АҚШ Жоғарғы Сотының Marshall v. Marshall ісі, мұралық даулар мен федералды соттардың құзыретін қарастырады. Анна Николь Смит істі ұтты, бірақ мұрагерлік мәселелер жалғасты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Маршалл қарсы Маршалл, 547 U. S. 293 (2006), АҚШ Жоғарғы Сотының федералды округтік соттың штаттық мұрагерлік (өсиет) соттарымен бірдей немесе шартты құзыреті бар екенін растаған ісі, штаттың жалпы құқығы бойынша зиян келтіру туралы талаптарды қарау мәселесінде. Бұл іс ерекше қызығушылық тудырды, себебі талапкер Playboy Playmate және танымал Анна Николь Смит (настоящее аты Вики Линн Маршалл) болды. Смит істі жеңіп алды, бірақ оның мұрасына қатысты шешілмеген мәселелер кейіннен тағы бір Жоғарғы Сот ісіне, Стерн қарсы Маршалл ісіне әкелді. Ол бұл іс бойынша шешім шығарылмас бұрын қайтыс болды.
Marshall v. Marshall, 547 U. S. 293 (2006), is a case in which the United States Supreme Court held that a federal district court had equal or concurrent jurisdiction with state probate (will) courts over tort claims under state common law. The case drew an unusual amount of interest because the petitioner was Playboy Playmate and celebrity Anna Nicole Smith (whose legal name was Vickie Lynn Marshall). Smith won the case, but unsolved issues regarding her inheritance eventually led to another Supreme Court case, Stern v. Marshall. She died before that case was decided.
Өмірбаян
Смитпен үйленгенге дейін он екі жыл бұрын Дж. Говард Маршалл өзінің барлық активтерін қамтитын сенім қорын құрған болатын, ол оның қайтысынан кейін оларды түрлі қайырымдастық ұйымдарға және ұлы Э. Пирс Маршаллға беруге тиіс болды. Смит Дж. Говардтың некеден кейін оның игілігі үшін жеке сенім қорын құру ниетінде болғанын, бұл неке кезеңінде сенім қор активтерінің өсімдерінің жартысын оған қалдыратынын, бірақ ұлы Пирс осы жеке сенім қорының құрылысына кедергі келтіргенін мәлімдеді. Дж. Говард Маршалл Смит үшін сенім қорын құрмады, сондай-ақ қайтыс болғаннан кейін оны қамтамасыз ету үшін өсиетінің шарттарын өзгерткен жоқ. Дегенмен, ол Смитпен үйленгеннен кейін көп ұзамай өзінің бұрынғы сенім қорын өзгертуге болмайтын етіп бекітті. Осының салдарынан Смит Дж. Говардтың мүлкінен мұрагерлік құқығын жоғалтты. Ол Техас мұрагерлік сотына мүлктен үлес беру туралы бірнеше негіздермен талап арыз берді, ал оның сот процесіне Маршаллдың ұлы Пирс белсенді түрде қарсылық көрсетті. Ұлының қарсылығының басты себебі - оның әкесі көп жылдар бойы жасаған, өзінің нақты ниеттерін көрсететін кең ауқымды мүлік жоспары болды. Пирс сондай-ақ әкесінің неке кезінде Смитқа өте жомарт болғанына сенді, оған қымбат сыйлықтар мен ақшалай қаражат берген. Смитқа қарсы сексуалдық қысым көрсеткені үшін сот шешімі шыққаннан кейін, ол Калифорнияда банкроттыққа өтініш берді. Пирс Смитқа қарсы өтемалдаудан босату туралы талап арыз бен талап қойды, оның негізі – күйеуі қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай оның адвокаттары бұқаралық ақпарат құралдарына жасаған мәлімдемелері болды, онда Пирс Дж. Говардтың Смит үшін жаңа сенім қорын құру ниетіне кедергі келтіргені және әкесін оқшаулатқаны айтылды. Пирс бұл мәлімдемелердің жала жабу екенін мәлімдеді және Техас штатының сотында Смиттың адвокаттарына қарсы сол негізде сот процесін жеңіп алды. Смит бұл талаптарға қарсы шығып, Пирске қарсы шағымдануға өтті, оның мәлімдемелерінің шындыққа сәйкес екенін және Техаста оның қудалап жатқан азаматтық талаптарын негіз етті. Банкроттық соты жала жабу туралы талапты қараусыз қалдырып, сотқа беруге рұқсат бермеді. Банкроттықтан босатылғаннан кейін Смит Пирске қарсы шағымдануын жалғастырды, ол әкесінің Смит үшін сенім қорын құру ниетіне кедергі келтіргенін мәлімдеді. Техас мұрагерлік ісін қарау кезінде Банкроттық соты Пирске қарсы санкция салғандықтан Смитқа 474 миллион доллар төлеуді бұйырды және оның араласуын мойындады. Кейіннен Федералды округтік сот Банкроттық сотының шешімін жойды және Смит алған төлемді 88 миллион долларға дейін төмендетті. Алайда, Техастағы бес айлық сот отырысынан кейін, мұрагерлік соты Дж. Говард Маршаллдың өсиеттері мен сенімдерінің жарамды екенін және оның ұлының негізгі иегері екенін жариялады, Смиттың ұлының әкесіне тиімсіз ықпал еткені немесе Смит үшін кез келген сенімге кедергі келтіргені туралы талабын қабылдамады. Бұл мәселе 9-шы апелляциялық округтік сотқа жеткенде, ол округтік соттың шешімін юрисдикциялық негіздермен жарамсыз деп таныды, мұрагерлік мәселелерді қарау құзыреті тек Техас мұрагерлік соттарына ғана берілгенін мәлімдеді. Бұл іс сонымен қатар маңызды болды, өйткені Жоғарғы Сот соңғы рет Маркхэмға қарсы Аллен ісінде мұрагерлік ерекшелігін және оның аналогы, Анкенбрантқа қарсы Ричардс ісіндегі отбасылық қатынастар ерекшелігін қарады. Штат мұрагерлік құқығына қатысты істерде федералды юрисдикциядан ерекшеліктерді шектеуді қалаған Буш әкімшілігі АҚШ-тың Бас прокурорына өтініш беруші тарапынан қысқаша пікір ұсынуды тапсырды.
Twelve years prior to his marriage to Smith, J. Howard Marshall had set up a trust which owned all of his assets and would pass them to various charities and his son E. Pierce Marshall after his death. Smith had claimed that it was J. Howard's intention after marriage to set up a separate trust for her benefit, which would essentially leave her half the appreciation of the assets of the trust during the period of the marriage, but that his son Pierce had interfered with the formation of this separate trust. J. Howard Marshall neither set up a trust in Smith's favor, nor changed the terms of his will to provide for her after his death. However, he did make his existing trust irrevocable soon after his marriage to Smith. As a result, Smith was excluded from J. Howard's estate. She sued in Texas Probate Court for a share of the estate on several grounds, and her litigation was actively opposed by Marshall's son Pierce. The primary ground for the son's opposition was that his father had an extensive estate plan executed over many decades which expressed his clear wishes. Pierce also believed his father had already been quite generous to Smith during the marriage, providing Smith with both expensive gifts and monetary resources. After receiving a default judgment against her for sexual harassment, Smith petitioned for bankruptcy in California. Pierce filed a non dischargeability claim and proof of claim against Smith based on public statements her lawyers made to the media shortly after her husband died, accusing Pierce of frustrating J. Howard's intentions to set up a new trust for Smith and isolating his father. Pierce alleged these statements were libelous, and he successfully sued Smith's attorneys on the same grounds in Texas State Court. Smith opposed the claims and countersued Pierce on the basis her statements were true and on tort claims she was already pursuing in Texas. The Bankruptcy Court dismissed the libel claim on summary judgment and did not allow the claim to proceed to trial. After being released from bankruptcy, Smith pursued her counterclaim against Pierce, alleging he interfered with his father's intention to set up a trust in favor of Smith. During the Texas Probate proceeding, the Bankruptcy Court awarded Smith $474 million on the basis of a sanction against Pierce, and deemed his interference to have occurred. The Federal District court subsequently vacated the Bankruptcy award and reduced Smith's award to $88 million. However, after a five month jury trial in Texas, the Probate Court entered a decision that J. Howard Marshall's will and trust were valid, and that his son was the primary beneficiary—rejecting Smith's claim that the son had exerted undue influence on his father, or interfered with any trust for Smith. When the matter came before the 9th Circuit appellate court, it rendered the District Court's decision invalid on jurisdictional grounds, declaring that only Texas Probate Courts had jurisdiction over probate matters. The case was also important since the Supreme Court last reviewed the probate exception in Markham v. Allen, and its analogue, the domestic relations exception, in Ankenbrandt v. Richards. The Bush administration, which wanted to limit exceptions to federal jurisdiction in state probate related matters, instructed the United States Solicitor General to submit a brief on the side of the petitioner.
Соттың пікірі
2006 жылдың 28 ақпанында іс қарастырылды. 2006 жылдың 1 мамырында АҚШ Жоғарғы Соты федералдық юрисдикция мәселесі бойынша Анна Николь Смиттің пайдасына бірауздан шешім шығарды. Сот федералдық соттардың кредиторлардың, өсиетті алушылардың, мұрагерлердің және мұраға қатысты талаптары бар басқа да иегерлердің құқықтарын анықтауға қатысты дауларды қарауға құқылы екенін белгіледі, егер федералдық сот өсиетті бекітпесе, мұраны басқармаса, өсиеттік сот басқаратын активтерді бақылауға алмаса немесе өсиеттік іс жүргізуге араласпаса.
On February 28, 2006, the case was argued. May 1, 2006, the United States Supreme Court unanimously decided the case in favor of Anna Nicole Smith on the question of federal jurisdiction. The Court held that federal courts have jurisdiction to entertain suits to determine the rights of creditors, legatees, heirs, and other claimants relating to an estate, so long as the federal court does not probate a will, administer an estate, take control of assets being administered by the probate court or interfere with the probate proceedings.
Салдары
Анна Николь Смиттің дауы Жоғарғы Сотқа «Стерн против Маршалл» ісі арқылы (2011) қайтадан оралды.
Anna Nicole Smith's dispute returned to the Supreme Court again in Stern v. Marshall (2011).