Жозеф Берингтон: Британ католик жазушысы және дін қызметкерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Джозеф Берингтон (16 қаңтар 1743 – 1 желтоқсан 1827) – британдық католик жазушысы және священник. Ол заманындағы көрнекті британдық католик жазушыларының бірі болған.

Өмір

Джозеф Берингтон Уинслиде, Херефордширде дүниеге келді, Дуайдағы ағылшын колледжінде білім алды. Діни қызметкер санатына ие болғаннан кейін, ол сол жердегі университеттің философия кафедрасына тағайындалды. Осы қызметте оның либералды көзқарастары айқын көрінді, ал оқушыларының көрмесіне дайындалған тезистері қызу пікірталас тудырды, сондықтан ол отставкаға кетуді жөн көрді. Англияға оралғаннан кейін, ол бірнеше лауазымды кезекпен атқарды, олардың әрқайсысы оған оқуын жалғастыруға мүмкіндік беруді мақсат еткен. 1776 жылдан 1782 жылға дейін ол Карлтон, Йоркширдегі Томас Степлтонның капелланы болды, сонымен қатар оның ұлына ұстаздық жасады, кейін ол Еуропаны аралады. 1777 жылғы желтоқсанда Парижде болғанда, ол Бенджамин Франклинге қаладан кеткеніне өкініш білдіріп, онымен кейінірек кездесуді үміттенеді деп хат жазды. Содан кейін ол Оскотттегі Сент-Мэри колледжінде қызмет етті, ол сол кездегі шалқап жатқан ауылдық миссия болды, онда оның туысы Чарльз Берингтон оған қосылды. 1782 жылы Берингтон католиктердің азаттық күресінде өкілдік ету үшін құрылған алғашқы католик комитетінің негізін қалаушылардың бірі болды, ол либералды принциптерімен және анти-епископтық бағытымен танымал болды. Мидленд аймағы осы көзқарастардың негізгі орталығы болды, ал Стаффордширдің он бес дін қызметкері Жозеф Берингтон басшылығымен қауымдастық құрды, олардың басты мақсаты епископ Томас Талботқа қолдау көрсету болды, ол ішінара сол жақта болды. Алайда, кейін олар басқа да іс-әрекеттерге қатысты, әсіресе Джозеф Уилкс, OSB ісін қолға алды, ол комитеттегі әрекеттері салдарынан епископы тарапынан қызметтен шеттетілді, бұл оларды сынға ұшыратты. Осы кезде Джозеф Берингтон тартымды жазу стилімен және прогрессивті көзқарастарымен танымал автор болып қалыптасты. Оның «Англия католиктерінің жағдайы мен мінез-құлқы» (1780) кітабы күмәнді ортодоксалдылықты қамтитын бірнеше тұсқа ие болды; оның «Абелард тарихы» (1784) бұрын Дуайда көрініс тапқан философиялық тенденцияларды басты орынға шығарды; ал оның «Ж. Хокинске» арналған «Ойлар» (1785 және 1788) еретик дін қызметкеріне көп сын тудырды; ал бәрінен де маңыздысы, ол 1793 жылы кіріспе және қосымшамен редакциялаған «Панзанидің естеліктері» оған адал емес католик деген бедел берді. Осы жағдайларға байланысты, Баклендтен сэр Джон Кортни Трокмортон (содан кейін Беркширде, қазір Оксфордширде) Берингтонды өзінің капелланы етіп тағайындағанда, Лондон округінің епископы доктор Дуглас (Бакленд орналасқан) оған қызмет етуге рұқсат бермей, 1797 жылы ол өзінің көзқарасын түсіндіретін хат басып шығарды, ол епископты қанағаттандырды. Бір-екі жылдан кейін доктор Дуглас оны қайтадан қызметтен шеттетіп, 1801 жылы қосымша мәлімдемеге қол қойғанға дейін ұстады. Берингтон өмірінің қалған бөлігін Баклендте өткізді, онда ол өзінің барлық еңбектерінің ең ауқымдысы – «Орта ғасырлардың әдеби тарихы» (1811) кітабын жазды. Ол әр түрлі уақытта көптеген басқа да кітаптар жариялады, бірақ оның кейбір жазбалары ренжітуге алып келуі мүмкін болғандықтан қолжазба күйінде қалды. Жеке өмірінде Джозеф Берингтон үлгілі дін қызметкері болды, міндеттерін орындауда ұқыпты және кедейлерге жасаған қайырымдылығымен танылды. Оны білгендердің бәрі, католиктер де, протестанттар да, құрметтеді. Ол қайтыс болғаннан кейін Баклендтегі англикан шіркеуінде оның есіне досы, бұрынғы Оскот президенті Джон Бью жазған жазуы бар тақта орнатылды.

Joseph Berington, born at Winsley, Herefordshire, was educated at the English College at Douai. After his ordination to the priesthood he was promoted to the chair of philosophy in the university there. In this position his inclination towards liberal opinions became apparent, and his theses, prepared for the exhibition of his pupils, created such a stir that he thought it prudent to resign. On his return to England, he occupied several positions in turn, each intended to give him leisure to pursue his studies. From 1776 to 1782 he was chaplain to Thomas Stapleton, of Carlton, Yorkshire, acting at the same time as tutor to his son, with whom he afterwards travelled around Europe. In December 1777, while in Paris, he wrote to Benjamin Franklin expressing his disappointment at Franklin's absence from the city at that time, and the hope to meet with him at a later date. He served next at St Mary's College, Oscott, then a lonely country mission, where his cousin, Charles Berington, who had been appointed coadjutor bishop, joined him. In 1782, Berington was one of the co founders of the first Catholic Committee, formed to represent the Catholics in their struggle for emancipation; which gained for itself a reputation for its liberalizing principles, and the generally anti episcopal tendency of its action. The Midland District was the chief centre of these opinions, and fifteen of the clergy of Staffordshire formed themselves into an association of which Joseph Berington was the leader, the primary object being to stand by their bishop, Thomas Talbot, who was partly on that side. Afterwards, however, they were led into other action, especially in taking up the case of Joseph Wilkes, OSB, who had been suspended by his bishop in consequence of his action on the committee, which laid them open to criticism. Joseph Berington was by this time becoming well known as an author with an attractive style of writing, and advanced views. His State and Behaviour of English Catholics (1780) contained more than one passage of doubtful orthodoxy; his History of Abelard (1784) brought into prominence the same philosophical tendencies which had before manifested at Douai; and his Reflexions, addressed to J. Hawkins, an apostate priest (1785 and 1788), were much criticized; while perhaps more than all, the Memoirs of Panzani, which he edited with an Introduction and Supplement (1793), gave him the reputation of being a disloyal Catholic. Under these circumstances, when Sir John Courtney Throckmorton of Buckland (then in Berkshire nowadays in Oxfordshire) appointed Berington his chaplain, Dr. Douglass, Bishop of the London District (in which Buckland was situated), refused to give him faculties, till in 1797 he printed a letter explaining his views, which the bishop considered satisfactory. A year or two later, Dr. Douglass again suspended him, until he signed a further declaration in 1801. Berington passed the remainder of his life at Buckland, where he wrote the most extensive of all his works, The Literary History of the Middle Ages (1811). He published many other books at different times; but some of his writings remained in manuscript, lest their publication should give offence. In private life Joseph Berington was a model priest, exact in the discharge of his duties, and noted for his charity to the poor. He was respected by all who knew him, Catholic and Protestant alike, and after his death a slab was erected in his memory in the Anglican church at Buckland with an inscription written by his friend, John Bew, formerly president of Oscott.