Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз ақсұлуы Роджер Бернар II (шамамен 1195 – 26 мамыр 1241), Ұлы атанған, 1223 жылдан өліміне дейін Фуа графының жетіншісі болды. Ол граф Раймонд Роджер мен оның әйелі Филиппа Монкаданың ұлы және мұрагері еді.
French noble
Roger Bernard II (c. 1195 – 26 May 1241), called the Great, was the seventh count of Foix from 1223 until his death. He was the son and successor of the count Raymond Roger and his wife Philippa of Montcada.
Өмір
1208 жылы Роджер Бернард Кастельбо виконтессасы және катар Арнау де Кастельбоның қызы әрі мұрагері Эрмезиндеге үйленді. Әйелінен оның Фуа графы Роджер IV және Фуаның Сесилиясы деген балалары болды. Фуаның Сесилиясы Ургел графымен үйленді. Француз монархісімен қарым-қатынасы мүмкіндік бергенде, ол оңтүстікке қарай кеңею және бекініс салуға күш салды. Ол Андорра және Ургелге қарай жолды күзеткен қалаларды нығайтты және 1233 жылғы мамыр айында Кабоэ алқабы үшін Ургел епискобымен қақтығысқа түсті. Ол Инквизицияға қарсы болды және 1239 жылғы сәуірде епископпен одан да күшті қақтығысқа ұшырады. Ол Реймонд Тренкавельдің соғысына араласпады, бірақ 1240 жылы ардақты келісімге келді.
In 1208, Roger Bernard married Ermesinde, daughter and heir of Arnau de Castellbò, viscountess of Castellbò and a Cathar. By his wife, he had a son, Roger IV of Foix, and a daughter, Cecilia of Foix. Cecilia of Foix married Álvaro, Count of Urgell. When his relations with his French sovereign allowed it, he concentrated on expansion and fortification southwards. He fortified the towns guarding the way to Andorra and Urgel, and fell into conflict with the bishop of Urgel over the valley of Caboet in May 1233. He opposed the Inquisition and got into even more conflict with the bishop in April 1239. He did not involve himself in the war of Raymond Trencavel, though he did negotiate an honourable treaty in 1240.
Альбигендіктердің крест жорығы
Ол 1217 жылы алты апта бойы Лестердің 5-ші графы Симон де Монфорттың шабуылдарына қарсы Монгрениер қамалын қорғағанда танымал болды. Сол жылы ол Тулуза қамалында да ерекше көзге түсті. 1220 жылы ол әкесіне Лавур және Пуйлорен қалаларын қайтарып алуға көмектесті, сондай-ақ әкесіне жоғалтқан иеліктерін қайтаруға мұрын қойды. Дегенмен, Мирепоиді қайта басып алу оның өзі билікке келгеннен кейін ғана мүмкін болды. Ол билікке келген кезде ол және Тулузаның жаңа графы Рамон VII Каркассон қаласын қоршады. 1224 жылдың 14 қыркүйегінде Альбиген крестшілері бас иді, соғыс аяқталды, оңтүстік аймағының әрбір билеушісі шіркеумен келісімге келді. Бірақ 1226 жылы Францияның жаңа королі, Арыстан аталған Людовик VIII, Лангедоктағы патшалық құқықтарын қамтамасыз ету үшін жанжалды қайтадан бастады. Роджер Бернард бейбітшілікті сақтауға тырысты, бірақ король оның елшілігін қабылдамады, ал Фуа және Тулуза графтары қайтадан қаруға көтерілді. Роджер Бернард пен оның вассалдарының шағын тобы 1226 жылдың маусымынан 1227 жылдың маусымына дейін Лимуста қарсылық көрсетті, бірақ соғыс көбінесе үзіліс-үзіліс шайқастардан тұрды. 1229 жылдың қаңтарында Тулузалық Рамон, Арыстан Людовиктің мұрагері Людовик IX-пен Мео шартын жасасты. Бұған дейін (1227 жылдың наурызынан немесе сәуірінен бастап) өзінен жалғыз одақтасы кетіп, оған қарсы жаңа патша әскері жиналған Роджер Бернард маусым айында бейбітшілік сұрады. Соңғы келісім бойынша ол жерінің көп бөлігін қайтарып алды, бірақ бұрын қайта басып алу үшін күрескен Мирепоиді қайтарып алмады.
He made his name famous in 1217 when, for six weeks, he defended the castle of Montgrenier against the onslaught of Simon de Montfort, 5th Earl of Leicester. That same year, he distinguished himself at the siege of Toulouse. In 1220, he assisted his father in the recapture of Lavaur and Puylaurens and was instrumental in helping his father retake his lost dominions. The resumption of Mirepoix wasn't accomplished until his own reign, however. At the moment of his accession, he and the new count of Toulouse, Raymond VII, besieged Carcassonne. On 14 September 1224, the Albigensian Crusaders surrendered and the war came to an end, each southern lord making peace with the church. However, in 1226, the new king of France, Louis VIII, called the Lion, renewed the conflict in order to enforce his royal rights in Languedoc. Roger Bernard tried to keep the peace, but the king rejected his embassy and the counts of Foix and Toulouse took up arms again. Roger Bernard and a small contingent of his feudatories constituted a pocket of resistance in Limoux from June 1226 to June 1227, but the war was largely a discontinuous series of skirmishes. In January 1229, Raymond of Toulouse signed the Treaty of Meaux with Louis the Lion's successor, Louis IX. Already excommunicated (since March or April 1227) and with his only ally gone and a new royal army in the field against him, Roger Bernard sued for peace in June. By the ensuing treaty, he received back much of his land, but not Mirepoix, which he had previously fought so hard to reconquer.
Өлім
Роджер Бернард 1236 жылы екінші рет шіркеуден қуылғаннан кейін, ресми шіркеумен келісімде өмір сүрді. Ол Бульбонн аббаттығында монах болып киінді және 1241 жылы сол жерде қайтыс болды. Оның орнын ұлы Роджер IV басқарды, ол Рамон Фолк IV-нің қызы, Кардона виконттығының мұрагері Брунисендеге үйлендірген еді.
Roger Bernard ended his days at peace with the established church, having been excommunicated a second time in 1236. He took the habit at the abbey of Boulbonne, and was buried there in 1241. He was succeeded by his son Roger IV, whom he had married to Brunissende, the daughter of Raymond Folc IV and heiress of Viscounty of Cardona.