Лютер Холтон: канадты саяхатшы, бизнесмен, қаржы министрі. 1867-1880 жж. Канада Парламентінің депутаты, Макгилл университетінің губернаторы. Тарихы мен мансабы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канадалық саясаткер
Canadian politician
Лютер Хамильтон Холтон (22 қаңтар 1817 – 14 наурыз 1880) – канадалық кәсіпкер және саяси қайраткер. Ол 1867 жылдан 1880 жылға дейін Канада Парламентінің Төменгі палатасында Шатоугай округін либералдық депутат ретінде өкілдік етті. Ол Қаржы министрі, Макгилл университетінің басшысы, Монреаль сауда палатасының мүшесі және Канададағы теміржол құрылысын дамытушылардың бірі болды.
Luther Hamilton Holton (January 22, 1817 – March 14, 1880) was a Canadian businessman and political figure. He represented Châteauguay as a Liberal member in the House of Commons of Canada from 1867 to 1880. He became Minister of Finance, Governor of McGill University, board member of the Montreal Board of Trade, and an early developer of the railroads in Canada.
Ерте өмір және білім
Ол 1817 жылы Лидс округіне қарасты Шеффилдс-Корнерс қаласында дүниеге келді және 1826 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Монреальге барып, емілген ағасымен бірге тұрды. Мектепті бітірген соң, 12 жасында ол ағасының кәсіпорнында кеңсе қызметкері болды. Жеті жылдан кейін ол Хендерсон мен Хукер фирмасына қосылды, олар Сент-Лоуренс және Төменгі Ұлы көлдер бойында жүктер мен жолаушыларды тасымалдауға қатысты; 1845 жылы Хендерсон қайтыс болғаннан кейін ол фирманың аға серіктесі болды, қазір Хукер және Холтон. 1842 жылы Монреальдегі унитариандық қоғамды құруға көмектесті. 1846 жылы Монреаль сауда кеңесінің мүшесі болып сайланды. Ол АҚШ-пен саудадағы өзара тиімділікті қолдады және біраз уақыт бойы аннексияны жақтады. 1850 жылдары ол теміржол құрылысына қатысып, Канададағы Grand Trunk Railway дамуында маңызды рөл атқарды. Бір уақыт бойы ол Grand Trunk компаниясының директоры болды және 1853 жылы Александр Тиллох Галт және басқалармен бірге Торонтодан Сарнияға дейін жолдарды кеңейту туралы келісімшарт жасады. Холтон мен Галт екеуі де келісімшартты жеңіп алу және мемлекеттік субсидиялар алу үшін үкіметтік байланыстарын пайдаланғаны үшін қатты сынға ұшырады. Ол 1850-1851 жылдары Монреаль қалалық кеңесінің мүшесі болды. 1854 жылы ол Канада провинциясының заң шығарушы жиналысына сайланды және Монреаль қаласын өкілдік етті. Ол сайланған заң шығарушы кеңесті, дін қызметкерлерінің жерлерін секуляризациялауды және сеньорлық құқықты жоюды қолдады. 1857 жылы ол саясатқа көңіл бөлгені үшін Grand Trunk-пен байланысын үзіп, бірақ келесі жалпы сайлауда жеңіліске ұшырады. 1862 жылы Виктория округінің заң шығарушы кеңесіне сайланды. 1863 жылы ол Джон Сэндфилд Макдональд пен Антуан Эме Дорион үкіметінде қаржы министрі болу үшін отставкаға кетті; ол заң шығарушы жиналысқа үміткер болған кезде Монреаль орталығынан жеңіліске ұшырады, бірақ Шатоугейде сайланды. 1864 жылы Холтон мемлекеттік шоттарды Жоғарғы Канада банкінен Монреаль банкіне аударды, бұл бірнеше жылдан кейін Жоғарғы Канада банкінің банкротқа ұшырауына әкелді. Ол Конфедерацияға қарсы болды, өйткені оның Төменгі Канадаға тигізер әсерінен алаңдады, бірақ 1867 жылдан кейін оның Квебекте қабылдануын ілгерілетуге көмектесті. Ол Квебек заң шығарушы жиналысында Монреаль орталығын 1871 жылдан 1874 жылға дейін өкілдік етті, сол кезде екі мандат (федералды және провинциялық орындарды бір уақытта иелену) заңсыз деп жарияланды. Ол Луи Риельге рақымшылық беруді қолдады. Сондай-ақ, ол 1876 жылдан 1880 жылға дейін Макгилл университетінің басқарушысы болып қызмет етті. Ол 1880 жылы Оттавада қызмет барысында қайтыс болды. Оның ұлы Эдуард оның орнын басып, Шатоугейдегі палата өкілі болды.
He was born at Sheffield's Corners in Leeds County, Upper Canada in 1817 and went to Montreal to live with his uncle after his father's death in 1826. At the age of 12, after completing his schooling, he became a clerk in his uncle's business. Seven years later, he joined the firm of Henderson and Hooker, who were involved in transporting goods and passengers along the St. Lawrence and lower Great Lakes; in 1845, he became a senior partner in the firm, now Hooker and Holton, on Henderson's death. In 1842, he helped found the Unitarian Society of Montreal. In 1846, he was elected to the Montreal Board of Trade. He supported reciprocity in trade with the United States and, for a time, he supported annexation. During the 1850s, he became involved in railway development and played an important role in the development of the Grand Trunk Railway in Canada. For a time, he was a director for the Grand Trunk and, in 1853, formed a firm with Alexander Tilloch Galt and others which was contracted to extend their tracks from Toronto to Sarnia. Both Holton and Galt were heavily criticized for taking advantage of their government connections to win the contract and gain government subsidies. He was a member of the city council for Montreal from 1850 to 1851. In 1854, he was elected to the Legislative Assembly of the Province of Canada and represented the city of Montreal. He supported an elected Legislative Council, secularization of the clergy reserves and putting an end to seigneurial tenure. In 1857, he retired from his association with the Grand Trunk with the intention of devoting his attention to politics but was defeated in the next general election. In 1862, he was elected to the Legislative Council for Victoria District. In 1863, he resigned to become minister of finance in the government of John Sandfield Macdonald and Antoine Aimé Dorion; when he ran for a seat in the Legislative Assembly, he was defeated in Montreal Centre but elected in Châteauguay. In 1864, Holton transferred the public accounts from the Bank of Upper Canada to the Bank of Montreal, which led to the failure of the Upper Canada bank a few years later. He opposed Confederation because of his concerns about its effect on Lower Canada, but, after 1867, helped promote its acceptance in Quebec. He represented Montréal Centre in the Quebec Legislative Assembly from 1871 until 1874, when the dual mandate became illegal (holding seats both federally and provincially). He supported amnesty for Louis Riel. He also served as a Governor of McGill University from 1876 to 1880. He died in office at Ottawa in 1880. His son Edward succeeded him as representative for Châteauguay in the House of Commons.