Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық-американдық генетик (1925–2017)
British American geneticist (1925–2017)
ForMemRS (1998) және Марио Капекки мен Мартин Эванспен бірдей уақытта трансгендік ДНҚ-ны геномдық ДНҚ-мен гомологтық рекомбинациялау әдісін – бұл жануарлар геномдарын өзгертудің бұрынғыдан әлдеқайда сенімді әдісі, сондай-ақ гендік нысанаға бағыттау және нокаут тышқандарын жасауға арналған техниканы ашқаны үшін. Ол 2007 жылы физиология және медицина саласындағы Нобель сыйлығына ие болды.
ForMemRS (1998) and for the discovery, simultaneously with Mario Capecchi and Martin Evans, of the technique of homologous recombination of transgenic DNA with genomic DNA, a much more reliable method of altering animal genomes than previously used, and the technique behind gene targeting and knockout mice. He received the Nobel Prize in Physiology or Medicine in 2007 for his genetics work.
Ерте өмір және білім
Смитхис Англияның Батыс Йоркшир аймағындағы Галифакс қаласында Уильям Смитхис пен оның әйелі Дорис, туған тегі Сайкс отбасында дүниеге келген. Әкесі өмір сақтандыру полистерін сатқан, ал анасы Галифакс техникалық колледжінде ағылшын тілінен сабақ берген. Оның егіз інісі және кіші қарындасы болған. Ол жақын орналасқан Копли ауылындағы бастауыш мектепке барып, содан кейін Галифакстағы Хит грамматикалық мектебінде оқыған. Оның айтуынша, ғылымға деген құштарлығы радио және телескоптарға ертеден қызығушылығынан туған. Ол Браккенбери стипендиясы бойынша Оксфордтың Баллиол колледжіне қабылданды, бастапқыда медицина мамандығын оқыды. Анатомия және физиологияны зерттеп, анатомиядан жүлде алды және 1946 жылы биохимияны қоса, жануарлар физиологиясы бойынша үздік бакалавр дәрежесін алды. Александр Г. Огстонның физикалық химияны биологиялық жүйелерге қолдану туралы оқытуларынан шабыттанған Смитхис медицинадан химия мамандығы бойынша екінші бакалавр дәрежесін алу үшін ауысты. Ол 1948 жылы Огстонмен бірлесіп жазған алғашқы ғылыми еңбегін жариялады.
Smithies was born in Halifax, West Yorkshire, England, to William Smithies and his wife Doris, née Sykes. His father sold life insurance policies and his mother taught English at Halifax Technical College. He had a twin brother and a younger sister. He attended a primary school in the nearby village of Copley and then went to Heath Grammar School in Halifax. He said that his love of science came from an early fascination with radios and telescopes. He attended Balliol College, Oxford on a Brackenbury Scholarship, initially reading medicine. He studied anatomy and physiology, winning a prize in anatomy, and graduated with a first class Bachelor of Arts degree in animal physiology, including biochemistry, in 1946. Inspired by tutorials from Alexander G. Ogston on applying physical chemistry to biological systems, Smithies then switched away from medicine to earn a second bachelor's degree in chemistry. He published his first research paper, co written with Ogston, in 1948.
Мансап
Смиттис Комонвелл қорының стипендиясын алып, АҚШ-та Висконсин университетінің Мэдисон қаласындағы химия факультетінде Дж. У. Уильямс зертханасында постдокторант ретінде жұмыс істеуге мүмкіндік алды. 1960 жылы Смиттис Висконсин университетіне (Мэдисон) қайтып оралды, онда 1988 жылға дейін генетика факультетінде ассистент, доцент және Леон Дж. Коул мен Хиллдейл генетика және медициналық генетика профессоры лауазымдарында жұмыс істеді. Ол сексен жасқа дейін сол зертханасында күнделікті жұмыс істеді. 1948 жылдан 2016 жылға дейін жазылған 350-ден астам ғылыми мақала мен шолулардың тең авторы болды.
Smithies was awarded a Commonwealth Fund fellowship to take up a post doctoral position in the United States, in the laboratory of J. W. Williams at the University of Wisconsin–Madison's Department of Chemistry. In 1960, Smithies returned to the University of Wisconsin–Madison, where he worked in the Department of Genetics until 1988 as, successively, assistant, associate and Leon J. Cole and Hilldale Professor of Genetics and Medical Genetics. He continued to work in his lab there daily into his eighties. He co authored a total of more than 350 research papers and reviews, dating from 1948 to 2016.
Зерттеу
Смит Торонто университетінде инсулиннің прекурсорлық молекуласын зерттеу барысында (қосымша жұмыс ретінде) крахмал матрицасын қолдана отырып, гель электрофорезі техникасын жасады. 2002 жылы Смит әйелі Нобуё Маэдамен бірге генетикалық түрлендірілген тышқандарды пайдалана отырып, жоғары қан қысымын зерттеді. Ол 2002/3 жылы Капекки мен Ральф Л. Бринстермен бірге медицина саласындағы Вольф сыйлығын алды. 2007 жылы Капекки мен Эванспен бірлесіп "эмбриондық шешек жасушаларын қолдану арқылы тышқандарда нақты генді өзгерту принциптерін ашқандары үшін" физиология және медицина саласындағы Нобель сыйлығын жеңіп алды. Солтүстік Каролина ғылымы сыйлығы (1993), Капеккимен бірлесіп General Motors Foundation-нан Alfred P. Sloan, Jr. сыйлығы (1994), Америка Жүрек Қорынан Ciba сыйлығы (1996), Bristol Myers Squibb сыйлығы (1997), О. Макс Гарднер сыйлығы, Солтүстік Каролина университеті жүйесіндегі профессорлық-оқытушылар құрамы үшін ең жоғары награда (2002) және Америка Химия институтының алтын медалі (2009). Смит АҚШ Ұлттық Ғылым академиясына (1971) және Корольдік қоғамның шетелдік мүшесі (ForMemRS; 1998) болып сайланды. Чикаго университетінен (1991), Сан-Паулу университетінен (2008) және Оксфорд университетінен (2011) құрметті ғылыми дәреже алды. Оған арнап Галифакс азаматтық қоры көк тақта орнатты.
Smithies developed the technique of gel electrophoresis using a starch matrix, as a sideline of (unproductive) research into an insulin precursor molecule, at the University of Toronto. In 2002, Smithies worked with his wife, Nobuyo Maeda, studying high blood pressure using genetically altered mice. He received the Wolf Prize in Medicine, with Capecchi and Ralph L. Brinster, in 2002/3. He won the 2007 Nobel Prize in Physiology or Medicine, jointly with Capecchi and Evans, "for their discoveries of principles for introducing specific gene modifications in mice by the use of embryonic stem cells." the North Carolina Award for Science (1993), the Alfred P. Sloan, Jr. Prize from the General Motors Foundation, jointly with Capecchi (1994), the Ciba Award from the American Heart Foundation (1996), the Bristol Myers Squibb Award (1997), the O. Max Gardner Award, the highest award for faculty in the University of North Carolina system (2002), and the American Institute of Chemists Gold Medal (2009). Smithies was elected to the United States National Academy of Sciences (1971), and as a foreign member of the Royal Society (ForMemRS; 1998). He received honorary degrees from the University of Chicago (1991), the University of São Paulo (2008) and the University of Oxford (2011). A blue plaque to him was erected by the Halifax Civic Trust.
Жеке өмір
Смит 1950-ші жылдары Висконсин университетінің вирусологы Лоис Китцке үйленді; олар 1978 жылы ажырасты. Ол түс соқыр болса да, жеке ұшақ жүргізуге лицензиясы бар және планермен сырғанауды ұнататын. Смит 2017 жылдың 10 қаңтарында 91 жасында қайтыс болды.
Smithies married Lois Kitze, a virologist at the University of Wisconsin, in the 1950s; they separated in 1978. and, despite being color blind, was a licensed private airplane pilot who enjoyed gliding. Smithies died on 10 January 2017 at the age of 91.