Герберт Виндт: Неміс композиторы және киноға жазған музыкасы
Herbert Windt
Герберт Виндт – неміс композиторы, «Ерлік жолы» мен «Олимпиада» фильмдеріне жазған музыкасымен танымал. Биографиясы, өмірі мен шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Герберт Виндт (15 қыркүйек 1894, Сенфтенберг, Бранденбург – 2 қараша 1965, Дайзенхофен, қазір Оберхакинг, Бавария) – неміс композиторы, Үшінші рейхтің ең көрнекті кино музыкасын жазған композиторларының бірі. Ол режиссер Лени Рифенштальмен «Еркінің жеңісі» және «Олимпиада» фильмдеріндегі жұмысымен ең көп танылды.
German composer
Herbert Windt (15 September 1894, Senftenberg, Brandenburg – 2 November 1965, Deisenhofen, now a part of Oberhaching, Bavaria) was a German composer who became one of the most significant film score composers of the Third Reich. He was best known for his collaborations with the director Leni Riefenstahl on films Triumph of the Will and Olympia.
Өмірбаян
Винт Берлиндегі Стернш консерваториясында оқыды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда әскерге шақырылу үшін оқуын тастады. Ауыр жарақат алған ол екі жыл ауруханада жатып, сол кезде камералық музыка жазуға кірісті. 1920 жылы Винт Берлиндегі Музыка академиясында композитордың шеберлік сыныбында танымал Франц Шрекермен оқуға грант алды. 1931 жылы ол НСДАП-қа қосылды. Веймар Республикасы үкіметінің берген грантының арқасында оның «Андромаха» операсы жарық көрді, ол алғаш рет 1932 жылы қойылды. Көрермендердің арасында болған UFA киностудиясының өндірушісі Виндттің музыкасына назар аударды. Виндтке 1933 жылы UFA-ның «Моргенрот» («Қызыл таң») фильміне музыка жазуға тапсырыс берілді, бұл фильм Бірінші дүниежүзілік соғыстағы батыл U-бот экипажының оқисы туралы болды. Виндт Вольфганг Целлер, Майкл Яри, Франц Гроте және Георг Хаенцшельмен бірге үшінші рейхтің ең маңызды кинокомпозиторларының біріне айналды. Ол бірнеше нацистік қоғамдық шаралар мен радио бағдарламаларына музыка жазды. Ол ең көп Лени Рифенштальмен, «Еркінің жеңісі» (1934/35), «Олимпия» (1938) және «Тифланд» (1945/54) фильмдерінің режиссерімен бірлескен жұмыстарымен танымал болды, сонымен қатар Вольфганг Либенейнер («Die Entlassung»), Георг Вильгельм Пабст («Парацельс»), Франк Висбар («Белгісіз», «Фэрманн Мария», «Сталинград: Иттер, мәңгі өмір сүргіңіз келе ме?»), және Густав Учики («Моргенрот») сияқты режиссерлермен де жұмыс істеді. Виндттің үгіт фильмдеріне жазған музыкасы социолог Зигфрид Кракауэрдің назарын аударды, ол композитордың шығармаларын «Калигариден Гитлерге дейін: неміс киносының психологиялық тарихы» және «Фильм теориясы: физикалық шындықты құтқару» трактаттарында талдады. Оның музыкасы нацистік партияның өкілдері тарапынан жылы қабылдағанына қарамастан, Виндт Германия билеушілерінің назарынан тыс қалды. Соғыстан кейінгі денацификация процесінде ол толық ақталды.
Windt studied at the Sternsches Konservatorium in Berlin but left to enlist in the army at the start of World War I. Severely wounded, he spent two years in hospital, during which he began composing chamber music. In 1920 Windt received a grant to study with the renowned Franz Schreker in the composer's master class at the Berlin Academy of Music. Windt joined the NSDAP in 1931. A grant by the government of the Weimar Republic led to his opera Andromache, which was first performed in 1932. An UFA film producer in the audience took notice of Windt's music. Windt was offered a commission to write the music for UFA's 1933 film Morgenrot (Red Morning), a story about a gallant World War I U boat crew. Windt became one of the most significant film score composers of the Third Reich along with Wolfgang Zeller, Michael Jary, Franz Grothe, and Georg Haentzschel. He composed music for several Nazi public events and radio programs. He was best known for his collaborations with Leni Riefenstahl, the director of Triumph of the Will (1934/35), Olympia (1938), and Tiefland (1945/54), but he also worked with directors like Wolfgang Liebeneiner (Die Entlassung), Georg Wilhelm Pabst (Paracelsus), Frank Wisbar (The Unknown, Fährmann Maria, Stalingrad: Dogs, Do You Want to Live Forever? ), and Gustav Ucicky (Morgenrot). Windt's film scores for propaganda films drew the attention of the sociologist Siegfried Kracauer, who analysed the composer's works in the tracts From Caligari to Hitler: A Psychological History of the German Film and Theory of Film: The Redemption of Physical Reality. Despite the warm reception for his music in Nazi party circles, Windt himself fell into disfavor with the rulers of Germany in that period. He was completely cleared in the post war de Nazification trials.