Прусская романтическая церковь на берегу озера Юнгфернзее
Church of the Redeemer, Sacrow
Потсдамдағы Heilandskirche – 1844 ж. салынған, көркем итальяндық романдық стильдегі шіркеу. Пруссия королі Фридрих Вильгельм IV жобалаған, Ludwig Persius салған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құтқарушының протестанттық шіркеуі (Heilandskirche, S. Ecclesiae sanctissimi Salvatoris in portu sacro) 1939 жылдан бері Германияның Бранденбург федеративтік жерінің астанасы Потсдам қаласына қосылған Сакроу ауылының оңтүстігінде орналасқан. Ол итальяндық романдық жаңғырту стиліндегі сәулетімен, жеке тұрған қоңырау мұнарасымен (campanile) және көркем жарасымды орнымен танымал. Шіркеу 1844 жылы салынған. Оның жобасы Пруссия королі Фредерик Вильгельм IV-нің, «Трондағы романтик» деп аталған суреттеріне негізделген. Бұл ғимаратты корольдің сүйікті сәулетшісі Людвиг Персиус жүзеге асырды. 1992 жылы шіркеу, парк және Сакроу сарайы ЮНЕСКО-ның «Потсдам және Берлин сарайлары мен парктері» әлемдік мұралар тізіміне архитектурасы мен айналағы парктің үйлесімділігі үшін енгізілді.
The Protestant Church of the Redeemer (Heilandskirche, S. Ecclesiae sanctissimi Salvatoris in portu sacro) is located to the south of the village of Sacrow, which since 1939 has been incorporated to Potsdam, the capital of the German Bundesland of Brandenburg. It is famous for its Italian Romanesque Revival architecture with a separate campanile (bell tower) and for its scenic location. It was built in 1844. The design was based on drawings by King Frederick William IV of Prussia, called the Romantic on the Throne. The building was realized by Ludwig Persius, the king's favorite architect. In 1992, the church along with the park and Sacrow Manor was added by UNESCO to the World Heritage Site "Palaces and Parks of Potsdam and Berlin" for its architecture and cohesion with the surrounding park.
Орналасқан жері
Шіркеу Хавел өзенінің бір бөлігі – Юнгфернзе көлінің жағасында, Сакроу сарайынан оңтүстікке қарай 300 метр жерде орналасқан, сарайдың паркінің шетінде. Парк 1840 жылдары пейзаж сәулетшісі Питер Джозеф Ленне жобалаған және кеңейткен. Шіркеу де, сарай да 1990 жылдары қалпына келтірілді. Олар Потсдам-Хавел ландшафтының бір бөлігі. Бұл көлдер, ормандар, саябақтар және қамалдар бар аймақ ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне енген. Потсдам қаласынан Юнгфернзе көлі арқылы тікелей қашықтық 1,2 км-ден аспаса да, автомобиль жолымен қашықтық одан әлдеқайда ұзын.
The church is situated on the bank of lake Jungfernsee, a part of the river Havel, 300 metres south of Sacrow Manor at the edge of its park, designed and expanded in the 1840s by landscape architect Peter Joseph Lenné. Both church and manor were restored in the 1990s. They are part of Potsdam Havel Landscape. This area of lakes, forests, parks, and castles has been classified as a World Heritage Site by UNESCO. Though the direct distance from Potsdam City across the Jungfernsee is no more than 1.2 km (2/3 mile), the distance by road is more than .
Сакроудағы ертедегі шіркеулер
Сакроудағы алғашқы шіркеу туралы көп мәлімет жоқ. Алғашқы шіркеу ауылдың ортасында орналасқан және ірі тастардан салынған. Ол, мүмкін, отыз жылдық соғыс кезінде (1618–1648 жж.) құлап кеткен. Алғашқы жазбаша сипаттама 1661 жылғы жылнамада кездеседі, онда шіркеудің діни қызметкері приходқа жауапты болған кезде айтылған. 1694 жылы бұрынғы ғимараттың криптінің аркаларының үстінде сол жерде жартылай ағаштан салынған шіркеу тұрғызылды. 1774 жылдан 1794 жылға дейін Фахрландтың пасторы болған Иоганн Андрес Мориц өзінің күнделігінде ауылдағы өмірді және 1774 жылы салынған поместье иелерінің алмасуын егжей-тегжейлі сипаттады. Жазушы Теодор Фонтан осы жазбалардың бір бөлігін өзінің «Марк Бранденбург арқылы саяхаттар» (Wanderungen durch die Mark Brandenburg) атты саяхатнамасына енгізді. Фонтан келтіргендей, 1790 жылы Мориц әкесі шалғайдағы приходқа қамқорлық етуден наразылығын білдірген: «Meine Pfarre ist eine beschwerliche Pfarre. Сакрау (тек еншілес) бір шақырым қашықтықта жатыр – жалпы алғанда, ол қиын еншілес болып есептеледі, бірақ мен оған әр екі апта сайын баруға тиіспін. Құдай! Сен білесің, мен кешке дейін қалай саяхаттауым және сөйлеуім керек, қазір бұл мені қаншалықты ашуландырады» ("My parish is an exhausting parish. Sakrow (only a subsidiary) lies a league away – overall, it has to be regarded an irksome subsidiary, and nevertheless I must travel there every fortnight. God! You know it, how I then must travel until evening and speak, how disgusted it makes me now"). Мориц әкесі қайтыс болғаннан кейін, 1794 жылы Сакроу Патсдамдағы Святого Николая шіркеуінің приходына берілді. 1808 жылдан кейін ол Фахрландқа қайтарылды. Кішкентай жартылай ағаштан салынған шіркеу 1813 жылдан кейін пайдасыз болды және 1822 жылы құлау қаупі болғандықтан, оны бұзуға тура келді. Жұрт поместье жанындағы үйдің бір бөлмесінде жиналып, дұға етуге келісті. Бұл жағдай 1844 жылы Құтқарушы шіркеуі салынып біткенше жалғасты.
Little is known about the first church at Sacrow. The first church stood in the middle of the village and was built of boulders. It probably collapsed during the Thirty Years' War (1618–1648). The first written description is found in a chronicle from 1661, when the priest of became responsible for the parish. In 1694, a half timbered church was erected at the same location, above the arches of the previous building's crypt. Johann Andres Moritz, Pastor of Fahrland from 1774 to 1794, in his diary gave a detailed description of life in the village and of the changing owners of the manor house built in 1774. The writer Theodor Fontane integrated parts of these records into his travelogue Wanderungen durch die Mark Brandenburg (Hikes through the Mark Brandenburg). As quoted by Fontane, Father Moritz in 1790 expressed his aversion to caring for the remote parish: "Meine Pfarre ist eine beschwerliche Pfarre. Sakrow (nur Filial) liegt eine Meile ab es ist in allem betrachtet ein verdrießlich Filial, und doch muß ich es alle 14 Tage bereisen. Gott! Du weißt es, wie ich dann bis Abend fahren und reden muß, wie sauer es mir jetzt wird " ("My parish is an exhausting parish. Sakrow (only a subsidiary) lies a league away over all, it has to be regarded an irksome subsidiary, and nevertheless I must travel there every fortnight. God! You know it, how I then must travel until evening and speak, how disgusted it makes me now ") After Father Moritz had died, in 1794 Sacrow was transferred to the parish of St. Nicholas' Church, Potsdam. After 1808 it was returned to Fahrland. The small half timbered church was unusable after 1813 and had to be demolished in 1822 because it was at risk of collapsing. The congregation arranged to meet in a prayer room in a house near the manor. This state of affairs continued until the Church of the Redeemer was finished in 1844.
Қазіргі шіркеудің құрылысы
Ғасырлар бойы Сакроу ауылы мен оның имениесі көп рет қожайындарына ауысып келді. 1840 жылдың қазан айында Пруссия королі Фридрих Вильгельм IV бұл жерді 60 000 талерге сатып алып, бір айдан кейін Потсдамдағы иеліктеріне қосты. Сатып алудан бұрын король Сакроу үшін шіркеу ғимаратының эскизін жасаған. Жаңа ғимарат Хавель өзеніндегі балықшылардың дауыл кезінде қайықтарымен паналауға болатын шағын шығанаққа лайықты болды. Король үшін бұл орынның мәні терең: ол ғимараттың негізгі бөлігін өмірдің қиындықтарына қарсы бекініс ретінде көріп тұрды. Бұл туралы шіркеу мөріндегі латынша жазу куәлік етеді: S. Ecclesiae sanctissimi Salvatoris in portu sacro (Киелі пордағы Ең Қасиетті Құтқарушы шіркеуі). Патшаның эскиздерін сарай сәулетшісі Людвиг Персиус ғимаратқа айналдырды, ал құрылыс процесіне өзінің әріптесі Фердинанд фон Арнимді жауапты етті. Шіркеу суға қарай созылып, көл жағасында тұрған кеме сияқты көрінеді. Бұл дизайнның құны 45 234 талер мен 27 күміс гроштан тұратын жалпы құрылыс шығындарының үштен бірін құрады. Сакроу имениесі шіркеу пасторлығының үйі ретінде пайдаланылды. Құрылыс 1841 жылы басталды, ал шіркеудің салтанатты ашылуы үш жылдан кейін, 1844 жылдың 21 шілдесінде өтті. 1842 жылдан бастап ландшафт сәулетшісі Петер Йозеф Ленне шіркеу аумағын, шағын шығанақты, Сакроу имениесінің саябағын және Персиус салған итальян стиліндегі жалға алынған үйді (1843/44) жобалады, ол шығысқа қарай орналасқан "Доктор Фаустус" деп аталды. Ленне әдеттегідей кең жаяу жолдарды және Глиенике мен Бабелсберг саябақтарының, Потсдамның Жаңа бағының және Потсдам қаласының кең көрінісін жасады. Оның ландшафтты өзгертуі арқасында 24 гектардан астам аумақты құрайтын Сакроу саябағы Потсдамның Хавелланд аймағының бір бөлігіне айналды. 1844 жылдың 21 шілдесінде ашылғаннан кейін Сакроу тек төрт жыл ғана дербес қауым ретінде қалды. Содан кейін ол Сансусидегі Бейбітшілік шіркеуінің (Friedenskirche) қауымының бір бөлігіне айналды, ал 1859 жылдан кейін Борнштедт қауымына қарасты болды. Соңғы өзгеріс 1870 жылы болды, ол кезде Құтқарушы шіркеуінің қауымы Кляйн Глиенике (кейін Нойбабелсбергтің бөлігі) және Штольпе ауданының (қазіргі Берлин Ванзе) қауымдарымен, сондай-ақ Никольскоедегі Сс. Петр мен Павел шіркеулерімен біріктіріліп, Нойбабелсберг евангелистік қауымын құрды. 1941 жылдың 22 желтоқсанында Германияның евангелистік шіркеуі барлық протестанттық шіркеулерден шомылдырылған "арий емес" адамдарды шіркеу өмірінің барлық салаларынан шығарып тастауға шақырды. Көптеген "неміс христиандары" басымдығы бар қауымдар да осылай істеді. Алайда, Нойбабелсберг евангелистік қауымы еврей тегінен шыққан протестанттарды қанауға қарсы наразылық білдіретін қол қою тізімін тапсырды.
Over the centuries the village of Sacrow and its manor changed hands many times. In October 1840, Friedrich Wilhelm IV, King of Prussia, bought the estate for 60,000 thalers and added it to his lands in Potsdam a month later. Long before the purchase, the king had sketched out a church building for Sacrow. The new building was appropriate for a cove, a port where fishermen on the Havel could seek shelter with their boats during storms. For the king, the location quite symbolic: he saw the nave as a bulwark against the storms of life. The church seal alludes to this with its Latin inscription: S. Ecclesiae sanctissimi Salvatoris in portu sacro (Church of the Most Holy Redeemer in the Sacred Port). Ludwig Persius, the court architect, turned the king's sketches into a building and put his colleague, Ferdinand von Arnim, in charge of the construction process. The church extends into the water and gives the impression of an actual ship anchored near the lakeshore. This design took up a third of the actual overall construction cost of 45,234 thalers and 27 silver grosch. Sacrow Manor was used as the church's parsonage. Construction began in 1841, and the church's festive dedication took place three years later on July 21, 1844. Beginning in 1842, the landscape architect Peter Joseph Lenné designed the church grounds, the cove, the Sacrow Manor's park, and a rented house in the Italian style (1843/44) by Persius called Zum Doctor Faustus, which stood farther to the east. In his usual fashion, Lenné designed wide walking paths and a wide view of the parks of Glienicke and Babelsberg, of the New Garden, Potsdam, and of the City of Potsdam itself. Through his transformation of the landscape, the over 24 hectare (c. 60 acre) Sacrow Park was incorporated into the Potsdamer Havellandschaft. After the dedication on July 21, 1844, Sacrow remained an independent congregation for only four years. Then it became part of the parish of the Church of Peace (Friedenskirche) at Sanssouci, and after 1859, it was assigned to the parish of Bornstedt. The final change came in 1870, when the Church of the Redeemer congregation was merged with the parishes of Klein Glienicke (later part of Neubabelsberg) and the District of Stolpe (now Berlin Wannsee), and the Church of Ss. Peter and Paul on Nikolskoë, forming together the Evangelical Congregation of Neubabelsberg. On December 22, 1941, the official German Evangelical Church called for appropriate action by all Protestant church bodies to exclude baptised non Aryans from all spheres of Protestant church life. Many German Christian dominated congregations followed suit. However, the Evangelical Congregation of Neubabelsberg handed in a list of signatures in protest against the exclusion of the stigmatised Protestants of Jewish descent.
1961 жылдан бері құлдырау және қалпына келтіру
1961 жылғы тамызда Берлин қабырғасының салынуы келесі онжылдықтарда Құтқарушы шіркеуіне ауыр зиян келтірді. Шығыс Германия Демократиялық Республикасы (ГДР) мен Батыс Берлин арасындағы шекара бойындағы кедергі шіркеу жерінің үстінен тік бойымен салынды, ал шпилі бетон қабырғаның қорғаныш бөлігі ретінде пайдаланылды. Шіркеудің негізгі бөлігі қабырға мен шекара арасындағы алқапта орналасқан. Осындай жағдайларға қарамастан, шіркеуде 1961 жылғы Рождество қарсаңына дейін үнемі құлшылық қызметтері өткізілді. Бірнеше күннен кейін, ГДР шекара әскерлерінің қатаң бақылауындағы шіркеудің ішкі жағы, әлде қанаушылықпен, әскерлер тарапынан бүлдірілді. Осылайша шіркеудің пайдалануға жарамсыздығына себеп болды. Шекаралық билік осы арқылы шекараның осы бөлігінде кез келген қашудың алдын алу үшін шіркеуді толығымен жабуға себеп жасады. Парығынан үзілген шіркеу жылдар өте келе құлдырап бара жатты. 1970 жылдардың соңында Батыс Берлиннен Хавель жағынан қарағанда ғимараттың қауіпті жағдайда екені анық болды. Шатырдың қаңылтыр жабыны сынып, бөлініп кеткен. Негізгі бөліктің кейбір шеттері өсімдіктерге толып кетті. Батыс Берлиндегі бірқатар адамдар шіркеудің құлдырауын тоқтату үшін науқан ұйымдастырды. Ғимаратты сақтаудағы үлкен еңбегі сол кездегі Батыс Берлиннің мэрі Рихард фон Вайцзекерге тиесілі. Ол Берлин-Бранденбург Евангелиялық шіркеуінің жауапты органы және ГДР билігімен ұзақ келіссөздер жүргізіп, шығындарды бөлісуге уәде берген арқылы, Берлин-Бранденбург Евангелиялық шіркеуінің Шығыс Германиялық бөлімінің ғимараттың сыртқы жағын қалпына келтіруге келісуіне қол жеткізді. 1984 жылы жұмыстар басталғанда Он Екі Апостолдың мүсіндері сақталды. 1981 жылы түсірілген суреттерде көрінетін он екі тіреу және галерея сияқты ағаштан жасалған жиһаз жоғалып кетті. 1989 жылдың қарашасында Темір Қоршау құлап, 1989 жылғы Рождество қарсаңында Құтқарушы шіркеуінде үш онжылдықтан кейін қайтадан құлшылық қызметі өткізілді. Шіркеудің ішкі жағы әлі де қираған күйде еді. 1993-1995 жылдары ғимаратқа толыққанды жөндеу жұмыстары жүргізілді. Дайындық жұмыстары 1990 жылы басталды. Архитекторлар Ескерткіштер Комиссиясы және Шіркеу Құрылысы Басқармасымен бірлесіп жұмыс істеді. Олар жоғалған құрылымдарды қалпына келтіру үшін ескі суреттер мен қара-ақ фотосуреттерді пайдаланды. Алайда, апостол мүсіндеріне арналған тіреулер шетелден алынған тарихи түпнұсқалардың үлгісі бойынша жасалды. Мүсіндер олардың бастапқы орналасқан жері белгісіз күйде орнатылды. Ленне жобалаған сегіз гектарлық бақ аумағы шекараны нығайту барысында толығымен жойылды, ал Сакроу Манорының паркі гараждар мен питомниктер салу арқылы, сондай-ақ кедендік итттерді оқытуға арналған шекаралық бөліктермен зақымдалды. Парк 1994 жылдан кейін қайта жаңартылды. 1977 жылы шіркеу таратылды. Сондықтан Сакроу шіркеуі қазіргі күні Потсдамдағы Евангелиялық Пфингстгеймде шіркеуінің құрамына кіреді. 1995 жылы Сакроу ғимараты қалпына келтірілгеннен бері, ол қайтадан тұрақты құлшылық ортасы болып табылады. Онда тұрақты түрде концерттер де өткізіледі.
The building of the Berlin Wall in August 1961 led over the following decades to heavy damage to the Church of the Redeemer. The barrier along the border between the East German Democratic Republic (GDR) and West Berlin was built straight across the lot of the church property and the campanile was used as part of the protective wall of concrete. The church nave stood in the foreland between wall and border. In spite of these circumstances, regular services were still held in the church until Christmas Eve 1961. A few days later, the church's interior, which stood in an area strictly controlled by the GDR border troops, was defiled – almost certainly by the troops. This way the church was made unserviceable. The border authority thus created a reason to seal off the church completely, in order to prevent any escape in that section of the border. Out of reach of its parish, the church deteriorated year by year. By the end of the 1970s, it became obvious from the West Berlin side of the Havel that the building was in substantial danger. The tin surface of the roof had become fragmented. Some edges of the nave were settled by plants. Some people in West Berlin started a campaign to stop the decay of the church. A great deal of the merit for the preservation of the building is due to Richard von Weizsäcker, at that time Mayor of West Berlin. By protracted negotiations with the responsible Protestant church body, the Evangelical Church in Berlin Brandenburg and the authorities of the GDR and through the promise of sharing the costs, he won the agreement of the East German section of Berlin Brandenburg's Protestant church to organize the restoration of the exterior of the building. At the beginning of the works in 1984, the sculptures of the Twelve Apostles were saved and stored. Other wooden furnishings, such as the twelve corbels and the gallery, still in evidence in pictures taken in 1981, were lost. In November 1989 the Iron Curtain fell, and on Christmas Eve 1989, a service was held once again in the Church of the Redeemer, after almost three decades. The interior was still in a wasted state. From 1993 to 1995 the building was extensively restored. The preparatory investigation began in 1990. The architects assigned co operated with the Monument Commission and the Church Building Authority. They used old drawings and black and white photos to reconstruct lost structures. However, the consoles for the apostle statuettes are freely modeled after historic originals from abroad. The statuettes were placed without knowledge of their original positions. Eight hectares of the garden area designed by Lenné had been completely destroyed in the course of fortifying the border and the park of Sacrow Manor was damaged by the building of garages and kennels, as well as the typical border interface for the training of customs dogs. The park was reconstructed after 1994. The parsonage had been dissolved in 1977. Hence Sacrow parish today is part of the Protestant Pfingstgemeinde parish in Potsdam. Since the restoration of the Sacrow building in 1995, it has been the site of regular worship again. Regular concerts are held there as well.
Кеме
Сансуси паркіндегі Бейбітшілік шіркеуі сияқты, Құтқарушы шіркеуі де соңғы жобаға шабыттандыру үшін алғашқы христиандық ғимараттармен қатар римдік базарлар мен форумдарды пайдаланды. Фридрих Вильгельм IV үшін ерте христиандық стиліндегі ғимарат ерте христиандықтың архитектуралық естелігі болды, оның сенімді жамағаттың біртілдігі оған күш берді. Осы орта теңіз стилінің бір бөлігі – көлбеу шатыр, ол қарапайым неміс ауылдық шіркеулерінің тік шатырларынан өзгеше. 9 метрден аса биіктігі, 18 метр ұзындығы және 8 метр ені бар шіркеу ғимараты шығыс апсидасымен бірге жабық аркадамен қоршалған. Бұл шіркеуге үш қанатты базиликаның визуалдық бейнесін береді. Аркада Хавель өзеніндегі жартылай дөңгелек платформаға шығып тұрғандықтан, өзенде немесе Ванзедегі Берлиннің қарсы жағалауындағыларға шіркеу жағаға жақын тұрған ескі кеме сияқты көрінеді. Алыстан қарағанда, қоңырау мұнарасы Миссисипидегі бу кемесінің түтінін еске алады, бұл әсер су бетіндегі шағылыспен күшейеді. Бағаналардың жоғарғы бөлігінде капительдердің орнына құйма мырыштан жасалған пальметті сақиналар орналасқан. Алдыңғы кіреберістегі бағаналар қатары екі кең құмтас тіреуімен үзіледі. Оларға тасқа қашалған Киелі Жақияның Ізгі хабары 1:16 аяттары және 1 Қорынттықтар 13 тарауы жазылған. Жарық шіркеудің ішкі кеңістігіне клерсторийдегі дөңгелек аркалы терезе және батыс қабырғасындағы роза тәрізді терезе арқылы кіреді. Сыртқы қабырғалар сары роза түсті кірпіштермен қапталған және көк лакпен боялған, сары плиткалармен безендірілген. Шатыры мен әртүрлі элементтерімен шіркеу христиандық дәуірден бұрынғы грек ғибадатханасына ұқсайды. Шатырдың шыңында алдыңғы жақтағыдай құйма мырыштан жасалған крест орнатылған.
As with the later Church of Peace in Sanssouci Park, the Church of the Redeemer used early Christian buildings, as well as Roman markets and forums, as inspiration for the final design. The early Christian style building was, for Frederick William IV, an architectural reminiscence of early Christianity, whose unified community of the faithful inspired him. Part of this Mediterranean style was the shallow roof – in contrast to the much steeper roofs of ordinary German village churches. The over 9 meter high, 18 meter long, and 8 meter wide church building, with its eastern apse, is surrounded by a covered arcade. This gives the church the visual impression of a three aisle basilica. Since the arcade protrudes onto a semi circular platform in the Havel, to those in the river or in Wannsee Berlin on its opposite shore, the church looks like it an old ship anchored near the bank. From a distance, the bell tower looks like the chimney of a Mississippi steamboat, an impression the reflection in the water only enhances. The fluted columns have a palmette ring of cast zinc instead of capitals. At the front entrance the row of columns is broken by two wide pillars of sandstone. On them are Bible verses carved into the stone: the Gospel of John verses 1 16 and 1 Corinthians chapter 13. Light enters the church's interior through the round arched window in the clerestory and the rose window on the western gable. The outer walls, with their yellow rose bricks, were striped with blue varnish broken by yellow tiles. The church resembles a Greek temple from pre Christian times with its pitched roof and different devices. On the roof's peak is a pediment cross made of the same cast zinc as at the front.
Кеме ыдысының ішкі бөлігі
Қарапайым шіркеу залында апсидадағы византия стиліндегі фрескалар басым. Оның алтын жалатылған астыңғы бөлігінде, Өмір кітабын ұстаған, таққа отырған Мәсіх пен төрт Евангелист – Матай, Марқ, Лұқа және Жохан, олардың арлан, бүркіт, адам және бұқа символымен оралып тұр. Періштелер олардың бастарының үстіндегі жарты шеңберде тіліп тұр. Жарты шеңбердің ең жоғарғы нүктесінде Киелі Рухты бейнелейтін көгершін орналасқан. Адольф Эйбель 1845 жылы сурет салу жұмысын бастады, өзінің жұмысын неміс романтизмінің өкілі Карл Йозеф Бегастың эскизіне сүйенді. Беманың жарты шеңберінде шіркеу залының түс схемасы – көк фондағы алтын жұлдыздар қайтадан көрінеді. Алғашқы, тұрған, кедр ағашынан жасалған алтарь 1961 жылы салғырттықпен қиратылды. Документацияның жоқтығынан қайта құру мүмкін болмағандықтан, оның орнына стильдік тұрғыдан ұқсас алтарь қойылды. Кемедегі төбе құймалы, берік ағаш конструкциясымен жасалған. Ерекше бөлімдері көк матамен жабылған және ашық көк түспен жұлдыздармен боялған. Клересторий терезелерінің арасында липа ағашынан жасалған Он Екі Апостолдың мүсіндері орналасқан. Олар 1840-1844 жылдары жасалған, ал үлгі ретінде Петер Вишердің Нюрнбергтегі Себальд қабірі үшін (шамамен 1500 жыл) жасаған апостол мүсіндері мен Кристиан Даниэль Раухтың Берлин соборы үшін дайындаған эскиздері пайдаланылған. Орындықтар бастапқыда ұзын қабырғаларға параллель тұрған, бірақ қазір апсидаға қарай төрт блокқа орналастырылған. Орындықтардың өте биік арқалықтары мен қатардағы орындықтар арасындағы сондай биік есіктер назарды аудармай, па congregаттардың назарын алтарьға, ғибадатханаға және рухқа қадауға мүмкіндік береді. Шіркеуге кіретін жалғыз есік батыс жағында орналасқан. Оның үстінде орган галереясы бар. 1844 жылғы бастапқы органның бес регистрі және педальдық бөлімі болған. 1907 жылы құбырлар кеңейтіліп, алты мануалды және бір педальдық регистрге ие болды. Ол 1961 жылы вандалдар тарапынан қиратылды. 1990 жылы интерьердің толық қайта жаңартылуы кезінде, приход жаңа органға қаржылай мүмкіндік таппады. Жаңа аспап 2009 жылдың маусым айында орнатылды. Ол екі мануал, педаль және 14 регистрмен жабдықталған. Галереяның жалпы көрінісін толықтыру үшін, қазіргі уақытта орган орнына өте шынайы көрінетін қағаз макет орнатылған.
The simple church hall is dominated by Byzantine style frescoes in the apse. On it glazed gold underside is Christ enthroned holding the Book of Life, surrounded by the Four Evangelists, Matthew, Mark, Luke, and John with their symbols of the lion, eagle, man, and bull. Angels float in a half circle above their heads. At the peak of the half circle is the dove representing the Holy Ghost. Adolph Eybel undertook the painting in 1845, basing his work on a sketch by German romantic painter Carl Joseph Begas. In the half circle of the bema, the color sequence of the church hall, gold stars on a blue background, returns. The original free standing, cedar altar table was wantonly destroyed in 1961. Since a reconstruction was not possible because of missing documentation, a stylistically similar one now stands in its place. The nave has a coffered ceiling with secure timber frame construction. The unique fields are covered with blue cloth and painted light blue stars. Between the clerestory windows stand statues of the Twelve Apostles made of linden wood. They were carved from 1840 to 1844 by He used the apostle statues made by Peter Vischer for Sebaldus' Grave at St. Sebald in Nuremberg (c. 1500) and Christian Daniel Rauch's finished models for the Berlin Cathedral as models. The pews originally stood parallel to the long walls but are now arranged in blocks of four in the direction of the apse. The pews' very high backs and the similarly high doors between rows of benches prevent distraction and keep the parishioners' gaze raised to the three stages of worship: the altar, chancel, and lectern. The only entrance to the church is on the western side. Above it, there is the organ gallery. The original organ of 1844 had only five registers with an attached pedal. It was expanded in 1907 with more pipes, which gave it six manual and one pedal registers. It was destroyed by vandals in 1961. At the time of the general restoration of the interior in 1990, the parish could not afford a new organ. The new instrument was installed in June 2009. It is equipped with two manuals, a pedal, and 14 registers on slider chests. In order to complete the general view of the gallery, at present the organ space is held by a deceitfully real looking paper mockup.
Кампаньел
Төртбұрышты алаңның тар жағында экседрасы бар, 20 метрден аса биіктігі бар колокольня (латынша campana = қоңырау) тұр. Мұнараның кірпіш пен плиткалары шіркеудің қалған бөліктерімен ұқсас. Доға тәрізді терезелер жоғары қабатқа дейін көтеріліп, соңғы қабатта ашық бельведермен аяқталады. Мұнара шары мен крест орнатылған, көлбеу павильон шатырымен аяқталады. Құтқарушы шіркеуінің колокольнясында шамамен 600 жылдық қола қоңырау бар. Оның дәстүрлі құю күні 1406 жыл деседі, бірақ бұл дәлелдеуге келмейді. Ол алғаш рет 1661 жылы тілге алынған. Бұл қоңырау ескі тас шіркеуден келген болуы мүмкін. 1917 жылы екінші қоңырау қару-жарақ жасау үшін тартып алынды, ал оның орнына қойылғаны 1944 жылы сол тағдырға ұшырады. 1897 жылдың жазында физиктер Адольф Слаби мен Георг Граф фон Арко колокольняны Марконидің радио технологиясын жетілдіру үшін пайдаланды. Осы жерде алғашқы сымсыз телеграф антеннасы орнатылды. 27 тамызда олардың сигналы императорлық теңізші стансасы Конгснэске, Джунгфернзе көлінің қарсы бетіндегі Потсдамдағы Свон аллеясындағы 1,6 км қашықтықта жетті. 1928 жылы колокольняның кіреберіс есігінің үстіне қойылған ескерткіш тақта осы оқиғаны еске түсіреді. Жасыл доломиттен жасалған тақтаның ортасында жер шарын ұстаған Атлас бейнесі, айналасында найзағай мен мына жазу: "An dieser Stätte errichteten 1897 Prof. Adolf Slaby und Graf von Arco die erste Deutsche Antennenanlage für drahtlosen Verkehr." (Бұл жерде 1897 жылы профессор Адольф Слаби мен Граф фон Арко сымсыз байланыс үшін алғашқы неміс антеннасын орнатты.)
On rectangular forecourt with its exedra on the narrow side, stands the over 20 meter high campanile (from Latin campana = bell). The tower has the same mixture of bricks and tiles as the rest of the church. The arched windows rise to the top and end in the last story with an open belvedere. The tower culminates in a shallow pavilion roof with a ball and cross atop it. The Church of the Redeemer campanile contains a c. 600 year old bronze bell. Its traditional casting date is 1406, although this is impossible to prove. It was first mentioned in 1661. The bell presumably comes from the old stone church. A second bell was confiscated for armament production in 1917 and its replacement suffered the same fate in 1944. In the summer of 1897, the bell tower was used by the physicists Adolf Slaby and Georg Graf von Arco to try to perfect Marconi's radio technology. It was the site of the first German antenna for wireless telegraphs. On August 27, their signal transmission arrived at the imperial seaman station Kongsnaes on the opposite side of the Jungfernsee at Swan Alley in Potsdam 1.6 km away A commemorative plaque that was put up in 1928 by over the entrance door to the Campanile alludes to this incident. In the middle of the plaque, which is made of green dolomite, is Atlas supporting the globe, surrounded by lightning and the commemoration: "An dieser Stätte errichteten 1897 Prof. Adolf Slaby und Graf von Arco die erste Deutsche Antennenanlage für drahtlosen Verkehr." (At this spot in 1897, Prof. Adolf Slaby and Graf von Arco erected the first German antenna for wireless communication.)