Жозе Гомеш Феррейра: Португалия ақын және жазушысының өмірі мен шығармашылығы
José Gomes Ferreira
Жозе Гомеш Феррейра – португалиялық ақын, жазушы, саяси белсенді. Салазар диктатурасына қарсы күресті, Португалия Коммунистік партиясының мүсіні болды. Әдебиеттегі рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Хосе Гомес Феррейра, GOSE, GOL (9 шілде 1900 – 1985) – португал ақыны және көркем проза жазушысы, шығармаларының әртүрлілігімен ерекшеленетін кең ауқымды автор. Гомес Феррейра сонымен қатар белсенді саяси қайраткер болды, Оливейра Салазардың диктатурасына қарсы тұруға қатысып, кейін Португалия Коммунистік партиясының мүшесі болды. 1970 жылдардың соңында Португалия жазушылар одағының президенті қызметін атқарды. Порту қаласында дүниеге келген Феррейра 1924 жылы заңгер мамандығын бітіріп, 1920 жылдардың аяғында Норвегияда консул болып жұмыс істеді. Одан кейін журналист болып, бірнеше прогрессивті журналдарда өнеркәсіптерін жариялады. Салазар басқарған оңшыл диктатура билікке келгеннен кейін Феррейра демократиялық қарсылық қозғалыстарымен жақсы танысты. Режимнің соңғы жылдары ол шығармаларын жариялауын жалғастырды және поэзиялық туындылары әріптестері тарапынан мойындалды. Гвоздика революциясынан кейін Феррейра Коммунистік партияға қосылып, 1980 жылдардың ортасына дейін еңбек етті. Оның шығармашылығы әлеуметтік мәселелерге деген алаңдаушылығын көрсетеді, солшыл идеологиясының көрінісі болды. Оның поэзиясы неореализмнен сюрреализмге дейін әртүрлі ықпалдарға ие болды, өзінің жеке басы мен басқа адамдардың қайғы-қасіретін бөлісу қажеттілігі арасындағы диалектикалық байланыста көрінді.
José Gomes Ferreira, GOSE, GOL (9 July 1900 – 1985) was a Portuguese poet and fiction writer with a vast work of varied influences. Gomes Ferreira was also a political activist who participated in the resistance against the dictatorship of Oliveira Salazar, becoming later a member of the Portuguese Communist Party. In the late 1970s he held the presidency of the Portuguese Writers Association. A native of Porto, Ferreira graduated in law in 1924 and became a consul in Norway in the late 1920s. Soon after, he became a journalist and published his works in several progressive magazines. After the rise of the right wing dictatorship led by Salazar, Ferreira he acquainted himself with the democratic resistance movements. During the later years of the regime, he continued publishing and saw his poetic work recognized by his peers. After the Carnation Revolution, Ferreira joined the Communist Party and continued his work until the mid 1980s. His artistic work was representative of his concern with social problems, a mirror of his leftwing ideology. His poetry had varied influences, ranging from neorealism to surrealism, in a dialectic relation between his own ego and the need to share other people suffering.
Өмірбаян
Хосе Гомес Феррейра 1900 жылы Португалияның солтүстігіндегі Порту қаласында дүниеге келді. Төрт жасында ата-анасы Лиссабонға көшіп орналасты. Феррейра алғашқы білімін Камоэс орта мектебінде алды, көп ұзамай португал әдебиетін, әсіресе Рауль Брандаудың шығармаларын оқуға кірісті. Біраз уақыттан кейін ол “Ressurreição” (Қайта тірілу) атты журналдың директоры болды, онда португал әдебиетінің көрнекті өкілдерінің бірі Фернандо Пессоамен бірлесіп жұмыс істеді. Әкесі республикашыл болғандықтан, Феррейра қалыпты саяси көзқарастарға ие болды. Әскери қызметтен кейін ол жас Португалия Республикасын монархиядан қорғау мақсатымен университет студенттері құрған “Республикалық академиялық батальон” республикалық ұйымына қосылды. 1924 жылы заңгер мамандығын бітірді. Көп ұзамай Норвегияның Кристиансунд қаласында португал консулы болып тағайындалды. 1926 жылғы әскери төңкерістен кейін елге оралып, журналист ретінде жұмыс істеді, “Presença”, “Seara Nova”, “Descobrimento”, “Imagem” (кино журналы), “Kino” және тағы басқа журналдарда мақалалар жариялады. Ол сондай-ақ аудармашылықпен айналысып, бірнеше фильмге Альваро Гомес псевдонимімен субтитрлер жасады. Хосе Гомес Феррейраның алғашқы өлеңдер жинағы “Lírios do Monte” 1918 жылы жарық көрді, ол кейіннен бұл туындысын балалық шаққа арналған тәжірибе деп бағалады. 1948 жылы ол өзінің ең маңызды жұмысы – “Poesia I” атты өлеңдер жинағын жариялады. Он бес жылдан кейін жарық көрген “Aventuras Maravilhosas de João Sem Medo” кітабы да жас оқырмандардың назарын аударып, олардың қиялын оятып, шығармашылыққа ықпал етті. Ол музыкамен байланысы бар отбасында дүниеге келді және сегіз жасында музыкалық білімін бастады. Манфредо Пейхото басқаратын “Quarteto Beethoven” камералық тобында пианист және мандолинашы ретінде қатысты, олар үшін бірнеше вальстер, фадолар мен вариациялар шығарды. Оның ең танымал шығармасы – 1918 жылы Дэвид де Соузаның жетекшілігімен “Politeama Theatre” симфониялық оркестрінде орындалған “Idílio Rústico” симфониялық поэмасы болды. Саяси көзқарастарының қалыптылығының арқасында Гомес Феррейра Салазардың фашистік режиміне қарсы демократиялық қарсылық күштермен байланыс орнатты. Ол бірнеше демократиялық қозғалыстарға, соның ішінде коммунистік идеологияға ие “Демократиялық бірлік қозғалысына” қосылды. Сол кезде ол Фернандо Лопес Граса басшылығымен бірнеше революциялық әндерді жазуға қатысқан басқа антифашистік жазушылармен бірге жұмыс істеді. Көркем және поэзиялық шығармаларын жариялағаннан кейін, 1962 жылы Португалия Жазушылар қоғамының поэзия саласындағы беделді сыйлығына ие болды. 1974 жылғы демократиялық революциядан кейін Гомес Феррейра шығармаларын жариялауды және дамытуды жалғастырды, ал 1978 жылы Португалия Жазушылар қауымдастығының президенті болып сайланды. Келесі жылы ол Португалия Коммунистік партиясы мен Португалия Демократиялық қозғалысының коалициясы – “Біріккен халық альянсының” сайлау тізіміне енді. Сол жылы, 1979 жылы, ол ресми түрде Коммунистік партияға мүше болды. 1981 жылы Республика Президенті Рамалхо Эанеш оған Сант-Иаго-де-Эспада әскери орденін табыс етті. 1983 жылы Гомес Феррейра операция жасады, екі жылдан кейін дүние салды.
José Gomes Ferreira was born in Porto, in the north of Portugal, in 1900. When he was four years old his parents moved and settled in Lisbon. Ferreira made his early studies in the Camões High School, and soon started reading Portuguese literature, mainly Raul Brandão. After some time he became the director of a magazine titled Ressurreição (Resurrection), where he collaborated with one of the major names of the Portuguese literature, Fernando Pessoa. Influenced by his father, a republican, Ferreira developed strong political ideas, and after completing the military service, he joined the Republican Academic Battalion, a republican organization created by university students in order to protect the young Portuguese Republic against monarchism. He graduated in law in 1924. Soon after he became the Portuguese consul in Kristiansund, Norway. After the military coup of 1926, he returned and started working as a journalist, collaborating in several magazines, such as Presença, Seara Nova, Descobrimento, Imagem (a cinema magazine), Kino and others. He also became a translator, subtitling several films under the pseudonym of Álvaro Gomes. José Gomes Ferreira's first book of poems, Lírios do Monte, was published in 1918, a work he would later classify as a childhood experience. In 1948 he published his first serious work, Poesia I. Fifteen years later his book Aventuras Maravilhosas de João Sem Medo would also confirm his credits among the younger readers, overwhelmed by a fable that arouses imagination and creativity. He was born in a family with strong connections to music and started his musical studies when he was eight years old. He took part as a pianist and a mandolinist in the chamber group Quarteto Beethoven led by Manfredo Peixoto, for which he composed several waltzes, fados and variations. His better known piece was however the symphonic poem Idílio Rústico, first performed in 1918 by the Politeama Theatre Symphonic Orchestra under the direction of David de Sousa. Due to his strong political positioning, Gomes Ferreira developed several contacts with the democratic resistance against the fascist regime of Salazar. He joined several democratic movements, including the communist influenced Movement of Democratic Unity. At the time, he worked along with other anti fascist writers in composing several revolutionary songs, in a project coordinated by Fernando Lopes Graça. After publishing several works, both fiction and poetry, he was awarded the prestigious Big Prize of Poetry by the Portuguese Writers Society in 1962. In the democratic revolution of 1974, Gomes Ferreira continued publishing and developing his work and in 1978 he was elected president of the Portuguese Writers Association. During the next year he made part of the electoral lists of the United People Alliance, a coalition of the Portuguese Communist Party with the Portuguese Democratic Movement. In that year, 1979, he officially joined the Communist Party. In 1981 he was awarded the Military Order of Sant'Iago de Espada by the President of the Republic, Ramalho Eanes. In 1983 Gomes Ferreira submitted to surgery and would die two years later.