды, ал бірнеше пьесасы ұлттық драматургия конкурстарында жүлделі орындарға ие болды.

American dramatist

Andrew R. Heinze (born 19 January 1955) is an American playwright, non fiction author, and scholar of American history. Growing up in New Jersey in a close knit Jewish family, he left home at fourteen to attend Blair Academy, graduated from Amherst College in Massachusetts, and moved to California. He did his graduate work at the University of California, Berkeley, training in American history, with an emphasis on the history of race, immigration and the history of American Jews. During his academic career he taught both American and Jewish history at several American universities and was a tenured professor of history at the University of San Francisco, where he was director of the Swig Judaic Studies Program, holding the Mae and Benjamin Swig Chair and creating several new programs including an Ulpan and a Judaic studies lecture series. He has written extensively about the American Jewish social, intellectual and cultural experience, and is the author of Adapting to Abundance (1990), the first full length study of the impact of American consumer culture on an immigrant group, as well as Jews and the American Soul (2004), which hypothesizes that Jewish intellectuals provided a framework that came to shape the American psyche. He co authored two books that deal with race and ethnicity, and he has contributed to a wide variety of scholarly journals as well as to popular newspapers, periodicals and online publications. His books and articles have been widely reviewed, praised in the scholarly community, and cited extensively. In 2006, feeling creatively stifled by the confines of academic writing, he left his tenured full professorship at USF and moved to New York City to begin playwriting. He has written one act as well as full length plays, many of them focusing on the historical and Jewish themes that had absorbed him in his former career; these include a comedy about Moses and his family, a drama about a New York Jewish family adjusting to life after World War II, and a drama about an Israeli Russian immigrant who, in desperation, has turned to prostitution. His plays have been produced Off Broadway in New York City and around the United States; several have won awards in national playwriting competitions.

Ерте өмір және білім

Эндрю Р. Хайнц 1955 жылғы 19 қаңтарда Нью-Джерси штатының Пасаик қаласында жақын қарым-қатынастағы еврей отбасында дүниеге келді. Оның әжесі (сол Пасаик қаласында туған) Пасаик қаласына көмір жеткізген өзінің күшімен жеткен поляк еврейінің сегіз баласының бірі болған. Хайнц әжесіне арнап жазған мақаласында, ол 101 жасында қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай «The Jewish Daily Forward» газетінде жариялаған; ол оны жарқыраған, әдемі киінетін және мінсіз киім таңдайтын әйел ретінде сипаттады. Оның күйеуі (60 жыл бірге болған) қайтыс болғаннан кейін, ол «өмірге деген құлшынысын сақтап, жалғыздығын шын жүректен мойындап, бізді де ешқашан ұмытпады», - деп еске алды. Ол оның жиі айтатынын еске алды: «Біз 100% америкалықпыз, жаным, оны әрқашан есте ұста!» Хайнц ата-анасымен тығыз байланыста болды; екінші кітабының алғы сөзінде былай деп жазды: «Мен бала кезімде әлемде өз үйімде сезінуге мүмкіндік берген ерекше адал ата-анама ие болған бақыттымын». Оның айтуынша, анасы – «жұмсақ мінезді, басқалар байқамайтын адамгершілік қасиеттерді сезінетін, жанға жақын, өнерді сүйетін және әзілге құмар» әйел, ал әкесін – «өте адал, шын жүректен берілген, жиі мақтап, мақтан тұтатын, менің жоғалымға ұмтылуыма және құлайтын жерімде көтерілуіме көмектескен» адам ретінде сипаттады. Он төрт жасында Хайнц Нью-Джерси штатының Уоррен округіндегі жеке интернат-мектеп – Блэр академиясына стипендия жеңіп алды. Блэрде алған тәжірибесі оның қалыптасуына зор ықпал етті. Сол жерде ол жазу мен тарихқа деген құштарлығын алғаш рет сезінді. 2005 жылғы сұхбатында ол Блэр мұғалімдерінің ақыл-ойына берген серпілісін, олардың зиялылық дамуына қаншалықты мән бергенін және әлі де көптеген сабақтарынан ерекше лекцияларды еске алатынын айтты. Ол Блэрдің мектеп газетінде жұмыс істеген кезде жазу дағдысын жетілдірді; ол жергілікті жаңалықтар мен адамдарға қызығушылық тудыратын оқиғаларды жасайтын репортер болып бастады, ал соңында газеттің бас редакторы болды. 1973 жылы Блэрді бітіргеннен кейін ол Бодман қорының стипендиясын жеңіп алып, Амхерст колледжіне оқуға түсті, онда 1977 жылы бакалавр дәрежесін алып, magna cum laude деген құрметпен бітірді. Амхерстті бітіргеннен кейін ол Шығыс жағалаудан Калифорнияға көшіп, Берклидегі Калифорния университетінің аспирантурасына түсіп, 1980 жылы магистр, ал 1987 жылы американ тарихы бойынша докторлық диссертациясын қорғады.

Andrew R. Heinze was born on January 19, 1955, into a close knit Jewish family in Passaic, New Jersey. His paternal grandmother (also born in Passaic) was one of eight children born to a self made Polish Jew who had supplied coal to the city of Passaic. Heinze memorialized his grandmother in an article he wrote for The Jewish Daily Forward shortly after she died at the age of 101; he described her as a flamboyant, stylish, and impeccably dressed woman, and he recalled that after his grandfather (her husband of 60 years) had died, she "kept on going, honestly confessing her loneliness but unflaggingly maintaining her enthusiasm for life and for us." He quoted her as frequently giving him the reminder, "We are 100% Americans, dear, always remember that!" Heinze has a close relationship with his parents; in his acknowledgements of his second book, he wrote, "I have been blessed with extraordinarily devoted parents who enabled me, as a child, to feel at home in the world." His mother, he said, is a woman of "gentle disposition, sensitivity to human qualities that others overlook, vivacious imagination, love of art, and whimsical sense of humor," and his father he described as a man of "great loyalty, heartfelt devotion, and frequent praise [that] helped me set my sights high and pick myself up when fallen low." At age fourteen Heinze won a scholarship to Blair Academy, a private boarding school in Warren County, New Jersey. His experience at Blair was formative. It was there that he first discovered a fascination with both writing and history. In a 2005 interview, he recalled that he had relished the mental stimulation his Blair teachers had given him, that they took his intellectual growth very seriously, and that he still recalled distinct lectures from many of his classes. He honed his writing skills working for Blair's school newspaper; he started as a reporter doing local news and human interest stories and ended up as the paper's editor in chief. Graduating from Blair in 1973, he won a Bodman Foundation scholarship which enabled him to attend Amherst College, where he received his BA in 1977, graduating magna cum laude. After graduating from Amherst, he left the East Coast, moved to California, and attended graduate school at the University of California, Berkeley where he received his MA (1980) and his PhD (1987) in American history.

Академиялық мансап

Хайнце алғашқы профессорлық қызметін Сан-Хосе мемлекеттік университетінде атқарды, онда ол АҚШ тарихын оқытты және 1988–1989 жылдардағы Сан-Хосе мемлекеттік университетінің еңбегі үшін және кәсіби жетістіктері үшін марапатқа ие болды. Кейін ол Калифорния университетінде (Дэвис) және Калифорния университетінде (Беркли) АҚШ тарихынан сабақ берді. 1994 жылдан 2006 жылға дейін Америка тарихынан сабақ берген Сан-Франциско университетінде штаттан тыс профессор болды. 2003 жылы Сан-Франциско университетінің Игнатиан факультетінің қызмет көрсету сыйлығын жеңіп алды. Хайнце Америка Құрама Штаттарындағы нәсіл және иммиграция тарихы, американдық тұтыну мәдениетінің эволюциясы және американдық тарихында психология мен діннің өзара әрекеттесуі саласында маманданған. Ол Америка Құрама Штаттарындағы афроамерикандықтар мен яһудилер туралы кең зерттеулер жүргізіп, көп оқытты. Христиандық пен иудаизм, дін мен гомосексуализм, расизм және антисемитизм арасындағы қарым-қатынастарға жоғары қызығушылық танытты. 1997 жылы USF еврей студенттік одағының ғылыми жетекшісі болған Хайнце Swig Judaic Studies бағдарламасының Мей және Бенджамин Суиг төрағасы болып тағайындалды және бағдарламаны басқарды. Swig бағдарламасы 1977 жылы құрылды және католиктік университетінде құрылған алғашқы осындай бағдарлама деп есептеледі. Хайнце директор ретіндегі алғашқы қадамы – ол ұзақ жылдар бойы құрметтеген Ян Карскиді бағдарламаның 20 жылдығына арналған кешкі ас кезінде сөз сөйлеуге шақырды. Екінші дүниежүзілік соғыста Польша қарсыласының қозғалысында белсенді қатысқан Карски, тыңдаушылар алдында негізгі баяндама жасады, олардың арасында бұрынғы мемлекеттік хатшы Джордж Шульц та болды. Swig бағдарламасының академиялық беделін нығайту үшін Хайнце еврей тануы бойынша сертификат бағдарламасын құрды және иврит, еврей тарихы, Холокост, еврей-американдық әдебиеті және идиш мәдениеті бойынша курстар енгізу арқылы теология факультетінен тыс оқу бағдарламасын кеңейтті. 1998 жылы ол Ulpan San Francisco атты Израиль үлгісіндегі еврей тіліне терең бойлау бағдарламасын құрды, ол жаз бойы өткізіліп, Сан-Франциско аймағында тұратын кез келген адамға қызмет көрсетті; бұл онда ұсынылған алғашқы бағдарлама болды және қазір де сол қауымдастықтың бір бөлігі болып табылады. 1998 жылы Хайнце Swig жылдық лекциялық сериясын (1998–2005) ашты, ол университетке көрнекті ғалымдарды шақырды; лекциялар жалпы жұртшылыққа тегін ұсынылды және АҚШ мен шетелдегі университеттерге, қоғамдық кітапханаларға және жеке ғалымдарға таратылды. Хайнце тақырыптарды және қатысушы лекторларды өзі таңдап, көптеген даулы мәселелерге көпшіліктің назарын аударды. Екі лекция ерекше қызығушылық тудырды: біреуі католицизм мен иудаизм арасындағы қарым-қатынасқа арналған (сөз сөйлегендер – еврейлермен діни қатынастар жөніндегі понтификалық комиссияның президенті кардинал Эдвард Кэссиди және танымал британдық раввин, раввин Норман Соломон). Екінші лекция гомосексуализмге қатысты. Хайнце «гейлер мен лесбиянкалар еврейлер мен христиандар өздерінің діни қауымдастықтарында жайлы орын таба алатындай» жол бар ма, жоқ па, соны білгісі келді. (Ол мұсылман спикерлерін де шақыруды жоспарлаған, бірақ ешкімді таба алмады.) Лекция «Гомосексуализмге қатысты жаңа еврей және христиандық көзқарастар» атты симпозиум түрінде ұсынылды. Сан-Францисконың либералды қауымдастығында да бұл қызу пікір-таластарға себеп болды, өйткені дін бұл мәселені әдетте ашық түрде талқыламайды.

Heinze's first professorship was at San Jose State University, where he taught United States History and won San Jose State University's Meritorious Performance and Professional Promise Award for 1988–1989. He later taught United States History at the University of California, Davis and the University of California, Berkeley before becoming a tenured full professor at the University of San Francisco, where he taught American history from 1994 to 2006. He won the University of San Francisco's Ignatian Faculty Service Award in 2003. Heinze specialized in the history of race and immigration in the United States, the evolution of American consumer culture, and the interaction between psychology and religion in American history. He researched and taught extensively on both African Americans and Jews in the United States, and he maintained strong interests in relations between Christianity and Judaism, religion and homosexuality, racism and antisemitism. In 1997 Heinze, who was faculty adviser to USF's Jewish Student Union, was appointed to be the Mae and Benjamin Swig Chair in the Swig Judaic Studies Program and to direct the program. The Swig program was established in 1977 and is believed to have been the first such program established in a Catholic university. Heinze's first act as director was to invite Jan Karski, a man he had long admired, to speak at the program's upcoming 20th anniversary dinner. Karski, renowned for his active role in the Polish resistance movement in World War II, delivered the keynote address before an audience that included former secretary of state, George Shultz. To solidify the Swig Program's academic standing, Heinze created a Jewish Studies Certificate program and expanded the curriculum beyond the theology department by introducing courses in Hebrew, Jewish history, The Holocaust, Jewish American literature, and Yiddish culture. Free public lectures and programs were made available to the general public, and in 1998 he created Ulpan San Francisco, an intense Israeli style Hebrew immersion program that was scheduled during the summer and served anyone living in the San Francisco Bay area; it was the first such program to be offered there and is still a part of that community. In 1998 Heinze inaugurated The Swig Annual Lecture Series (1998–2005) which brought distinguished scholars to the university; the lectures were presented free to the general public and were published and distributed to universities, public libraries, and individual scholars in the United States and abroad. Heinze hand picked the topics as well as the participating lecturers, bringing public attention to a range of often controversial subjects that were of special interest to him. Two of the lectures garnered particularly strong public interest: one dealt with relations between Catholicism and Judaism (the speakers were Cardinal Edward Cassidy, president of the Pontifical Commission for Religious Relations with the Jews, and renowned British rabbi, Rabbi Norman Solomon). The other lecture focused on homosexuality. Heinze had wanted to discover if there was a way "gay and lesbian Jews and Christians [might] find a more comfortable place within their faith communities." (He had wanted to include Muslim speakers but was unable to find anyone.) The lecture was presented in the form of a symposium and was entitled "New Jewish and Christian Approaches to Homosexuality." Even in the liberal community of San Francisco, it sparked heated debate because established religion did not normally deal explicitly with the issue.

Ғылыми еңбектер

Хайнценің бірінші кітабы "Молшықтыққа бейімделу: еврей иммигранттары, жаппай тұтыну және американдық ұлттық ерекшелікті іздеу" 1990 жылы жарық көрді. Бұл американдық тұтыну мәдениетінің иммигранттар тобына тигізген әсерін толық зерттеген алғашқы еңбек болды. Нью-Йорк университетінің тарих профессоры Хасия Динер Хайнце туралы былай деді: "Иммиграция және еврей тарихының тарихшылары бұрын маңызды емес деп есептеген мінез-құлық салаларын ашқаны үшін оған міңнаттарлық борыштары бар". "Тұтыну ісі журналы" кітапта зерттелген тақырыптардың алуан түрлілігіне тоқталды: шетел тіліндегі баспасөздердегі негізгі американдық өнімдерге арналған жарнамалық кампаниялардың өркендеуі; жұмысшы адамдар арасында жазғы демалыстың таралуы; жұмысшы отбасылардың пианино сияқты қымбат жиһазды бөліп төлеу арқылы алуы; еврей әйелдерінің отбасылық сатып алуларды бақылау арқылы ассимиляция процесіне ықпал етудегі рөлі; және американдық молшылықтың діни ғұрыптарды, әсіресе Ханука мен Пасха сияқты мерекелерді қалай өзгерткені. "Молшықтыққа бейімделу" Хайнцеге Еуропа мен Америкадағы жаппай тұтыну тарихының алғашқы еңбектерін жазған ғылыми авангардтың өкілі ретінде танымал есім беруге мүмкіндік берді. Бұл кітап әлемнің көптеген кітаптарында, мақалаларында және оқу бағдарламаларында кеңінен сілтеме жасалады. 2004 жылы Хайнце "Жүректер және американдық жан: ХХ ғасырдағы адам табиғаты" атты еңбегін жариялады. Берклидегі Калифорния университетінің тарих профессоры Дэвид Холлинджер: "Жүректер және американдық жан – қазіргі американдық мәдениетке еврейлердің тигізген әсерін зерттеген ең ашық, терең, нюансты және мұқият құжатталған кітап. Америка тарихының ерекше туындысы". Йель университетінің американдық зерттеулер, тарих және дінтану профессоры Джон Батлер кітап туралы былай деді: "Хайнце еврей зиялыларының американдық ұлттық ерекшеліктің мәнін қалай ашқанын және түсіндіргенін көрсетеді, тіпті, немесе дәл осы себепті, олар өздерін әрдайым қабылдағысы келмейтін Америкада өз орнын табуға тырысты. Хайнце күтпеген, ақылға қонымды оқиғаны көрегендікпен, ізгілікпен және жиі кездесетін ирониямен көркемдеп береді – оқығанға ләззат сыйлайтын еңбек". Publishers Weekly басылымы оны "2004 жылдың үздік кітаптарының" бірі деп атады, ол 2005 жылғы Ұлттық еврей кітап сыйлығының «Американдық еврей тарихы» номинациясында екінші орынды иеленді және 2004 жылғы Вайнберг еврей зерттеулері институтының кітап сыйлығының финалисі атанды. Хайнце Америкадағы нәсілдер мен этникалық топтар тарихына арналған «Колумбия құжаттамалық тарихы» (Колумбия университетінің баспасы) және «Америкадағы нәсілдер мен этникалық топтар: қысқаша тарих» жинағына үлес қосты. «Колумбия құжаттамалық тарихы» «Америкадағы 'өзгелер' туралы негізгі дереккөздердің кең жинағы [соның ішінде] осы саладағы жетекші тарихшының кең ауқымды кіріспе эссесі» деп мақталды. Оның ғылыми мақалалары көптеген журналдарда жарияланды, оның ішінде Journal of American History, Judaism, American Quarterly, Дінтану және американдық мәдениет, Американдық еврей тарихы, Батыс журналы, Американдық еврей мұрағаттары және Америка тарихындағы шолулар.

Heinze's first book, Adapting to Abundance: Jewish Immigrants, Mass Consumption, and the Search for American Identity, was published in 1990. It was the first full length study of the impact of American consumer culture on an immigrant group. Hasia Diner, professor of history at New York University, said about Heinze: “Historians of immigration and Jewish history will be indebted to him for opening up whole areas of behavior which they previously shrugged off as irrelevant.” The Journal of Consumer Affairs remarked upon the variety of topics that the book explored: the rise of ad campaigns for major American products in the foreign language press; the rise of the summer vacation among working people; installment buying as a way for working families to obtain expensive furnishings such as pianos; the role of Jewish women as agents of assimilation through their control over family purchases; and the way that American abundance altered religious rituals, especially holidays such as Chanukah and Passover. Adapting to Abundance established Heinze's reputation as part of a scholarly vanguard that produced the first histories of mass consumption in Europe and America. It is widely referenced in books, articles and syllabi around the world. In 2004 Heinze published Jews and the American Soul: Human Nature in the Twentieth Century. David Hollinger, professor of history at the University of California, Berkeley said, "Jews and the American Soul is the most forthright, probing, nuanced, and carefully documented book yet addressed to the ways in which modern American culture has been influenced by Jews. A truly distinctive work of American history." Jon Butler, professor of American studies, history, and religious studies at Yale University, said about the book, "Heinze explains how Jewish intellectuals uncovered and explicated the marrow of American identity even as, or precisely because, they sought to secure their place in an America that did not always want them. Heinze uplifts an unexpected, enlightening story with insight, grace, and not infrequent irony a simply fascinating read." It was named one of the "Best Books of 2004" by Publishers Weekly, was runner up in the 2005 National Jewish Book Award in the American Jewish History category, and was a Jewish Book Council Finalist for the 2004 Weinberg Judaic Studies Institute Book Award, University of Scranton. Heinze was one of nine authors who contributed to The Columbia Documentary History of Race and Ethnicity in America (Columbia University Press), and to the abridged Race and Ethnicity in America: A Concise History. The Columbia Documentary History was praised as a "massive collection of primary source documents dealing with 'the other' in America [including] an extensive introductory essay by a leading historian in the field." His scholarly articles have appeared in a wide variety of journals, including Journal of American History, Judaism. American Quarterly, Religion and American Culture, American Jewish History, Journal of the West, American Jewish Archives, and Reviews in American History.

Пікірлер мен очерктер

Хайнцедің очерктері мен пікірлері газеттерде, журналдарда, мерзімдік басылымдарда және интернетте кеңінен жарияланды. Оның пікірлері кейде саяси, ал кейде тарихи сипатта болады, бірақ көбінесе нәсіл, көші-қон немесе дінге қатысты күнделікті мәселелерге арналған. Ал оның эсселері көбінесе танымал кітаптар, телешоулар немесе фильмдерге қатысты мәдени сын-тексерулер болып табылады. Кейде ол өзінің отбасы туралы немесе жеке өмірінен сыр шертеді; кейде олар мәнсіз, бірақ көбінесе жеңіл немесе қызықты болады.

Пікірлер

Хайнцестің пікірлері көбінесе саясатқа ден қоймайды, бірақ 2002 жылы History News Network сайтында ол Джордж У. Бушты корпоративтік ашкөздік туралы сұрақтарға «кәсіпкердің жауабын» бергені үшін сынады. Ол Теодор Рузвельт (оның ең қадірлі тарихи тұлғаларының бірі) мұндай жағдайда басқаша айтар еді деп ойлады. «Теодор Рузвельт ешқашан кәсіпкер сияқты ойлаған да, сөйлеген де емес. Керісінше», ол әскерилерді, мемлекет қайраткерлерін және тіпті ғалымдарды – бірақ емес кәсіпкерлерді – құндылықтар иерархиясының жоғары сатысына қойды. Хайнце антисемитизм туралы жиі жазды, бірақ оның алаңдаушылығы көбінесе АҚШ-тан басқа елдерге қатысты. «Еврейлердің Американы уәде етілген жер деп қарауының бір себебі – оларға қарсы зорлық-зомбылықтың салыстырмалы түрде аз болуы», деді ол. 1999 жылы Бьюфорд Фурроудың және Лос-Анджелестегі еврей қауымдық орталығына жасалған шабуыл оның назарын аударды, содан кейін ол бұл туралы Сан-Франциско Экзаминер газетіне пікір жазды. «Осы онжылдықтың, ғасырдың және мыңжылдықтың соңында», деп жазды ол, «біз Бьюфорд Фурроумен бір нәрседе келісуіміз керек деп ойлаймын. Лос-Анджелестегі еврей балалар бағына жасалған шабуыл – ескерту». Хайнце католиктер мен еврейлер арасындағы қарым-қатынасқа арналған бірнеше пікір жазды. Оның осы тақыпқа қызығушылығының себебі түсінікті болды, өйткені ол католик университетінде жұмыс істеген еврей, мектептің еврей студенттік одағының кеңесшісі және мектептің еврей зерттеулер бағдарламасының директоры еді. Дегенмен, оның қызығушылығының тағы бір, жеке себебі болды: 1997 жылы ол батыл поляк католігі Ян Карскимен танысты, ол 1982 жылы Екінші дүниежүзілік соғыста еврейлерге көмектескені үшін «Халықтар арасындағы Адал» атағымен марапатталды. (Карски 1981 жылы былай деген: «Менің әйелімнің барлық туыстары Польшаның геттоларында, концлагерьлерде және крематорийлерде жойылғандай, сойылған барлық еврейлер менің отбасым болды. Бірақ мен еврей христианмын, католик дінін ұстанамын. Менің сенімім бойынша, адамзаттың екінші түпкілікті күнәсі жасалды. Бұл күнә адамзатты мәңгілікке дейін мазалап жүреді. Мен де солай болғанын қалаймын»). Карски алғашқы Swig шарасында негізгі сөз сөйлегеннен кейін, ол Хайнцемен және оның отбасымен жеке кездесті; Хайнце Карскидің мейірімді жылуын, адалдығын және батылдығын ешқашан ұмытқан жоқ. 1998 жылы Хайнце Examiner газетіне «Ватикан католиктердің антисемитизміне өкініш білдіреді» деген мақала жазды. Ол көптен күткен және жаңадан жарық көрген «Біз еске аламыз: Шоа туралы ойлар» атты құжатқа назар аударды, оны Кардинал Эдвард Кассиди, еврейлермен діни қарым-қатынастар жөніндегі Паптық комиссияның президенті жариялаған. Бұл құжат қызу пікірталас тудырды; көптеген сыншылар оның өткенге жауапкершілік алуда жеткілікті емес екенін айтты. Хайнценің Examiner газетіндегі мақаласы Бернард Лихтенбергтің оқиғасымен басталды, ол 1941 жылы еврейлер үшін ашық дұға еткені үшін Берлин гестапосымен тұтқындалған католик діни қызметкері еді; тұтқындалғаннан кейін Лихтенберг олардың игілігі үшін дұға ету үшін еврейлермен бірге жіберілуді сұрады. Ол келесі екі жылын нацистік лагерьде өткізді және Дахауға бара жатқанда қайтыс болды. Әке Лихтенбергтің оқиғасын айтқаннан кейін, Хайнце «Біз еске аламыз» құжаты туралы өз пікірін білдірді. Ол сыншылармен келісіп, «католик шіркеуі жоғары лауазымдардағы күнәларды мойындап, тарихи фактілерді ескеруі керек» деді. «Бірақ», деп қосты ол, «біздің барлығымыз шіркеу өзінің жамағаттарына өкініш пен жаңару туралы уағыздап жүрген хабарламаны қолдауымыз керек, өйткені, ақыр соңында, осылай Бернард Лихтенберг сияқты адамдар туады». Бұл ашу тудырмайтын, келісімге шақыратын пікірлер еді. Екі жылдан кейін Хайнце кардинал Кассидиді Сан-Францискоға дінаралық түсініктік туралы Swig лекциясына қатысуға шақырды. Кардинал шақыруды қабылдады.

Heinze's opinion pieces rarely focus on politics, but in 2002 on the History News Network, he faulted George W. Bush for giving "a businessman's response" to questions about corporate greed. He suggested that Theodore Roosevelt (one of his favorite historical figures) would have spoken differently. "Theodore Roosevelt," Heinze said, "never thought or spoke like a businessman. On the contrary," he pointed out, "he placed military men, statesmen and even scholars – but not businessmen – at the top of his hierarchy of values Selfishness, especially materialistic selfishness, offended him as a profound moral dereliction." Heinze has often written about antisemitism, but his concerns have usually focused on countries other than the United States. "One of the reasons Jews have traditionally viewed America as a promised land is the comparative absence of violence against them," he said. In 1999, however, Buford Furrow and the Los Angeles Jewish Community Center shooting got his attention, and he wrote an opinion piece about it for the San Francisco Examiner. "Standing at the end of the decade, the century and the millennium," he wrote, "I think we must agree with Buford Furrow about one thing. The attack on a Jewish day care center in Los Angeles is a wake up call." Heinze has written a number of opinion pieces that have focused on the relations between Catholics and Jews. It was logical that he would be interested in the subject because he was a Jew who worked in a Catholic university, he was faculty advisor for the school's Jewish Student Union, and he was director of the school's Jewish Studies program. There was another, more personal, reason for his interest, however; in 1997 he had met Jan Karski, the courageous Polish Catholic who was recognized in 1982 as Righteous Among the Nations for his efforts to help the Jews in World War II. (Karski had said in 1981, "just as my wife’s entire family was wiped out in the ghettos of Poland, in its concentration camps and crematoria — so have all the Jews who were slaughtered become my family. But I am a Christian Jew I am a practicing Catholic My faith tells me the second original sin has been committed by humanity. This sin will haunt humanity to the end of time. And I want it to be so.”) After Karski delivered the keynote address at the first Swig function Heinze had presided over, he had spent some personal time with Heinze and his family; Heinze never forgot Karski's gentle warmth, his integrity and his courage. In 1998 Heinze wrote an opinion piece for the Examiner, "The Vatican Repents Catholic Anti Semitism;" it focused on the long awaited and newly released document, We Remember: A Reflection on the Shoah, published by Cardinal Edward Cassidy, president of the Pontifical Commission for Religious Relations with the Jews. The document had caused heated controversy; many critics argued that it didn't go far enough in taking responsibility for the past. Heinze's Examiner article opened with the story of Bernard Lichtenberg, a Catholic priest who was arrested in 1941 by the Berlin Gestapo because he had publicly prayed for the Jews; after his arrest, Lichtenberg asked to be sent away with the Jews so that he could pray for their welfare. He spent the next two years in a Nazi prison camp and died on his way to Dachau. After telling the story of Father Lichtenberg, Heinze gave his opinion of the We Remember document. He agreed with the critics that "The Catholic Church must reckon with historical fact, proving its awareness of sin in high places." "But," he added, "the rest of us must encourage the message of repentance and renewal the church is preaching to its followers because, in the end, that is what produces people such as Bernard Lichtenberg." It was an opinion piece that encouraged reconciliation, not anger. Two years later Heinze invited Cardinal Cassidy to San Francisco to participate in a Swig lecture on interfaith understanding. Cardinal Cassidy accepted the invitation.

Эсселер

Jewish Daily Forward-тағы «Ситкомның қалыптарын бұзу» атты эссесінде Хайнц өзінің сүйікті телесериалы «Сайнфелдті» талдайды, шоудың жасаушылары Джерри Сайнфелд пен Ларри Дэвидке сүйіспеншілікпен қарайды және олардың «біздің күнделікті әр түрлі жағдайларда бір-бірімізге жіберген көптеген ым-ишараларымызды, тілдесетіндегі сырлылығымызды және хабарларымыздағы олқылықтарды» зерттеудегі табыстарына таңғалады. Олар біледі, осылардың ішінде біздің әдеттеріміздің астында шынайы мағына жатыр. Бұл – қоғам өміріндегі мина өрісін жарылғыш заттармен толтырғандай. Хайнц шоудың жиырма екі минуттық эфир уақытына осыншама көп оригиналды комедияны сыйғыза білуіне таңғалады және шоуды беткей немесе невротикалық түрде өзіне ғана бағытталған деп есептейтіндерге түсініксіздік танытады: «Әзілге құмарлығы аз адамдар шоу кейіпкерлерінің өзімшілдігі бізге өзімшіл, невротикалық қасиеттерін күлдіруге мүмкіндік беретінін түсінуге қайта-қайта сәтсіздікке ұшырады, бірақ біз бәріміз де ортаққа иеміз, жасыруды ғана ұнатамыз». Jewish Daily Forward-тың «Гойлар арасындағы өмір» атты тағы бір эссесінде Хайнц британдық комедиант Саша Барон Коэн мен оның телехикаясы Da Ali G Show-ға назар аударады, оның басты кейіпкері «барлық киімдерді, ым-ишараларды және сөйлеу тәсілдерін қабылдап қана қоймай, өзін қара нәсілді екеніне сендіретін» ақ нәсілді гангста рэпердің пародиасы болып табылады. Эссесінде Хайнц Барон Коэн еврей тілінде сөйлейтін және кошерді сақтайтын яһуди екенін, ал Кембридж университетіндегі бакалавриат диссертациясы қара еврей қатынастары туралы болғанын атап өтеді. Дегенмен, Хайнц оның комедиясында еврейлік ерекшелік бар ма деп ойлайды. Хайнц үшін жауап – иә, және ол «иә» дегенге келесідей оймен жетеді: «Егер біз «гойларды» жат, көбінесе жылы және қауіпті адамдар деп еркін түсіндірсек, онда иә, «Da Ali G Show» – еврей комедиясы және біз, әлемнің цифрлық фантасмагориясында, бәріміз гойлармыз, бәріміз камера алдында, үнемі». «Оз өмірінен жоғалған тарау» (The Jewish Daily Forward-та) Амос Оздың 2005 жылғы «Сүйіспеншілік пен қараңғылық туралы әңгіме» атты мемуарларын зерттейді. Хайнц (иврит тілінде сөйлейтін) ағылшын аудармасында бес тараудың жоқ екенін байқады. Оның эссесі осы жайтқа негізделген, ал жоғалған тарау (вероятно, редакторлар) «жаман оқырмандарға» қарсы наразылық болғандықтан алынып тасталған сияқты. Бесінші тарау кітаптың ағысын бұзып, ағылшын тілді аудиторияны ыңғайсыз жағдайға түсіретіні айтылған. Бесінші тараудағы нақты ақпаратқа келсек: Оз «жаман оқырмандарды» кіршікшіл деп санайды; олар автордың өмірі туралы қызығушылық танытады; олар өте жеке сұрақтар қояды; олар тыңшылық жасайды; олар оның өмірін тозаққа айналдырады; олар TMZ-дегі адамдар сияқты әрекет етеді. Оз «жаман оқырманды» «психопаттық ғашықпен» теңеген. Хайнц жоғалған тарау мен Оздың жағдайды бағалауына қызығушылық танытты және ол мемуарға (және оның жоғалған тарауына) қызықты көзқараспен қарады, оны Ричард Родригестің «Хамердің ашықтығы» мемуарымен салыстырды, оның редакторлары да оны кітабынан кейбір даулы үзінділерді алып тастауға тырысқан (бірақ сәтсіз).

In his Jewish Daily Forward essay, "Breaking the Mold of the Sitcom," Heinze analyzes his favorite TV comedy, Seinfeld, casting an affectionate eye on the show's creators, Jerry Seinfeld and Larry David, and marveling at their success in probing "the many gestures, innuendoes and gaps in the messages we send each other every day in every type of situation. Those, they know, contain the real meanings that pass back and forth beneath the surface of our conventions. Those are the explosives littering the minefield that is life in society." Heinze is stunned that the show is able to pack so much original comedy into twenty two minutes of airtime, and he has little sympathy for people who dismiss the show as being shallow or neurotically self focused: "People with little sense of humor have failed, time and again, to understand that the notorious self centeredness of the show’s characters enables us to laugh at the selfish, neurotic traits we all share but prefer to disguise." In another Jewish Daily Forward essay, "Life Among the Goyim," Heinze looks at the British comedian, Sacha Baron Cohen, and his TV comedy, Da Ali G Show, whose title character is a parody of a "white wannabe gangsta rapper who not only adopts all the appropriate clothes, gestures and locutions but also convinces himself that he is black." In his essay, Heinze points out that Baron Cohen is a Jew who speaks Hebrew and keeps kosher; and his undergraduate history thesis at Cambridge University was on black Jewish relations. Yet, Heinze wonders, is there anything about his comedy that is specifically Jewish? For Heinze, the answer is yes, and he arrives at the "yes" in the following whimsical way: "If we take 'goyim' loosely to mean people who are strange, often affable, and potentially dangerous, then, yes, 'Da Ali G Show' is Jewish comedy and we, in our digital phantasmagoria of a world, are all goyim, all on camera, all the time." "A Lost Chapter From the Life of Oz" (also in The Jewish Daily Forward) explores Amos Oz's 2005 memoir, A Tale of Love and Darkness. Heinze (who speaks Hebrew) noticed that the English translation was missing a chapter (chapter five). His essay is built on that discovery, and it seems the missing chapter was extracted (presumably by the editors) because it was a rant against "bad readers." It was thought, apparently, that chapter five would interrupt the flow of the book, or otherwise "put off" the English speaking audience. As to the actual information in chapter five: Oz believes that "bad readers" are intrusive; they are inquisitive about the author's life; they ask very personal questions; they pry; they make his life hell; they behave like the people on TMZ. Oz equates "the bad reader" with “a psychopathic lover.” Heinze was fascinated by the missing chapter and by Oz's assessment of things, and he approached the memoir (and its missing chapter) from an interesting slant, comparing it to the memoir Hunger of Memory by Richard Rodriguez, whose editors also tried (unsuccessfully) to get him to take out certain controversial passages from his book.

Театрдағы мансабы

2005 жылғы сұхбатында Хайнце академиялық өмірден кетуге себеп болған шығармашылық қанағатсыздық туралы айтты. «Мен көптеген академиялық жазбалар жасағанымен, өзімді шығармашылық жағынан толыққанды жүзеге асырмайтыным туралы үнемі мазалайтын сезім болды. Соңында мен нағыз көркем жобаға бел шештім, [және] маған ғылыми емес, шығармашылық жазу – менің нағыз шеберлігім екені анық болды». Ол, әсіресе, Джо Ортонның ықпалымен драматургияны таңдады. 2006 жылы ол USF-дегі толық профессорлық лауазымын тастап, Нью-Йоркке көшіп, драматургиялық мансабын бастады. Оның алғашқы толыққанды пьесасы «Тортузлар барлық жолмен төмен» өндірілмегенімен, Лондонның Soho театры оны «жетілдірілген алғашқы тәжірибе, өткір және өте қызықты, өте театралды: көптеген әзіл-сықақпен жылдам дамиды» деп мақтады. Оның келесі пьесасы «Тұрғын бөлменің өнертабысы» бір актілік пьеса ретінде басталды; оны 2009 жылы Манхэттеннің Батыс ауылындағы HB студиясы қойды, ал екінші қойылымы Шығыс ауылындағы Метрополитен ойын үйінде болды. Пьеса Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін күресіп жатқан Төменгі Шығыс жағындағы еврей отбасы туралы. Хайнце оны 2011 жылы Орландодағы Шекспир театрында өткен Harriet Lake жаңа пьесалар фестивалінде орын алған толық нұсқаға кеңейтті. 2012 жылы ол Чикагодағы American Blues Theater ұйымдастырған Blue Ink Playwriting Award сыйлығының финалисі болды, ал 2014 жылы Тайлер азаматтық театрында әлемдік премьерасымен Техас коммерциялық емес театрларының жаңа пьеса жобасын жеңіп алды. Ол 2012 жылы Александр Гамильтон туралы трагедия жазды; ол 2012 жылы Юджин О'Нилл театрында өткен Ұлттық драматургтар конференциясының жартылай финалисі және T. Schreiber Studio-ның 2012 жылғы жаңа шығармалар фестивалінің финалисі болды. Оның қараңғы комедиясы «Please Lock Me Away» Китчен Дог Театрында (Даллас) 2014 жылғы жаңа пьеса байқауының финалисі болды. «Мұса, Автор» – Киелі кітаптағы Мұса туралы комедия, «жер бетіндегі соңғы күні 120 жастағы заң шығарушының Тораны аяқтау үшін күресіп жатқанын көрсетеді», – деді Хайнце. Бұл пьеса «Мұсаның сөйлеу қабілетінің бұзылуынан бастап, Уәде етілген жерге кіре алмайтынына дейін кездескен көптеген қиындықтармен қалай күрескенін бейнелейтін ‘мидраш’», – деді ол. «Мұса, Автор» 2014 жылы Нью-Йорк халықаралық Fringe фестивалінде әлемдік премьерасын көрсетті, Орландодағы Шекспир театрында өткен Harriet Lake жаңа пьесалар фестивалінде орын алды (2014) және Манхэттендегі SoHo Playhouse-де ұзақ қойылды. Хайнце бірнеше бір актілік пьеса жазды және қысқа пьеса форматы жазушыға «драматикалық құрылымның негіздерін» үйретуі мүмкін деп санайды. Оның қысқа пьесалары бүкіл АҚШ-та қойылып, көптеген марапаттар алды. 2010 жылы оның бір актілік комедиясы «The FQ» Нью-Йорк қаласындағы Он бес минуттық пьеса фестивалінде «Көрерменнің сүйіктісі» аталымын жеңіп алды, ал келесі жылы сол фестивальде оның қысқа комедиясы «Иисус Голдфарбтың бар-мицвасы» «Соттардың таңдауы» және «Көрерменнің таңдауын ең жақсы пьеса» сыйлықтарын жеңіп алды. «The FQ» Smith & Kraus баспасынан 2011 жылы шыққан «The Best Ten Minute Plays» жинағында жарық көрді. Оның бір актілік драмасы «Маша: қасиетті жердегі жағдайлар» 2012 жылы Fusion Theatre Company-нің қысқа пьеса фестивалінде (Альбукерки, Нью-Мексико) үздік сценарий үшін қазылар алқасының сыйлығын жеңіп алды, ал 2013 жылы Нью-Йоркте өткен 38-ші жылдық Samuel French Off-Off-Broadway қысқа пьеса фестивалінде қойылды. Samuel French, Inc. компаниясы одан өзін ең көп әсер еткен драматургтың атын атауын сұрағанда, Хайнце: «Егер мен қараңғы болсам, ол Ортон болар еді. Егер мен қысқаша айтсам, Пинтер болар еді. Егер мен лирикалық жағынан білімді болсам, онда бұл Стоппард болар еді. Егер менің қосымша он миым болса, онда бұл Шекспир болар еді. Хмм. Бәрі ағылшындар сияқты. Егер мен көбірек ирланд болсам, Беккет болар еді. (Егерде менде көбірек сауаты болса, онда бұл Мольер болар еді.)» Ол былай деп қосты: «Менің ойымша, менің барлық шабытым көздері дәстүрден тыс. Міне, осы ерекшелік сезімі мені пьеса жазуға итермелейді. Кем дегенде толыққанды пьеса үшін бұл рас. Егерде менде осындай сезім болмаса, мен бұл уақытты жұмсамас едім».

In a 2005 interview, Heinze spoke of the creative frustration that led him to leave academia. "Even though I was doing a lot of academic writing," he said, "I had this ceaseless, nagging feeling that I wasn't fulfilling myself creatively I finally took the plunge into a real fiction project [and] it became clear to me that creative rather than scholarly writing was my real métier." He chose playwriting, in particular, because of Joe Orton; the intensity, intelligence and dark humor of Orton's plays had fascinated him. In 2006 he left his tenured full professorship at USF, moved to New York City, and embarked on a career in playwriting. His first full length play, Turtles All the Way Down, although unproduced, was praised by the Soho Theatre in London as "an accomplished first effort sharp and highly enjoyable very theatrical: fast moving with lots of humour." His next play, The Invention of the Living Room, started as a one act play; it was produced in 2009 by HB Studio in Manhattan's West Village, and it had a second production at the Metropolitan Playhouse in the East Village. The play focused on a Lower East Side Jewish family, struggling in the aftermath of World War II. Heinze expanded it into a full length version that won a place in the Harriet Lake Festival of New Plays at the Orlando Shakespeare Theater in 2011. In 2012 it was a Finalist for the Blue Ink Playwriting Award given by the American Blues Theater in Chicago, and in 2014 it won the Texas NonProfit Theatres' New Play Project, with a World Premiere at the Tyler Civic Theatre. He wrote Hamilton, a tragedy about Alexander Hamilton, in 2012; it was a semi finalist for the 2012 National Playwrights Conference at the Eugene O'Neill Theatre and a Finalist for the T. Schreiber Studio’s 2012 New Works Festival. His dark comedy Please Lock Me Away was a Finalist at the Kitchen Dog Theater (Dallas) 2014 New Play competition. Moses, The Author, a comedy about the biblical Moses, "shows the 120 year old lawgiver on his last day on earth as he races to finish the Torah" Heinze said the play "is a 'midrash' that imagines how Moses might have dealt with the series of crushing setbacks that faced him, from having a speech defect to being told that could not enter the Promised Land." Moses, The Author had a World Premiere at the New York International Fringe Festival in 2014, won a place in the Harriet Lake Festival of New Plays at the Orlando Shakespeare Theater (2014), and had an extended run at the SoHo Playhouse in Manhattan. Heinze has written a number of one act plays and believes the short play format can teach a writer "the basics of dramatic structure." His short plays have been produced across the United States and have won numerous awards. In 2010 his one act comedy, The FQ, won "Audience Favorite" at the New York City Fifteen Minute Play Festival, and at the same festival, the following year, his short comedy, The Bar Mitzvah of Jesus Goldfarb, won "Judges' Choice" and "Audience Choice for Best Play." The FQ was published in The Best Ten Minute Plays 2011, by Smith & Kraus. His one act drama Masha: Conditions in the Holy Land won the Jury Prize for Best Script at the Fusion Theatre Company's 2012 Short Play Festival (Albuquerque, New Mexico), and in 2013 it was produced for the 38th Annual Samuel French Off Off Broadway Short Play Festival in New York City. Asked by Samuel French, Inc. if he could name the playwright who had most influenced him, Heinze said, "If I were darker, it would be Orton. If I were more laconic, it would be Pinter. If I were more lyrically erudite, it would be Stoppard. If I had ten additional brains, it would be Shakespeare. Hm. Everyone seems to be English. If I were more Irish, it would be Beckett. (And if I had more savoir faire, it would be Molière.)" He added, "I think all my sources of inspiration are unconventional. It's the feeling of something unconventional that makes me want to write the play. At least for a full length play that’s true. I think I wouldn't want to invest the time if I didn’t have that feeling."

Таңдалған ғылыми мақалалар

Оның ғылыми мақалалары көптеген ғылыми журналдарда жарияланды, оның ішінде: «Америка тарихы журналы», «Жудаизм», «Америкалық тоқсандық», «Дін және американдық мәдениет», «Америкалық еврей тарихы», «Батыс журналы», «Америкалық еврей мұрағаттары» және «Америка тарихындағы шолулар».

Таңдалған эсселер мен пікірлер

Оның эсселері мен пікір мақалалары кеңінен жарияланды. Оның еңбектері түрлі газеттерде, журналдарда, мерзімдік басылымдарда және интернеттік басылымдарда, оның ішінде Chronicle of Higher Education, The Wall Street Journal, The San Francisco Examiner, Taki's Magazine, History News Network, San Francisco Gate және The Jewish Daily Forward сияқты басылымдарда жарық көрді.