Кіріспе

Американдық суретші Эдвин Уолтер Дикинсон (11 қазан 1891 – 2 желтоқсан 1978) – американдық суретші және графикалық суретші, ең белгілісі – психологиялық тұрғыдан күшті автопортреттері, жылдам суреттелген пейзаждар (ол оларды «премьер ку» деп атады), сондай-ақ фигуралар мен заттардан тұратын, көзбен байқау арқылы салынған, үлкен, жұмбақ сырлы картиналар. Ол оларға ең көп уақытын және көңілін бөлді. Оның суреттері де кеңінен танымал және оның туындылары туралы алғашқы кітап осы суреттері арқасында жарық көрді. Оның «премьер ку» портреттері мен бейнесіз суреттері, орташа өлшемдегі картиналары, оның суреттерінен алынған элементтерді қосатын, немесе бірнеше күн немесе апта бойы байқау арқылы салынғандары (натюрморттар, басқа адамдардың портреттері, тапсырыспен немесе тапсырыссыз, және бейнесіз суреттер) де аз белгілі. Түстердің массалары арасындағы қатынастарға ерекше назар аударып, егжей-тегжейлі сурет салудан бас тартатын оның сурет салу стиліне ұстазы Чарльз У. Хоторнның үлгісі зор әсер етті. Оның ірі композицияларындағы ерекше үйлесімдер мен сюжеттік мағынаның қызықтылықтары сюрреализммен салыстырылды, ал оның «премьер ку» туындылары көбінесе абстракцияға жақын, бірақ Дикинсон өнер бағытымен байланыстыруға қарсы болды.

Ерте өмір және өнерге үйрену

Дикинсон Нью-Йорк штатының Сенека-Фоллс қаласында, Фингер-Лейкс аймағында туып өсті; оның отбасы 1897 жылы Буффалоға көшіп келді. 1903 жылы туберкулезден анасының қайтыс болуы, 1913 жылы ағасы Берджесстің өзіне қол жұмсауы, 1914 жылы әкесінің өте жас әйелге қайта үйленуі және жақын досының шайқаста қаза табуы – оның кейінгі туындыларының тақырыптарына ықпал еткен факторлар ретінде айтылады. Дикинсон бала кезінде әкесі сияқты дін қызметкері болуды жоспарлаған, бірақ ағасының теңіз флотында қызмет ету туралы ұсынысы оған көбірек ұнады. АҚШ Әскери-теңіз академиясына екі рет емтиханды өтпей, 1911 жылы Уильям Меррит Чейстің басшылығымен Суретшілер лигасына оқуға түсті. 1912 және 1913 жылдары ол Массачусетс штатының Провинстаун қаласында болды, онда Чарльз В. Хоторнтан сабақ алды және 1913 жылдан 1916 жылдың жазына дейін жыл бойы сол жерде тұрды, 1914 жылы Хоторннің ассистенты болып жұмыс істеді. Хоторн, өзі Чейстің шәкірті болған және оның кейбір идеяларын дамытқан, Дикинсонның сурет салу әдістері мен ой-пікірлеріне зор әсер етті, олардың көпшілігі оның кейінгі оқытуында сақталды. Дикинсонның 1914 жылғы автопортреті – Хоторннің студенттері «ластанған бас» деп атаған, арт жағынан жарықтандырылған, контурларды толтырудың орнына ортадан сыртқа қарай боялған сурет. Хоторн студенттеріне палитралық пышақтарды, тіпті саусақтарды «сурет салу енді ғана ойлап табылды» дегендей қолдануға және түстердің «жаңқалары» (яғни, бөліктері) арасындағы қатынастарды орнатуға тырысудың орнына, егжей-тегжейлі бояудан аулақ болуға кеңес берді. Хоторннан Дикинсон күтпеген нәрсені іздеуді, формуласыз сурет салуды, құндылық қатынастарын анықтау үшін көзді жұмып қарауды және шабыт азайғанда, жұмысты аяқтаған дұрыс екенін, қанша жұмыс істесе де үйренді. Дикинсонның Хоторн идеяларын оқытуда қолдануын оның бұрынғы студенттерінің бірі Фрэнсис Каннингэм сипаттаған.

Бірінші дүниежүзілік соғыс және Еуропа сапары

Дикинсон Буффалода сурет салуға үйретумен және Нью-Йоркте телеграфшы болып жұмыс істеді, 1917 жылдың соңынан 1919 жылға дейін теңіз қызметіне шақырылғанға дейін. Бірінші дүниежүзілік соғыс Дикинсонның жақын досы және әріптес суретшісі Герберт Гросбекпен Еуропаға бару жоспарын тоқтатты. Дикинсон Жаңа Англия жағалауында теңіз күштерінде қызмет еткен кезде, Гросбек Еуропаға әскер ретінде саяхаттап, соғыстың соңғы шайқастарының бірінде Аргонн орманында қаза тапты. Оның өлімі Дикинсонның анасы мен бауырының ертегі қайтысына байланысты қайғысын жаңартқандай болды және одан кейінгі суреттеріне әсер етті. 1919 жылдың желтоқсаны мен 1920 жылдың шілдесі аралығында Гросбектің жесірі мен оның ата-анасының, оның өліміне байланысты төленген сақтандыру ақшасы есебінен өнерді оқу үшін Парижге сапар жасады. Дикинсон солтүстік Франциядағы оның қабірін, содан кейін Испанияны аралады; Толедодағы Эль Греконың екі картинасын өмірінде көрген ең әдемі туындылары деп мәлімдеді, оған өмір бойы құрметпен қарады. Олардың бірінің тақырыбы Дикинсон үшін ерекше маңызға ие болды, себебі ол Гросбектің қабірін жақында зияраттаған еді, ол – «Граф Оргастың жерлеуі».

Қаржылық тұрақсыздық

Дикинсонның алғашқы бірнеше туындысы танымал болды, ең әйгілісі – 1916 жылы Вашингтондағы Коркоран галереясында және тағы үш ірі орында көрсетілген «Интерьер», сондай-ақ 1917 жылы Нью-Йоркте және 1919 жылы Париждегі Люксембург мұражайында Дикинсонның өзі көрген «Олд Бен және миссис Маркс, 1916». Дегенмен, Еуропадан оралғаннан кейін бұл танылу сақталмады. Эстер Хойт Сойердің қаржылық қолдауына қарамастан, Дикинсон қаржылық қиындықтарға тап болды. 1924 жылы Дикинсон анасынан алған мұрасы мен әкесінен қалған ақшасы таусылғанда қиын жағдайға түсті. Ол он үш ай бойы жұмыс істеген «An Anniversary» атты үлкен картинасын сата алмады, ал өткен жылы Вашингтондағы сегіз апталық сапарда салған өзінің ағасы Чарльз Эванс Хьюз бен Чарльз Д. Уолкоттың екі тапсырыс портреті қабылданбады. «The Cello Player, 1920–21» атты тағы бір маңызды картинасын досына 500 долларға бөліп төлеуге келіссе де, ол суретшілік қызметін жалғастыруға жеткіліксіз болды. Бірақ 1924 жылдың шілдесінде Сойердің күйеуі Дикинсонға айлық жалақы төлеуге келісті, оның орнына ол өзінің құнына тең суреттерді таңдау құқығын алды. Бұл келісім жиырма бір жылға созылды және 1945 жылы Дикинсон Көркемсурет студенттері лигасы мен Купер одағында тұрақты оқытушылық қызметке орналасқаннан кейін ғана аяқталды. 1928 жылы Дикинсон «The Fossil Hunters» картинасын аяқтағаннан кейін Франсис «Пэт» Фолиге үйленді, ол 192 отырыста салынды және 1928 жылғы Карнеги халықаралық көрмесінде көрсетілгенде үлкен танымалдылыққа ие болды, себебі ол қателікпен бүйірге ілінген, ал бұл қателік 1929 жылы Пенсильвания Көркемсурет академиясында (ашылу алдында түзетілді) және Нью-Йорктегі Ұлттық дизайн академиясында қайталанды, онда ол бұзылған күйінде жүлде алып, одан да үлкен дау тудырды. Эстер Сойер Дикинсонның туындыларын, әсіресе суреттерін, портреттерін және пейзаждарын бай достарына сатуды ұйымдастырды, ал 1927 жылы ол күйеуімен бірге Дикинсонның «An Anniversary, 1920–21» картинасын сатып алып, Олбрайт Нокс өнер галереясына сыйға берді. Дикинсон 1930 жылдары пейзаждарына көбірек уақыт арнады, өйткені оларды жасау және сату үлкен туындыларына қарағанда оңай болды, оларды ірі көрмелерге қою қиындық тудырды. 1933 жылы Сойерге жазған хатында ол салған пейзаждармен күнкөріс тілегін білдірді. 1934 жылдың ақпан айында ол суретшілерге арналған алғашқы Ұлы депрессия кезеңіндегі бағдарламаға, жарты жылдық Public Works of Art Project-ке қатысуға шақырылды, ол оған апталық жалақы мен мамыр айында Вашингтонда сурет көрмесін ұсынды. Ол жұмысты уақытында аяқтады, бұрын тастап кеткен суретті қайта өңдеп, сүйікті тақырыбы – полярлық экспедициялар туралы қиялдан жасаған шағын топтың біріне айналдырып, оның атауын «Stranded Brig» деп өзгертті. Бұл кезеңнің маңызды туындылары – Эстер сатып алып, Корнелл университетіне сыйлаған «Woodland Scene, 1929–1935» және Сауэрлер 1952 жылы Заманауи өнер мұражайына тапсырған «Composition with Still Life, 1933–1937». 1937–1938 жылдары ол отбасымен Еуропаға екінші сапар жасады, онда Оңтүстік және Солтүстік Францияда пейзаждар салып, Рим, Флоренция және Венеция қалаларын аралады, бірақ нацистік Германия туралы алаңдаушылық сапарын қысқартты. Шетелде жүргенде Дикинсон Нью-Йорктегі Passedoit галереясында өзінің алғашқы жеке көрмесін өткізді. Онда «The Cello Player», «The Fossil Hunters», «Woodland Scene», «Stranded Brig», жақында аяқталған «Composition with Still Life» (алғашқы атауы «Figures and Still Life» деп аталған), Франциядан жіберілген он бес пейзаж және тағы он бес картина қойылды. Көрме өнер сыншылары тарапынан жақсы қабылданып, көбінесе оң пікірлер жинады. Отбасы елге оралғаннан кейін бір жыл өткен соң Дикинсон Уэлфлиттегі Кейп-Кодта үй сатып алды, олар Нью-Йоркте оқытпаған кезде сонда тұрды.

1943 жылдан 1958 жылға дейін

1936–1942 жылдар аралығында Дикинсон Нью-Йорктегі Passedoit галереясында жыл сайын көрме өткізді. Бұл мүмкін болды, өйткені ол 1937 жылы «Композициясымен натюрморт» жұмысын аяқтағаннан бастап, 1943 жылдың 1 қаңтарында «Дафнедегі қираған орын» жұмысын қолға алуға дейін үлкен, көп уақытты талап ететін еңбектерді жасамады. Дикинсон әлі де отбасын асырау үшін күресіп, сатудан жеткілікті табыс таппағандықтан және «табыс әкелетін жұмыс» табу қажет болғандықтан, бұл қарым-қатынас тоқтатылды. 1944 жылы ол отбасын Нью-Йоркке көшірді, мұғалімдік қызмет табуға көмектеседі деп сенді. Бірінші жылы ол коммерциялық тапсырыстар алды, соның ішінде француз журналы үшін салған суреттері қабылданбады, сондай-ақ Рузвельт, Черчилль және Чан Кайшидің суретінің көшірмесі жасады. Оның әйелі Пэт Фоли Хьюит мектебінде жұмысқа орналасып, 1966 жылы зейнеткерлікке шықты. 1945 жылы Дикинсон үш мектепте сабақ беруге қабылданды, ол зейнеткерлікке шыққан 1966 жылға дейін сабақ берумен айналысты. Passedoit-пен байланысты тоқтатудың тағы бір себебі – ол «Дафнедегі қираған орын» атты жаңа картинасымен жұмыс істеуге уақыт қажет болды. Ол 1953 жылға дейін 447 рет (шамамен 1341 сағат) үзілістер мен ынтасының жоғалуымен сурет салуды жалғастырды. 1955 жылы бір меценат «Дафнедегі қираған орынды» сатып алып, оны Метрополитен өнер мұражайына сыйлады. 1958 жылы Уитни американдық өнер мұражайы «Қазба іздеушілер» картинасын сатып алды, ал 1988 жылы М. Х. де Янг мұражайы Дикинсонның соңғы маңызды картинасы – «Виолончельшіні» сатып алды (ол «Дафнедегі қираған орынмен» бірге, Дикинсонның жұмыстарының арасында көрермендерге жиі көрсетілетін екі картинаның бірі). 1948 жылы ол Ұлттық дизайн академиясына қосымша мүше болып сайланды, ал 1950 жылы толық құқықты академик атанды.

Кейінгі жылдар

Дикинсон 1960 жылдарға дейін мұғалім ретінде белсенді қызмет етті, осы кезде 1959 жылы туберкулезге шалдыққан өкпесі алынып тасталғаннан кейін және оның атының шығуымен байланысты талаптардың артуына байланысты сурет салу өнімі күрт азайды. Оған көптеген жеке және топтық көрмелерге қатысу кірді, олардың ең маңыздысы – 1959 жылы Бостонда өткен оның туындыларының үлкен ретроспективасы, 1961 жылы Нью-Йоркте өткен 157 жұмыстан тұратын және он үш сыншы бағалаған көрме, содан кейін Қазіргі заманғы өнер мұражайы ұйымдастырған және он бір штаттың он екі қаласын аралаған көрмесі, 1965 жылы Уитни американдық өнер мұражайында өткен тағы бір ретроспективасы (оны тоғыз сыншы жариялады), сондай-ақ 34-ші Венеция биенналесіндегі американдық көрмеге қатысуы, онда ол басты суретші ретінде танылды. Одан кейін түрлі құрметтер, сыйлықтар, сұхбаттар мен лекция оқуға шақырулар келіп түсті. 1963 жылдан кейін ол сурет салғандығы туралы ешқандай мәлімет жоқ. 1970 жылы ол Альцгеймер ауруының белгілерін көрсетті және 1978 жылдың 2 желтоқсанында Провинстаунда қайтыс болды.

Стиль

Дикинсонның әрқашан бейнелеуге негізделген өнері сюрреализммен салыстырылды, бірақ ұқсастық сырттай ғана. Оның сезімталдығы мен эмоционалдық байланыстары романтизм мен символизмге жақын, және ол 1943 жылы Музейдің «Америкадағы романтикалық сурет» көрмесіне қатысты. Бірақ Дикинсон әдетте кез келген өнер ағынына жатқызылудан аулақ болды, бұл оның белгілі бір дәрежеде шеттетілуіне себеп болды, сондай-ақ ол дәстүрлі бейнелеуші суретшілер мен Нью-Йорк мектебінің авангардық суретшілері арасындағы дауларда тарап таңдаудан бас тартты. Оның ірі туындыларының монохромды болуға бейімділігі, сондай-ақ олардың көпшілігінің қараңғылығы кейбір көрермендердің қызығушылығын тудырды және мақұлдамауына әкелді. Тағы бір сын – осы туындылардағы ерекше үйлесімдер мен бейнелер жасырын сюжеттерге немесе жағдайларға меңзеп тұрғанымен, олардың мақсаты түсініксіз, ал Дикинсон әдетте процедураларды, техникалық мәселелерді және формальды ерекшеліктерді сипаттаудан басқа түсіндірме беруден аулақ болды. Тіпті суреттің жасырын тақырыбын немесе суреттегі тұлғаларды немесе заттарды атағанда да, ол олардың кейбір ерекшеліктеріне таңғалып қалатын. Бірақ кейбір көрермендер ірі суреттердің мазмұнының түсініксіздігінен көңілі қалса, ал басқалары оларға әсер етіп, олардың сезімталдық күшін түсіндіруге тырысты. Дикинсоннің үлкен танылуға лайық екендігі туралы сыншылардың, мұражай директорларының және суретшілердің арасында жиі айтылатын пікір, бір сыншы оны «әлдеқим Американың ең танымал, бірақ аз танымал суретшісі» деп атауға итермеледі. Дикинсонның шеберханасында оқыған белгілі суретшілер Леннарт Андерсон, Фрэнсис Каннингэм және Денвер Линдли. Бірақ Дикинсонның суретінде көптеген ерекшеліктер толыққанды көрсетілмеген, ал қисық сызықтар сипаттау міндеттерінен арылып, өздерінің ырғақты өмірімен жасайды, әсіресе алдыңғы пландағы ақ юбканың сол жақ контуры, ол назар аударып тұрған қақпашының шалбарында және сол жақ алдыңғы пландағы фортепиано алдында тұрған түбегейлі толық емес тұлғада жоғары қарай жалғасады. Сыртқы көріністе түсіндіруге болмайтын фортепианоны виолончельші аспабын күйлеу үшін пайдаланады, бұл Хоторнның кеңесіне ишара сияқты: «Нағыз сурет – нағыз музыка сияқты, дұрыс дыбыстар мен түстер бір-бірімен қатар; әдеби және сезімтал факторлар оның нақты құндылығына ештеңе қосбайды». Бұл сөздің қасақана айтылғаны Хоторнның өзі виолончельші болғанынан дәлелденеді. Дегенмен, суреттегі тақырыптардың ерекше жиынтығында, оның өлі жылқы ретінде ойлаған нәрсесінде Дикинсон Хоторнның мәлімдемесін қабылдайды, бұл кезеңде кеңінен қабылданған идеяны білдіреді, бұл суретті саботажға рұқсат ретінде қарастырушыны оның болуын түсіндіруге мәжбүр ететін бейнелерді қосу арқылы баяндаудың үйлесімділігін бұзу, ол көптеген ірі студиялық суреттерінде жалғастырды. Дрисколл суреттің ескі фотосуреті артындағы суретшінің жазбасын атап өтті: «Жұғару: Ласкадо Херн және швед қызы», бұл жазушы Лафкадио Херн туралы айтады және оның суреттің символикалық мазмұнына нұсқайтынын айтады. Уорд Дикинсонның күнделіктерінде швед қызын таныстыратын бірнеше жазбаларды тапты. Ол Дикинсонның суретке түсу студенті, кейде бірге тамақтанатын, Хернның жазбаларына таңғалған және 1966 жылдың 3 наурызындағы жазбасында көрсетілгендей, Берджесс қайтыс болғаннан кейін оған хат жіберген, мүмкін, Херннің сөздерін келтірген. Уорд суреттің атауы Херннің «Асыл әйелдер мен қара әйелдер» атты эссесіне сілтеме жасайтынын айтады, онда ол «Друиданың және викингтің қызының сұлулығын» Испания, Израиль және Үндістан әйелдерінің қара көзді сұлулығымен салыстырған. Дикинсонның суретінде ортада тұрған ашық терілі қыздар латын жұбымен ойнайды, бұл Провинштаунның аралас португал әйелдерін білдіреді, алыста ақ көйлек киген әйелдер, бір қызыл және бір қара терілі, және олардың сол жағында төртінші жұп, аз ерекшеленіп, жүзі иілген, Уорд жапондық деп санайды. және Хоторнның ақ қыш бояу туралы кеңесін сақтай отырып, көрнекті орынға қойылған ыдысқа. Бірақ суреттердің бірігуі табиғатты сипаттаудың біркелкілігін елемейтін сияқты, алты тұлға тығыз тік массаға жиналған, олардың үстінде жасыл маска киген адам ұстап тұрған мысыққа айқайлап тұр, бұл басқа тұлғалардың интроспективті көңіл-күйіне қайшы әрекет, олардың барлығы, жақын болуына қарамастан, бір-бірімен эмоционалды байланысы жоқ сияқты. Суреттің атауы оның орнына қатысты емес, бірақ Дрисколл атап өткендей, ол 1915 жылы Нью-Йоркте қойылған М. Метерлинктың 1895 жылғы «Құрбандық» атты пьесасынан алынған, және оның пьесасындағыдай, кейіпкерлердің ішкі сезімдеріне сілтеме жасайды. Дрисколл Метерлинктың пьесасы өзіне-өзі өлтіру туралы екенін айтады, ал ортақ атау Дикинсонның суреті оның інісінің өлімі туралы екенін көрсетеді, ол гитаристтің бейнесінде де, оның артында тұрған айқайлайтын тұлғаның бейнесінде де бейнеленген, ол Берджесс өзінің ішкі күмән мен бейсіздігін көрсетеді. Уорд бұл психологиялық күйлерді зерттеу Эдвард Мунк пен Ибсенге қарыз болғанын болжамдайды, оның «Призрактар» атты пьесасын ол 1913 және 1915 жылдар арасында оқыған және оны інісінің өлімімен байланыстырған болуы мүмкін.

Ішкі көл

"Ішкі көл, 1919" Дикинсон салған ең қараңғы картина болғанымен, ол күн батқанда әйелдер, балалар және төрт теңізші киіміндегі ер адамдардың қуанышты тобын бейнелейтіндей көрінеді. Бірақ картинадағы эпизодтар тізімі картина ортасының оң жағындағы үш әйелдің жартылай біріккен тобымен немесе жиынтығымен теңдестіріледі, бұл құрылғы "Ішкі" картинасындағы фигуралардың орналасуы мен әсеріне ұқсас және сондай-ақ қорқынышты атмосфераны тудырады, бірақ одан да көп назар қажет ететін контексте орналасқан. Ол оны соғыс аяқталғаннан кейін теңіз күштерінен босатылып, екі айдан соң, Кайуга көліндегі Шелдрейктегі отбасылық коттеджде салған. 1918 жылы демалысқа келгеннен кейін жазылған күнделік жазбасына сәйкес, ол онда "қуанышты уақыт" өткізген. "Бәсекелес сұлулар" сияқты, бұл картина да толығымен қиялдан туындаған. Дрисколл оны маңызды символикалық картиналардың қатарына жатқызған жоқ, және О'Коннор мен Уорд оның символдық ерекшеліктерін жеке-жеке анықтағанға дейін оған көп көңіл бөлген жоқ. Уорд контрастты әйелдерге назар салады: біреуі ақ түсті киімде көрерменді көрініске шақырады, ал екіншісі қара киімде сол жаққа бұрылады. Ол бұл жұпты Дикинсонның анасын тірі де, қайтыс болған күйінде бейнелейтінін айтады, соның нәтижесінде қазіргі және есте сақталған көрініс пайда болады. Жарық түскен әйелдің артында үшінші әйел оң профильде көрінеді, бірақ оның контурлары, түстері және тондық деңгейлері айналадағы контекстке соншалықты ұқсайды ki, ол жоғалып кеткендей көрінеді және Дикинсонның анасының материядан айырылған бейнесін көрсетеді, ол тікелей байқаудың орнына қоршаған ортада сезіледі. Ол үйге келгенде анасы туралы естеліктері оянған болуы мүмкін. 1922 жылға қарай Дикинсонның Марсель Прустқа қызығушылық танытқанына куәлік бар, бұл, мүмкін, 1920 жылы Парижде болғанда болған. Прусттың идеялары Дикинсонның кейінгі туындыларына әсер еткен болуы мүмкін, бірақ оның бастапқы ынтасы француз жазушысының есте сақтау туралы зерттеулерінде оның өзінің туындыларында маңызды рөл атқарған идеяларды танығанынан туған болуы мүмкін.

Мерейтойы

"Жыл мерекесі" атты картинаның тақырыбы бір оқиғаны білдіреді, сондай-ақ картинадағы үш негізгі тұлғадан құралған пирамиданың үстінде тұрған қарт кісінің және қолын созып тұрған адамның қимылдары да соны көрсетеді. Бірақ, "Ішкі кеңістік" картинасындағыдай, тығыз орналасқан тұлғалар бір-біріне мән бермейтіндей көрінеді және олардың қимылдары біртұтас әңгімеге үлес қоспайды. Тек отырған жас әйел ғана көрерменді байқағандай. Сондай-ақ, картинаның төменгі жағына ілінген заттардың да әңгімелеу мақсаты жоқ. Кез келген дұрыс әңгімені жоққа шығару арқылы Дикинсон көрерменге картинаны оның көңіл-күйі, формальды байланысы және тақырыппен шақырылған естеліктер тұрғысынан сезінуге мүмкіндік береді (мерекелер Дикинсон үшін маңызды болды, ол күнделіктерінде туыстарының, жақын достарының және өте құрметтейтін адамдардың – Бетовен, Бах және Пруст сияқтылардың – туған және қайтыс болған күндерін жазып отырды, сондай-ақ Американдық Азамат соғысының шайқастарын және басқа да маңызды оқиғаларды да атап өтті). Картинаның қараңғы көңіл-күйі Дрисколлға қайтыс болған адамның мерейтойынан хабар береді, ол оны Герберт Гросбекке арналған ескерткіш ретінде қарастырды, оның қайтысының екінші мерейтойы Дикинсон картинаны өз туған күнінде бастағаннан кейін үш апта өткен соң болды. Ол картинаның мазмұны, егер шабыттандырмаса, Томас Хардидің "Мереке" атты өлеңімен боялғанын айтады, онда мерекелер "жылдың ең қайғылы күндері" деп жарияланады, сондай-ақ Дикинсон осы кезде жаттап, жиі цитата келтіретін Джон Милтонның "Ликидас" поэмасымен де байланысты. Милтонның тақырыбы Дикинсонның ағасы Берджес сияқты үлкен үміттермен болған жас досының өлімі және жұмысты аяқтамай өлуден қорқу болды, Дрисколл оны Дикинсонның картинасының жасырын мағынасы деп санайды. О'Коннор ұсынатын идея – 1928 жылға дейін үйлене алмай келген Эдвин әкесінің бақытына қызғанышпен қарайды және оны "Қазба зерттеушілер" картинасында өзінің жаңа махаббаты мен некесімен картина аяқталғаннан кейін екі ай ішінде символдық түрде тыныштыққа жіберілген бәсекелес ретінде көреді. О'Коннор Дикинсонның "Қазба зерттеушілер" картинасында тапқан психологиялық шешімін "Ормандағы көрініс" картинасында таба алмайтынын айтады, себебі ондағы символдық сілтемелер "бір кезде картинаны біріктіруге жеткілікті күшті болған ескі эдиптік күйлерге қатысты, бірақ қазір оның жаңа және жемісті өмірімен тарап кеткен".

Екі сурет II

Сол модель «Мерейтой» және «Екі тұлға II» (1921–23) картиналарындағы ер адам үшін де суреттелді, тағы да жас әйелмен бірге. Мұнда ол тегістелген шашы мен сыртқы келбетінің жайлылығы және Хоторнға тән көзқарасынан манекендей көрінеді. Суреттің оң жағына жиылған тұлғалардың жақын орналасуы олардың бір-бірінен психологиялық алшақтығын күшейтеді, бұл олардың әріптесінің көзқарасынан тыс қалғандығынан туындайды. Уордтың пікірінше, өзара әрекеттің болмауы, жас ерекшелігі, әйелдің ер адамнан артында және суреттің шетінде орналасуы, сондай-ақ ер адамның түсті, ал әйелдің монохромды бейнеленуі арасындағы контраст – ол есте қалған махаббаттың бейнесі болуы мүмкін, бәлкім, ол бір кезде ұстаған гүлдің иісінен туған естелік (көзге көрінбейтін сабағы оны қолымен байланыстырады). Сол сияқты, «Мерейтой» картинасындағы қарттың жарқын жарықтандырылған басы және басқа тұлғалардың оның артында орналасуы олардың оның өткенінен еске алынған адамдар екенін көрсетеді, олар есте қалғандай көрінеді. Егер осылай болса, жас айырмашылығы оның жастық шағын еске алуынан болуы мүмкін. Дикинсон жетпіс жасында күнделігіне анасын жас кезінде арманда көргенін жазған.

Полярлық суреттер

1924 және 1926 жылдар аралығында Дикинсон полярлық экспедицияларға деген қызығушылығынан туындаған төрт картина (бір картина қазір жоғалып кетті) жазды. Оның осы тақырыпқа қызығушылығы Арктиканы зерттеуші Дональд Б. Макмилланның «Ақ солтүстікте төрт жыл» кітабын оқығаннан бастау алды. Макмиллан Провинстаун қаласының тумасы болған және Дикинсон оны жақсы білген. Кем дегенде екі картинасында оның ірі туындыларында байқалатын мұңды шаршау сезімі жойылып, оның орнына естелік емес, шытырман оқиғаның қызығушылығына негізделген тұтас сюжет немесе көрініс пайда болды. Дегенмен, картиналарының бірінде, «Тегеттоффта Киелі кітап оқу», 1925–26 ж., Уорд суреттегі бейнелердің жекелегенірек екенін айтады. Ол оларды қараңғылық пен жарық арасындағы манихейлік күреске тартылған деп санайды, ал осы күрестің ортасында Киелі кітапты оқып отырған адам тұр, ол Дикинсоннің әкесімен, үйде күнделікті Киелі кітап оқыған пресвитериан пасторымен байланысты екенін айтады. Ол олардан төмен түсетін ұзын, иілген, цилиндр пішіндес қара нысаннан көтерілген аяқтардың оның анасының өлімге ұшырауының алдында тұрғанын көрсетеді дейді.

Селлошы

Дикинсонның төртінші картинасы, Дрисколл оны маңызды және символды деп таныған, "Виолончельші", 1924–1926 жылдары, осы күнге дейін сурет салуға ең көп уақыт кеткен туынды болды. Бұл суретте де басты кейіпкер – қарт адам, ол заттармен толы бөлмеде виолончель тартып отырғандай көрінеді, және көру бұрышы жоғарыдан болғандықтан, кеңістік суреттің жоғарғы жиегінен әлдеқайда биік көкжиекке қарай көтеріледі. Кеңістіктің прогрессивті бұрылуы мен жабылуы осы картинаға дейінгі туындылардың тізбегінде байқалады, бұл стратегия кеңістікті тегістеумен қатар, суретшіл абстракцияға ұмтылған модернистік тенденциялармен паралель. Дегенмен, осы суреттегі адам мен заттар өз көлемдерінен немесе сезімталдығынан айырылмайды. Алдыңғы пландағы Бетховеннің квартеті мен оң жақтағы екі клавишті аспаптың музыкасы, сурет пен музыканың теңдестігін көрсетеді, бірақ суреттің повестволық тұтастығы бұзылады, себебі заттар пайдалану үшін емес, көру ырғақтары мен үйлесімдерін жасау үшін орналастырылған. Дрисколл бұл картинаны Дикинсон ең жоғары бағалаған композитор – Бетховенге арналған құрмет ретінде қарастырады, және оның арқылы, оның інісі Берджесске, пианист және композиторға, Йельдегі студенттер оны "Бетховен" деп атаған.

Теннис алаңына түскен қыз

1926 жылы жарық көрген «Теннис алаңындағы қыз» атты, қиялдан туған орташа көлемді картина, салыстырмалы түрде қаныққан түстерді ерекше қолдануымен, жазбаша талқылаулардың аздығымен көзге түседі. Суретте жас әйел денесіне түсетін көлеңкелердің арасынан батыл алға қадам басып, төменнен қауіп төндіріп тұрғандай көрінеді. Бұл поза алты жыл бұрын Луврде көрген және суретін салған Самотракиялық Никеге (аяқтары кері бұрылған) ұқсас. 1949 жылы Дикинсон «Дафнадағы қираған жер» туындысына «Найк» мүсінін қосуға тырысты (бірақ оны бағана фрагментіне өзгертті) және мүсіннің көшірмесін сатып алды. Уорд Дикинсонның суретті бастағанда «Шелдейк теннис кортынан құрастырған» деп сипаттағанын айтады және картинаға шабыттанған нәрсе сол жердегі қызды көруі болуы мүмкін деп санайды, ол оның ежелгі Найке естелігін қайта жаңғыртатын қозғалыспен қозғалды. Сонымен қатар, ол 1926 жылғы жазда сурет салуды бастамас бұрын сол жерді тағы да бір рет барып көрді. Дикинсон картинаны ағасы Берджесті өнер арқылы «құтқару» құралы ретінде жасауды ниеттенген болуы мүмкін: Бетховеннің өлім маскасы бейнеленген, бірақ көздері ашық, нақты өлім маскасынан айырмашылығы. Дикинсон суретте көзін ашты, осылайша ағасын өлтірмеумен қатар, оған өзінің есте сақтаған өмірін қайтарды. Адлер қарт адамды ұнтақ тасты ұстап тұрғандай (символдық бояу щеткасы) көркемөнершінің «мәңгілік нәрсені тудыру үшін тырысуын» білдіретінін және осы артында қалдыру құштарлығына сілтеме жасайтын қазбаларды іздеуге қатысты. Дикинсонның өзі ескі шеберлердің туындылары сияқты ұзақ сақталу құштарлығының жұмыстың көлемінде көрініс тапқанын мойындады (ол салған ең үлкен картина болды). Сурет қызықты, ол өзінің бал айларында Велфлиттегі Дикинсон коттеджінде басталды, бірақ бақытты күйеу жігіт үшін сурет салу өте қауіпті. Дикинсонның он жеті ай бойы суретте қандай өзгерістер жасағаны анық емес, бірақ ұзақ уақыт – бес ай – «Жылдық мереке» суретіне қарағанда ұзақ, бұл оған қаншалықты маңызды екенін және оны қанағаттандыру үшін қаншалықты күрескенін көрсетеді. Алғашында «Глен» деп аталған бұл сурет 1930 жылы шведтік поляр зерттеушісі Соломон Август Андренің денесі мен күнделігі табылғаннан кейін қайта аталды, бірақ 1933 жылға дейін емес, ол суретті өзінің бастапқы атауымен атап, оны «[жоғарыдағы] балоны бар сурет» деп сипаттады. Суреттегі балонның болуын Дикинсон бала кезінен қалған балонға ұшу естелігіне байланысты дейді, жаңа күйеуімен отбасылық коттеджде болған кезде қайта оянған. Уорд жер бедері аймақтың жер бедері екенін, Андренің тобы қаза тапқан арктикалық ортамен ешқандай қатысы жоқ екенін және сурет қайта боялмай қайта аталғанын айтады. Дрисколл Дикинсонның суретке деген қанағатсыздығы, оны ақырында өзінің қамқоршысы үшін аяқтады, толық түсіндіруді қиындатты деп сенді. Ол ұсынған түсіндіру күйеуінің өлімінен кейін қиын жағдайды қабылдауын Томас Хардидің «Ормандар» кітабынан және Харди табиғатты өлім-жітім күресімен айналысып жатқандай суреттеген «Орманда» өлеңінен үзінділермен байланыстырады. Дрисколл Дикинсонның көңіл күйін адамның ішкі күш-қуатымен сәйкестендіреді деп санайды. Уорд суретті сериалдың биографиясы тұрғысынан түсіндіруге тырысудан сақтайды; ол басқа сериалдың бастапқыда отырған тұлға үшін позирленгенін және екеуі де Дикинсон бұрын қолданған модельдер ретінде жұмыс істегенін атап өтті. Уордтың айтуынша, бұл картина «Қазылған қазбаларды іздеушілер» секілді түс бейнелерін, қараңғылығын, жүзетін фигурасын және көрерменге қараған таңғажайып, ауызсыз фигураны көрсетеді. Уорд Дикинсонның бірнеше суреттерінде көрінетін ауызсыз әйелдер оның анасына қатысты болуы мүмкін деп болжайды, оны ол елестете алады, бірақ естімейді. Адамды сондай-ақ осы суреттегі ауыр пальто мен оң жақтағы суреттің жалаңаштығы арасындағы қарама-қайшылық таң қалдырады, оның көкірек пен оң жағының жоғарғы жағын қоспағанда, оның басы болатын жерде жанған оттың түтінімен көп бөлігінде қапталған, бұл айырмашылық Уордтың «жастық шақтың жанған құмарлығы мен қартайғанның суық жалғыздығы» туралы түсіндіруімен байланысты. Бастапқы суретте, оң жағында көбірек және сол жағында аз ғана, бұл фигуралар бір-біріне тең салмақталған болар еді. Уорд, «Глендегідей», сурет Дикинсонның анасы үшін жалғастырған аза тұтуын өзінің қалыңдығына деген сүйіспеншілігімен татуластыру үшін күресті білдіреді деп санайды, бұл қақтығыс оның суретті алты жылдан кейін де қанағаттандырарлық етіп аяқтамауына ықпал етті. Ол жүгіріп жүрген суретті ана ретінде түсіндіреді, өйткені ол оны еске алады, розамен, аналық сүйіспеншіліктің символы ретінде көкірекпен теңестіріледі және қарт әйелдің беліне арақ тұтқасымен байланыстырылған.

Қаңқадағы тұтқын (Тегетофтың жоғалуы)

Уордтың айтуынша, Дикинсонның Public Works of Art Project жобасы үшін салған «Stranded Brig» (1934) суреті бастапқыда «Тегетофтың жоғалуы» деп аталған, сол кеменің полярлық мұзда қалуы туралы серияның үшінші суреті болған. 1930 жылдың күзінде шамамен 15 сеанстан кейін жұмыс тоқтап қалған. Соңғы нұсқада мұз жоғалып, «The Glen» суретіндегідей дөңгеленген тау жыныстары пайда болған. Сурет алдынан балықшы қайығының қаңқасы, тұзаққа түскен қарақұйрық (сол төменгі жағында), құлап жатқан тастар (сол жақта) және аспалы жол мен баспалдақ бейнеленген. Бұл детальдар қашқанға орын жоқ жағдайды күшейтеді. Дикинсонның сезімдеріне өмірлік оқиғалар ықпал еткен болуы мүмкін: 1933 жылы ол жараға шалдыққан, 1931 жылдың маусымынан бастап «Stranded Brig» аяқталғанға дейін арқа тіреуімен жүруге мәжбүр болған, ал 1934 жылдың 1 шілдесінде түрлі сараптамалар үшін ауруханаға жатқан. Сараптамалар нақты нәтиже бермеген, бірақ Дикинсонның қызы бұл депрессия болғанын, отбасындағы ағасының өліміне себеп болған және ол сол кезде бес жарым жылдан бері аяқтап таба алмаған «Woodland Scene» суретімен күресінің күшеюінен туындағанын айтады.

Шило

1932 жылдың жазында Дикинсон «Ормандағы көрініс» суретін салудан үзіліс жасап, Азамат соғысы тақырыбындағы «Шило» (1932–33) картинасын бастады; 1940, 1963 жылдары қайта жөнделді, атауы бұрыннан белгіленген (бірақ мөлшері емес, кейіннен қысқартылды). Суретте бастапқыда екі тұлға бейнеленген: суретші, осы оқиғаға арналған сақал өсірген және Брюс Маккейн, оның басы мен аяқ киімінен басқа, жамылғының астында көрсетілген. Бірақ бас (және егер Маккейннің естелігі дұрыс болса, бір аяқ киім) суреттің мөлшері қысқартылғанда жоғалып кеткен (дегенмен, жоғарғы жиегі – түпнұсқасы сақталған жалғыз бөлік). «Қазба іздеушілердегідей», жамылғы оның бүктемелерінің формальды ойыны үшін енгізілген, ал тақырыпқа қатысы жоқ, тіпті қанды шайқасқа да. Бұл картина Дикинсонның Азамат соғысына деген қызығушылығының алғашқы көрінісі болып табылады, бұл тақырыпқа оның інісі Говард пен кейіннен Эдвин де қызығушылық танытқан. Дикинсон басын артқа жатып, төбедегі айнаға қарап суретке түсірді. Ал денесі униформа киген манекеннің суретімен салынған. Адлер: «Өзіңді өлгендей суретке салу – өлгенмен теңесу» деген пікір білдірді және Дикинсонның «Шилодағы» басын Эль Греконың суретіндегі Граф Оргаздың басымен салыстырды. Визуалды ұқсастық күшті емес, бірақ 1949 жылы Дикинсон Элейн де Кунингке: «Граф Оргаздың жерленуін көргенде, менің ұмтылымдарым қайда екенін білдім» деді. Сондықтан, өлім туралы сурет салуды жоспарлағанда ол осы суретті ойлаған болуы мүмкін. Уорд Дикинсонның інісінің өлімімен, оның денесін пәтерінің терезесінен көргенде немесе Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға тырысқан Герберт Гросбектің өлімін тапқанда теңескен болуы мүмкін деп санайды. Ол суреттегі тарихи шайқастың ерекшеліктеріне қызығушылық танытылмайтынын атап көрсетеді. Бәлкім, Дикинсонның идеясы ағасы көрсеткен Азамат соғысындағы өлген сарбаздардың суреттерінен туындаған болса да, ол оны өлім туралы өте жеке пікірге айналдырды.

Өлі жанды бейнесі бар композиция

1933 жылдың қарашасында Дикинсон қанағаттанарлық нәтижеге жеткізе алмаған «Ормандағы көрініс» картинасымен жұмысты тоқтатып, жаңа – ең ірі картинасын бастады, ол кейіннен бейтарап атаумен «Натюрмортпен композиция, 1933–1937» деп аталды. 1934 жылы Дикинсонның «Құрғыр кеме» картинасымен айналысқан кезеңін, одан кейін ауруханаға түскенін, және 1935 жылдың басындағы екі айды, Эстердің өтінішімен «Ормандағы көрініс» картинасын аяқтаған уақытын есептемегенде, жұмыс тұрақты түрде жүрді. Дикинсон 1935 жылдың маусымында ағасы Говардтың Детройт қаласында қаза болғанын естігеннен кейін сурет салуды тоқтатты. Ол 1936 жылдың мамырына дейін суретпен көп жұмыс істемеді, ал оны 1937 жылдың 1 қарашасында аяқтады. Адлер «Натюрмортпен композиция» туындысын түсіндіру қиын деп тапты, бірақ ол «сапардың соңы немесе соңғы панажайдың бейнесі» екенін айтты. Уордтың пікірінше, «Натюрмортпен композиция» Дикинсонның туындыларында ең нақты түрде арман ретінде бейнеленгені, себебі ол нақты, егжей-тегжейлі формаларды газ тәрізді заттарға еріп немесе бірімен-бірі араласып кететін бөліктермен үйлестіреді.

Портреттер

Дикинсон өмірінің барысында портреттер салды, 1914 жылғы автопортреттен бастап, 1963 жылы қолға алған Сюзанна Мосс портретіне дейін (ерекшесі, екі суретте де ең мұқият бейнеленген ерекшелік – оң көз, Хоторнның «қалай жасалғанына қарамастан, дұрыс болғанда тоқтаңыз, қанша жасалса да» деген кеңесін еске түсіреді). Ол тапсырыс бойынша салған портреттер көбінесе жақсы қабылдауға ұмтылмады; тіпті Эстер Сойердің балаларының әдемі портреті де «Кеңес» суретін қайта салғаннан кейін ғана қабылданды. Сондықтан ол олардың көптерін салуға тырыспады. 1930 және 1931 жылдары Эстер Дикинсонға он шақты адамның портретерін салуды тапсырды, барлығы да қабылданды, бірақ олардың ешқайсысы қайта жарияланбады немесе көрмеге қойылмады, бұл оның қызының сол кездегі портретінен ерекшеленеді. Кейбір портреттер, мысалы Барбара Браун, 1926 жылғы және оның никелігінің бірі, Фрэнсис Фоулидің портреті, 1927 жылғы, көп отырыстарды қажет етті. Басқалары, мысалы Эванжелин, 1942 жылғы немесе Кэрол Клеворт, 1959 жылғы, аз отырыстарда жасалды және толық бейнеленбеген бөліктермен қалдырылды, бірақ одан әрі жұмыс істегенде жақсармайды деп сенген кезде. Ал 1942 жылғы Марта, 1945 жылғы Ширли сияқты басқалары бір отырыста жасалған ең басты жетістік ретінде қарастырылды. Дикинсон 1957-58 жылдары Кэрол Груберге өмірінде 28 автопортрет салғанын, олардың көпшілігі жоғалып кеткенін немесе жойылғанын айтты. Қазіргі уақытта тек он бір автопортрет (оның ішінде Шило) бар екені белгілі; «Автопортрет [Жылаңаш торс]», 1941 жылғы, «Автопортрет», 1923 жылғы (қағазға көмірмен салған), және «Хомбург шляпасындағы автопортрет», 1947 жылғы, фотосуреттерден белгілі; 1916 жылы ауырып жатқанда салған автопортрет («La Grippe») өртеніп кетті; бір автопортрет тек 1943 жылдың 19 қыркүйегіндегі күнделік жазбасынан белгілі; тағы бірі оның күнделігінде жағажайдағы үйдің суреті үшін кенепті қайта пайдалану үшін сыпырылып тасталғаны туралы жазылған, оны екі күннен кейін ол ақырында Дафнадағы қираған сәулеттік фантазияға айналған сурет салған. Қалғандары туралы мәлімет жоқ, олардың кейбіреулері жоғалып кеткен болуы мүмкін, немесе ол бастапқыларын алып тастаған, немесе санын артық айтқан. Бірақ тіпті он алты автопортреті де, олар өздерінің автопортреттерімен танымал суретшілермен салыстыруға болатын жұмыс құрайды, мысалы Дюрер, Рембрандт және Ван Гог. Құжатталған автопортреттердің тоғызы 1940-43 жылдары салынған. Дикинсон «Автопортрет» (1941) суретінде фонда француз вилласы, оң иығын қоршап тұрған қара пеш және оның басын қоршап тұрған, бірақ оны қараңғылатпаған қара бұлт туралы ойлады. Оның айқайлауы «Ішкі» кітабындағы жасыл маскалы кейіпкердің айқайын еске түсіреді және кейінірек өзі мойындағандай, оның эмоциялық жағдайын көрсетеді. Оның эмоциялық күйіне қаржылық қиындықтар, сондай-ақ, өзінің қарсылық білдірген соғысқа елдің тартылып жатқанын сезіну әсер етті. Қарудың жоқтығы айтарлықтай, әсіресе сурет салуды бастағанға дейін төрт күн бұрын ол өзінің күнделігінде бірінші дүниежүзілік соғыстың шамамен алты әскери мылтығының жинағын атап өткен. Уорд оның теңізде телеграф операторы болып қызмет еткендіктен, керней хабар жіберудің теңдестірілген құралы ретінде әрекет етеді деп болжайды, атап айтқанда, жаңа дүниежүзілік соғысқа тартылуымызға байланысты адал америкалық ретінде оның қайғысы туралы хабар. Дикинсон ең көп автопортреттерді салған кезеңде, ол 1941 жылы микроскоппен өлі затты да суреттеді. Көпшілікке танымал емес, қайтадан жасалмаған, оның ішінде өз-өзіне сурет салуға арналған жын-перде бар. Уордтың айтуынша, микроскоп қараңғы конвертте жүзіп жүр, оның пішіні мен орны Дикинсонның басын теңестіреді, өйткені ол 1943 жылы «Серкек киімдегі өзін-өзі суреттеу» және «Сұр көйлектегі өзін-өзі суреттеу» сияқты портреттерде көрінеді, ал суреттің төменгі жағында орналасқан қараңғы жерлер осы пішіннің астында тірек арқасы сияқты оңға бұрылады. Микроскоп, ол Микроб Оқырманмен бірге сатып алынған, фигураның символикалық көзі ретінде қызмет етеді, ал оның бағыты фигураның басы мен иығының айналуын күшейтеді. Микроскоптың тұрғанындағы қараңғылық Дикинсонның бас-аяғы орналасқан қараңғы тоғанмен байланысты, сондай-ақ 1941 жылғы «Француз вилласымен автопортрет» және 1914 жылғы «Автопортрет» басының қараңғылығымен байланысты. Дикинсонның 1949 жылғы «Автопортреті» екі айнаны қолдану арқылы жасалған бейнес суреті болып табылады. Ол Ұлттық дизайн академиясына мүшелікке қабылдау шарты ретінде суреттелген, және оның сипаты осы мақсатты көрсетеді. Уорд Дикинсон өзін академик ретінде таныстырады деп болжайды, профильдік көрініс адамның мәңгілік мәнін көрсетеді, ал оның артында бейнелеу кеңістігін құру ережелерін меңгергенін көрсететін перспективалық схема бар, ал оның қолы суретте көрінеді (оның өзінің басқа автопортреттерінен ерекше). Бірақ бояудың шағын бөліктері бейнеленген беттерді тұрақсыздандырады, әрі сезімдік әлемнің үнемі өзгеретінін көрсетеді. «Автопортрет», 1950 жылғы, бір кезде ваза салған, бірақ оны Ұлттық дизайн академиясына тапсырған жартылай ұзындықтағы, жалаңаш автопортреттің қалдығы. Драматикалық жарықтандырылған, шұбармен жартылай жабылып, аузы ашық, сақалы желмен шайқалған, қабасы жирылған және шектеулі денесі, оны басып отырған жағдайлармен жеңілгендей көрінеді. Осы суреттің экспрессивтік әсерімен өміріндегі қандай да бір оқиға байланыстырылмайды, бірақ оның күнделігіндегі жазбасы қарт әкесінің өміріне қауіпті құлауына байланысты өзгеріп жатқан жағдайына алаңдаушылығын көрсетеді. Бұл алаңдаушылық 1953 жылы Дикинсонның жаз бойы ауруханада жатқанда, іріңге операция жасалғаннан кейін және толқынды қызбамен ауырғанда іске асты. Оның әйелі 1954 жылдың қаңтарында операция жасады, ал үш аптадан кейін және оның бауырының қайтыс болған күнінен үш күн бұрын ол соңғы «Автопортретін» бастады. 1950 жылғы портрет сияқты, оның қолдары шектеулі болып көрінеді, бірақ бұрынғы жұмыстағы жарқын көз бен тістердің орнына осы ашылулар қараңғы ойықтар ретінде көрсетілген, ал ауыр қалқа оның басына түсіп тұр. Бұл сурет – қайғы мен жеңіліске ұшыраған батыр кейіпкері.

Дафнадағы қираған үйінді

Дикинсонның 1940 жылдардағы маңызды суреті, ол 1943 және 1953 жылдар аралығында жасалған, Еуропа сапарында оны әсер еткен Рим қираған жерлерінен шабыттанған «Дафнадағы қираған жерлер» болды. Дикинсон бұл суретті ағасы Берджеске арнағысы келді, бұл ниетті сурет салу басталғанға дейін көп бұрын ойлаған. Бірақ 1955 жылдың 2 тамызында ол күнделігіне «44 5/8 × 33 1/4 өлшемдегі Оңтүстік Велфлитт қонақ үйі» деп жазды, әдеттегідей, енін бірінші кезде көрсетті. Бұл ғимараттың 1939 жылы өртенуінен бұрын салған суретіне және 1951 жылы салған, суреттелген көріністің өзінің суретін және оның үстіне сурет салған екінші кенепті көрсететін көріністің суретіне негіделген. «South Wellfleet Inn» бұл идеяны одан әрі дамытады: ол қонақ үйді, ішінара өзін-өзі қайталап, шексіз регрессиямен құлап бара жатқан бірнеше кенептермен жасырылған қонақ үйді бейнелейді, сол жақта артқа қарай сырғанап, оң жақта үдеп төмен қарай бұрылады. Суреттің суреттелген көрініске енгізілуі тізбекті реакцияны тудырады, онда көрінетін объективті бейнелеу, қонақ үйдің он алты жыл бұрынғы өртте құлауын қайта жасайды. Суреттегі бейнелер анасының және алтыншы қабаттағы пәтерінің терезесінен секіріп кеткен ағасының өлімін символдық түрде бейнелейді деген болжам бар. Бұл идеяны анасының Саранақ көліндегі туберкулез санаториясында қайтыс болған «емдеу коттеджінің» суреті де қолдайды, оның қайғылы есірткіш терезелері қонақ үйдің жоғарғы терезелерін еске түсірген болуы мүмкін.

Кішігірім жұмыстар

Дикинсонның студенттік кезінде, Чейстің натюрморттар сыныбында, мысалы, 1911 жылғы «Кітап» және Хоторн студиясынан, мысалы, 1913 жылғы «О’Нилдің кемежайы» сияқты өте кішкентай премьер-куп картиналарының мысалдары бар. Бірақ оның картиналарының орташа көлемі 1920 және 30-жылдары артты – тіпті премьер-куптар, оның 1920-жылдардағы және 1930-жылдардың басындағы туындыларының салыстырмалы түрде аз бөлігін құрайды – шамамен (оның үлкен студиялық картиналарын есептемегенде). Осы көлемдегі пейзаждар, көбінесе премьер-куптар, 1930-жылдары көбейді, ең көп өндіріс 1937–1938 жылдары Францияда болды, ол үлкен картинамен жұмыс істемеген кезде. Оның туындыларының стилі көлем мен мерзімге байланысты өзгеріп тұрады, ең кішкентай немесе ең ерте премьер-куптар көзін жаттықтыру және Хоторн кеңес бергендей, алдын ала ойсыз сурет салуды үйрену үшін жасалған, немесе үлкен жұмыста пайдалану үшін ақпаратты жазу үшін; сәл үлкендерін ол көбінесе ұзақ жұмыс істеп, жоғары сапаға жеткізген. Бірақ бұл жалпыламалық, мысалы, мұқият құрастырылған 1913 жылғы «Bulkhead Brace» картинасында бұзылады, ол ерте мерзіміне және кішкентай көлеміне қарамастан (сол жұмыста сияқты, палитралық пышақпен жағылған қалың импастомен байланысты), толыққанды аяқталғандай көрінеді. Өлшем ауқымының екінші ұшындағы ерекшелік – 1928 жылғы «Миссис Дрисколлға қарай» премьер-куп картинасы. 1913–1914 жылдардағы «Үй, Моцарт даңғылы, 1913» және «Автопортрет, 1914» сияқты, кейде толық қаныққан түстердің белгілері бар картиналар Хоторнның оқытуына қарыздар, бірақ импасто, жарқын түстердің белгілері және орындаудағы шұғылдық сезімі «1923 жылғы «46 Pearl Street көрінісі» және «1924 жылғы «Гарри Кэмпбелл студиясының арты» сияқты картиналарда да байқалады. Дикинсон тіпті үлкен картиналарда да палитралық пышақты қолдануды жалғастырды, бірақ біртіндеп щеткаларды және жұқа бояуды көбірек пайдаланды. 1938 жылы Франциядан жазған хатында, ол сол кезде салған көптеген картиналар «тек қолмен» салынғанын айтты. Бұл практика оның кейінгі туындыларында да жалғасты. 1950-жылдардың ортасында Дикинсонның шәкірті Денвер Линдли: «Оның сүйікті құралы – оң қолының кішкентай саусағы еді. Оның шапанының оң жағы бояуға малшық болған, себебі ол саусағын сүртіп тастаған». Дикинсон 1920-жылдардың соңында біршама аяқталған, сәл үлкен пейзаждарды жасады, мысалы, «Cliffs Longnook, 1927» және «Parker’s Cliffs, 1929». Біріншісі әпкесі Антонеттаға (Тиби) сыйлық болса, екіншісі әкесі мен екінші әйелі Луизаға (Люти) берілді. Бірақ 1930-жылдардың ортасынан бастап оның жұмысында, оның суреттерінде де шеттердің бүркілуін, формалардың жұмсаруын және көбінесе жарықтықтың артуын байқауға болады. Бұл өзгеріс жылдам және өте шұғыл түрде жасалатын, саны көбейіп жатқан жұмыстарында, соның ішінде пейзаждар мен теңіз кескіндерінде, мысалы, «Тастар мен су, Ла Крид, 1938» және оның кейбір портреттерінде, мысалы, «Эванжелина, 1942» байқалады. Бірақ оны «South Wellfleet Inn» және «Roses» (екеуі де 1939 жылғы) сияқты суреттерде де, сондай-ақ оның үлкен студиялық картиналарында да көруге болады, онда бүркілген аймақтар көбірек аяқталған мәліметтермен біріктіріледі, мысалы, «40 × 50 дюймдік «Stranded Brig», 1934» және «1933–1937 жылдардағы үлкен «Натюрморт композициясы»». Уақыт өте келе Дикинсонның кішкентай картиналары мен суреттері стиль жағынан жақындасып кетті. Премьер-куп картиналары қалың импастода жасалған формалармен ерте туындылардан кейін, жалпы жұқа бояу қолданылып, көмескі формалармен жасалған туындыларға айналды, бірақ ол контурларды бірінші рет салудың орнына бояу жапсырмаларында нысандар құру практикасын жалғастырды. Керісінше, Дикинсонның ерте суреттері нақты айқын формаларды анықтау үшін берік контурларға және нәзік нюанстармен көлеңкелеуге сүйенеді, бұл стиль Париждегі студиясынан көбірек экономика мен күш алады, мысалы, «1920 жылғы «Жаланаш (Тұрған жаланаш, жамбас және аяқтар)» және «1931 жылғы «Эстер Хилл Сойер»», содан кейін 1930-жылдардың суреттерінде жұмсарады («Nude #3, 1936»). Осы кезеңдегі суреттер мен премьер-куп картиналары, оның үлкен, уақытты қажет ететін студиялық картиналарынан мүлдем өзгеше болғанымен, олармен Айверсон Эдвард Хоппердің жұмысында тапқан Фрейдтік есімсіздік сапасын бөліседі, бұл сапаға тұманды жарықтық үлкен үлес қосады. Мысалдар: «1938 жылғы «Villa in the Woods»», «1941 жылғы «White Boat»» және «1936 жылғы «Nude No. 5, Shoulder»», сондай-ақ «1950 жылғы «Rock, Cape Poge»». Дикинсонның 1940-жылдардағы картиналары оның студенттік кезінен бергі кез келген кезеңге қарағанда орташа есеппен әлдеқайда кішкентай, тіпті 1950-жылдары да көпшілігі одан үлкен емес. Бұл оларды арзан сатуға (осылайша жиірек) және алаңда тасымалдауға оңай болуы үшін жасалды, сондай-ақ ол көп уақытын «Дафнедегі қираған үйді» салуға және оқытуға арнады, ал 1950-жылдары денсаулық мәселелерімен шектелді. Кейінгі туындыларының кейбіреулерінде, атап айтқанда «Дафнедегі қираған үй», «Оңтүстік Велфлитт мейрамханасы», «Карусель көпірі, Париж, 1952» және «1949 жылғы автопортретінде» Дикинсон перспектива құрылысына және ұқыпты орындалуға көбірек қызығушылық танытты. Бірақ ол «1948 жылғы «Екі коттедж терезесі арқылы»» және оның суретінің абстрактілі пішін ретінде қабылдануы ең қиын болған «1953 жылғы «Quarry, Riverdale»» сияқты премьер-куп картиналарын салуын жалғастырды.