Кіріспе
Роберто Пачини (1967 жылы Флоренция, Италияда туған) – итальяндық режиссер, автор және театр мен кино продюсері.
Өмірбаян
Ол Римде тұрады және жұмыс істейді. 1987 жылы Витторио Гассман басқарған Флоренция театр шеберханасында (Bottega Teatrale di Firenze) оқыды. 1993 жылы ол Сильвио Д’Амико атындағы ұлттық драма академиясын драма және сахналық өнер мамандығы бойынша бітірді, бұл театр режиссерлері мен актерлері үшін Италиядағы ең беделді оқу орны.
Театр
1994 жылы режиссерлік дебют жасады, ал 1996 жылдан бастап театр драматургі және режиссер болып жұмыс істейді. Оның қойылымдары «Сөз театры» деп аталатын ағымға жатады; ол оның ерекшеліктерін дамытып, интерпретацияның кілтін анықтайтын драмалық композициялар жасады, сонымен қатар мәтін және актерлермен жұмыс маңызды рөл атқарады. Ол жылдар бойы өзінің ерекше жұмыс әдісімен және стилімен – көрікті және гротесктікпен жұмыс істейді, ал оның зерттеулері классикалық туындыларды (Антон Чехов, Кафка, Пиранделло, Шекспир) және заманауи авторларды жаңаша түсіндіруге мүмкіндік береді. Әдетте, театрлық қойылымдарға арналмаған кеңістіктерде қойылатын спектакльдер реализм шеңберінен шығып, фантастикалық, иррационалды ұсыныстарды, сонымен қатар экспрессионизмге тән күшті бояуларды көрсетеді. Әр қойылымға музыканттар мен топтардың арнайы саундтректері жазылады. Ең маңызды туындылары: Мопассанның әңгімелерінен қойылған La Locanda Hauser (Хаузер қонақ үйі) (1995), Джойстің «Жас суретшінің портреті» ромасынан сахналаған L'Ospedale dei Mentecatti (Ақылсыздар ауруханасы) (1996) және Бернард Мари Колтестің «Ормандарға дейінгі түні» (2000) – бұл туынды ұлттық сахналарда толық нұсқада алғаш рет қойылды. Колтестің «Мұра» (2002) туындысының итальян тіліндегі алғашқы нұсқасын да ол жүзеге асырды. 2003 жылы Римдегі CTD театр труппасының көркемдік жетекшісі болып тағайындалып, классикалық шығармаларды (Эсхил, Шекспир, Герман Мелвилл) және итальяндық және халықаралық жаңа пьесаларды сахналады. Ол 1994 жылы Cadmo & Armonia театр труппасын құрып, басқарды, ал 1998 жылы Il Teatro di Puck (Пук театры) театрын ұйымдастырды.
Фильм
2001 жылдан бері ол киноавтор және продюсер болып жұмыс істеп келеді. 35 мм және 16 мм форматында итальяндық көркем фильмдердің және халықаралық бірлескен туындылардың өндірісінде продюсер, атқарушы продюсер және кеңесші продюсер ретінде қатысқан. Cinepuck компаниясымен жасалған жеке жобалары (Dv, Betacam) оның театрлық өнерінен әсер алады, содан кейін, ескі Super 8 форматындағы тәжірибелердің арқасында сюрреалистік және метафизикалық сипатқа ие болады. 2001 жылы Чеховтың классикалық әңгімелеріне негізделген, жұмыстағы күнделікті күресті бейнелейтін "Dal Diario di un Aiuto Contabile" ("Көмекші бухгалтердің күнделігі") атты алғашқы қысқаметражды фильмін өндіріп, режиссерлік етті. Бұл фильм Arcipelago International Festival of Short Film and New Images фестивалінде көрсетілді. Super 8 форматындағы туындыларының ішінде – өлеңдерін сағынған ақын туралы шын оқиғаны баяндайтын "Mr Filipponi" (2009) және ойға батқан адамды бейнелейтін "Balloon" (2010). "Sunlight" (2006) – Рим шартының 50 жылдығына арналған имидждік ролик (Prix Europa 2006, Берлин), "Being Fed Up" (2007) – ЮНЕСКО (Париж) тапсырысы бойынша әйелдерге қарапайымдықпен қатысты ролик, "For Instance" (2009) – Дүниежүзілік азық-түлік бағдарламасы үшін әлемдегі аштыққа қарсы күреске арналған ролик. 2010 жылы Римдегі Пьяцца Навона алаңы туралы "Dreams & Colors" көркем деректі фильмін және Феликс Салмонның "Wired" журналында жарияланған Уолл-стрит апаты туралы мақаласына негізделген "Gaussian Copula Function" фильмін өндіріп, режиссерлік етті. 2012 жылы Род Серлинг пен "The Twilight Zone" ("Солтүстікке қарай") сериалына арналған "The Man Wearing a Hood" ("Капюшон киген адам") және Біріккен Ұлттар Ұйымының Халық қорлары үшін Мобінің музыкасымен қоса жасалған "The Empty Chair" ("Бос орын") фильмдерін түсірді. 2017 жылы Италияда өмір бойына бас бостандығынан айырылған сотталғандар туралы "FPM" фильмін, ал 2018 жылы "The Enthusiasm of a Child" ("Баланың құлшынысы") – "қайта өңделген кірпіштері туралы сөйлегенде балаша қуанған, жүрегі жас 75 жастағы адамның оқиғасы" фильмін жасады. Бұл фильм Circular Economy Stories жобасының аясында, Banca Popolare Etica (Италиядағы ең ірі этикалық банк) және басқа да демеушілердің қолдауымен Ecodom жобасы үшін түсірілді. Brexit тақырыбында "Not a Good Idea" ("Жақсы идея емес") (2019) фильмін жасады, бұл фильм Brexit Feelings International жобасының бөлігі болды. Содан кейін, 13 жыл өткен соң, 2019 жылғы Еуропалық парламент сайлауына орай Nine Inch Nails тобының музыкасымен 2006 жылғы "Sunlight" фильмінің кеңейтілген нұсқасын ұсынды.
Creative Commons-тың қолдауымен
Creative Commons лицензиясы бойынша ол 2007–2010 жылдардағы әлемдік қаржы дағдарысы туралы "Қаптама" (2011) фильмін, Public Service Broadcasting үшін жаңа ролик – "Жануарлар/Адам" (2011) фильмін, әлем бойынша өлім жазасына қарсы "Уақыт" (2013) фильмін, Антон Чеховтың түпнұсқа әңгімесі негізінде түсірілген шағын веб-сериал – "Көмекші бухгалтердің күнделігі" (2012–2013), өзінің алғашқы қысқаметражды фильмінің ағылшын нұсқасын, жаңа түсірілімдермен, Nine Inch Nails тобының жаңа монтажы мен музыкасымен, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғысында Рим қаласын бомбалаудың 70 жылдығына арналған "Пішін" (2013) фильмін жасады. 2015 жылы ол "Exit" атты эксперименталды бейне туындысын ұсынды, ол "Ескі мен жаңа, кету туралы" тақырыбындағы жұмыс болды, музыкасын Крис Забриски жазды. Бұл американдық суретші де Creative Commons және ашық код қозғалысынан шабыттанды. 2019 жылы ол "Sintuit" ("2064 жылғы телереклама") фильмін түсірді, бірақ іс жүзінде бұл – қазіргі заманғы жаһандық жылу туралы видео. 2020 жылы ол COVID-19 пандемиясының әсерін көрсететін "The Mall" ("Егер?" деген сұрақпен) фильмін жасады.
Кейінгі еңбектері
Оның соңғы туындыларының ішінде, 2022 жылғы "His Choice" және 2020 жылғы "Or Other" фильмдері, бастапқыда Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының HealthForAll кинофестивалі үшін жасалған, ал 2021 жылы "The Dusk" фильмі – "көбінесе, астрономиялық күн бату мен қараңғылық арасындағы кезеңде өтеді".