Сергиус IV: Неаполь герцогі және нормандардың Оңтүстік Италиядағы күшінің өсуі

Кіріспе

Сергий IV (1036 жылдан кейін қайтыс болды) – 1002 жылдан 1036 жылға дейін Неаполь герцогы болды. Ол XI ғасырдың бірінші жартысында Меццоджиорнодағы норман билігінің күшеюіне ықпал еткен маңызды тұлғалардың бірі еді. Әкесі Иоанн IV сияқты, ол да формалды түрде Византияның вассалы саналды. 1024 жылы ол Кельн архиепискобы Пилгримге бағынды, ол император Генрих II атынан Капуа қаласын қоршап алғанда, өзінің герцогтығына ешқандай қауіп төне неді. Осының нәтижесінде Пилгрим жеңген Капуа князі Пандульф IV-тің көзінде әлсіз болып танылды. 1026 жылы Пандульф тұтқыннан босап, бұрынғы астанасына шабуыл жасады, оны қазір Теано графы Пандульф V басқарып тұрды. Италияның грек катапаны Василий Бойонн Пандульф V-тің капитуляциялауы туралы келісімге келді және оған Сергий пана берген Неапольге қауіпсіз өтуге рұқсат берді. Осы іс Пандульф IV-тің наразылығын тудырды. Келесі жылы (1027), Сергийдің одақтасы Бойонн қайтарылып алынғаннан кейін, Пандульф Неапольге шабуыл жасап, оны тез басып алды, кейбіреулер бұл сатқындық арқылы болғанын айтады. Пандульф V Римге қашып кетті, ал Сергий жасырынып қалды. Алайда, Сергий үшін жағдай 1029 жылы Пандульф IV-тің нормандық одақтасы Рейнулф Дренгот оны тастап кеткен кезде өзгерді. Сергий және оның жүрегі туысқан Гаета герцогы Иоанн V, нормандықтардан Неаполь герцогтығын қайтаруға көмек сұрап, елшілік жіберді. Рейнулфтың көмегімен Пандульф IV Неапольден қуылды және Сергий қайтадан билікке келді. 1030 жылдың басында Сергий Рейнулфқа Аверса графтығын иелік етіп, аймақтағы алғашқы нормандық княздығын құрды. Сонымен қатар, Сергий жаңа графқа өз қарындасын әйел ретінде берді. 1034 жылы Пандульф IV Соррентода көтеріліс ұйымдастырып, оны Капуаға қосып алды. Сол жылы Сергийдің қарындасы қайтыс болды, ал Рейнулф Пандульф IV-тің жағына қайта оралды. Рухы құлаған Сергий, қазіргі Кастелло дель'Ово орналасқан Инсула-Марис аралындағы Киелі Құтқарушы монастырына шегінді. Оның орнын ұлы Иоанн V басты. Иоанн Византиядан көмек сұрау үшін Константинопольге барғанда, Сергий қысқа мерзімге регенттік қызметін атқаруға шықты. Иоанн оралғаннан кейін Сергий монастырына қайтып оралды, онда ол 1036 жылдың маусым айына дейін өмір сүрді. Ол көп ұзамай қайтыс болған болуы керек. Оның екі рет зейнеткерлікке шығуы Монтекассинолық Аматтың оның екі рет монах болғаны туралы айтуын түсіндіреді.

Sergius IV (died after 1036) was Duke of Naples from 1002 to 1036. He was one of the prime catalysts in the growth of Norman power in the Mezzogiorno in the first half of the eleventh century. He was nominally a Byzantine vassal, like his father, John IV, before him. In 1024, he submitted to Pilgrim, Archbishop of Cologne, when the latter was besieging Capua on behalf of Emperor Henry II, though his own duchy was not threatened. By this he acquired a reputation for weakness in the eyes of Prince Pandulf IV of Capua, who had been defeated by Pilgrim. In 1026, Pandulf, returned from captivity, besieged his old capital, now ruled by Pandulf V, the count of Teano. Basil Boioannes, the Greek catapan of Italy, negotiated a surrender and gave Pandulf V safe conduct to Naples, where Sergius offered him asylum. By this, Sergius incurred Pandulf IV's enmity. In the next year (1027), after Sergius' ally Boioannes was recalled, Pandulf attacked Naples and quickly captured it, some say by treachery. Pandulf V fled to Rome and Sergius went into hiding. For Sergius, however, fortune reversed itself when Pandulf IV was abandoned by his Norman ally, Rainulf Drengot in 1029. Sergius and the Duke of Gaeta, his nephew, John V, sent an embassy to the Norman to ask his assistance in regaining the Neapolitan duchy. With Rainulf's help, Pandulf IV was chased from Naples and Sergius reinstated. Early in 1030, Sergius gave Rainulf the county of Aversa as a fief, the first Norman principality in the region. Sergius also gave his sister in marriage to the new count. In 1034, Pandulf IV instigated a revolt in Sorrento and annexed it to Capua. In the same year, Sergius' sister died and Rainulf returned to Pandulf's side. Broken in spirit, Sergius retired to the monastery of the Holy Saviour in insula maris, where the Castello del'Ovo now stands. He was succeeded by his son, John V. When John went to Constantinople seeking aid from the Byzantines, Sergius briefly came out of retirement to act as regent. On John's return, Sergius returned to his monastery, where he was still living as late as June 1036. He probably died shortly thereafter. His two retirements explain Amatus of Montecassino's reference to him twice becoming a monk.