Капуя князі және Аверса графы: Жордан I өмірі мен саясаты

Кіріспе

Иордан I (1046 – 1091 жылдан кейін), Аверса графы және 1078 жылдан бастап Капуа князі, Капуа князі Ричард I мен Фрессенданың үлкен ұлы және мұрагері, Танкред Отвильдің қызы және оның екінші әйелі, сондай-ақ Фрессенда, Апулия, Калабрия және Сицилия герцогы Роберт Гискардың немересі. Вильгельм Апулияның айтуынша, ол «өз ізгіліктерімен герцог пен әкесіне тең болды». 1071 жылы Иордан ағасы Ранульфтың қолдауымен әкесіне қарсы қысқа уақытқа көтерілді. 1078 жылы оның әкесі Роберт Гискармен бірге Неапольді қоршап тұрғанда, Иордан мен Роберт, Лорителло графы, Абруцциді, содан кейін Папаның иелігіндегі жерді шапты. Ол, оның әкесі және герцог бәрі де қауымнан шығарылды. Кенеттен әкесі ауырып, Капуаға қайтып, шіркеумен татуласып, қайтыс болды. Иордан шіркеудің қарғысымен билік етуден қорқып, Неапольді қоршаудан бас тартып, Римге барып, Папа Григорий VII-ге татуласып, әкесі қызмет еткен және қорғаған шіркеумен қарым-қатынасын жақсартуға тырысты. Ричардтың өлімінен кейін ол Папалық билікке таласып, Апулия герцогымен жатқан қарым-қатынасын жаңартпақ болғандай көрінеді. Григорий Ричардтың өлімінен үш ай өткен соң Капуаға келді, ал Иордан, мүмкін Папаның ықпалымен, Гискардың иелігінде көтеріліс тудыруды бастады. Көтеріліс кең қолдауға ие болғанмен және жақсы ұйымдастырылған, Роберттің ықпалы мен билігін шектеуге тиімсіз болды. Оның басты кеңесшілерінің бірі Монтекассино аббаты, Беневентолық Дезидерий болды, ол ханзада мен император Генрих IV-тің Италияға (1081) келуіне делдалдық жасады. Иордан императорлық тағайындама алу үшін бұрынғы Папалық одақтасынан бас тартты. Роберт Гискар мен оның бауыры Роджер оған қарсы жорыққа шықса да, Роджер Сицилияға қайтарылды және жорық сәтсіз аяқталды. 1085 жылы Роберт қайтыс болғаннан кейін, Иордан Роджер Борсаға қарсы үлкен ұлы Богемондты қолдады, ол оның жеңгесі Сихельгаитадан үлкен еді, өйткені ол Салерно князі Гуаимар IV-тің тағы бір қызы Гайтелгримаға үйленген. Богемонд келесі үш жыл бойы жақсы жаттығудан өткен капуандық әскерлердің көмегімен Апулияны ұстады. Сол жылы Папа қайтыс болды, ал антипапа Климент III Папалық билікті жалғастырды. Клименттің ықпалын шектеу және Папалық билікпен мүдделерін қайтадан біріктіру үмітімен, ол кардиналдар кеңесіне Григорийдің орнын басу үшін Монтекассинолық Дезидерийді сайлауға қысым жасады. Сонымен қатар, Роджер Борса Иордания мен Папалық Курияның қарсылығына қарсы тұтқынға алынған Рим императорлық префектін босатып, Салернодағы архиепископтық кандидатты растаудан бас тартты. Бұл қадам кері әсер етті және Иорданияның қысымымен Дезидерий Папа Виктор III болып сайланды. Иордания мен Тоскана графинясы Матильданың көмегімен Виктор 1086 жылдың 1 шілдесінде Клименттен Ватикан төбесін тартып алды. Папа жаңа қызметіне ынтасыз болды, бірақ Иордан өзінің сүйікті Монтекассино аббаттығының сәттілігін сақтау үшін тек қатаң шаралар қабылдау қажет екенін айтты. Бұл Беневентодағы маңызды синодқа (1087) әкелді, онда Климент қауымнан шығарылды, заңсыз тағайындамалар тыйым салынды және Африканың сарацендерімен соғыс жарияланды. Иорданның қалған өмірі ерекше емес, ол 1090 немесе 1091 жылдың қараша айында Пипернада (Террачинаның жанында) қайтыс болды және ол ұзақ жылдар бойы қолдаған Монтекассино монастырында жерленді, оның орнын бағындырған Ричард есімді жас ұлы қалды. Оның басқа ұлдары Роберт пен Иордан да бір күні Капуа тағына отыратын болды, ал ол бір қызының атын атамады.

Jordan I (after 1046 – 1091), count of Aversa and prince of Capua from 1078 to his death, was the eldest son and successor of Prince Richard I of Capua and Fressenda, a daughter of Tancred of Hauteville and his second wife, also named Fressenda, and the nephew of Robert Guiscard, duke of Apulia, Calabria, and Sicily. He, according to William of Apulia, "equalled in his virtues both the duke and his father." In 1071, Jordan briefly rebelled against his father with the support of his uncle, Ranulf. In 1078, while his father was besieging Naples with Robert Guiscard, Jordan and Robert, count of Loritello, were ravaging the Abruzzi, then papal territory. He, his father, and the duke were all excommunicated, when, suddenly, his father fell ill, retired to Capua, reconciled with the church, and died. Jordan, fearing to rule under the ban of the church, called off the siege of Naples and went to Rome to reconcile himself to Pope Gregory VII and rectify his relations with the church, of which his father had been both servant and protector. It appears that he intended to take up the position of his father vis a vis the papacy and to return to unfriendly relations with the duke of Apulia, for Gregory visited Capua a mere three months after Richard's death and Jordan, probably with papal prodding, began fomenting revolt in the Guiscard's lands. The revolt, the widely supported and well organised, was ineffectual in really curbing Robert's influence and power. One of his chief advisors was the abbot of Montecassino, Desiderius of Benevento, who mediated between the prince and the Emperor Henry IV on the latter's descent into Italy (1081). Jordan forsook his erstwhile papal ally in exchange for an imperial investiture. Though Robert Guiscard and his brother Roger marched against him, Roger was recalled to Sicily and the expedition fell apart. In 1085, on Robert's death, Jordan supported Bohemond, the elder son, over Roger Borsa, the eldest by Sichelgaita, who was his own sister in law, he having married Gaitelgrima, another daughter of Prince Guaimar IV of Salerno. For the next three years, Bohemond held Apulia with the assistance of well trained Capuan armies. In that same year, the pope died and the antipope Clement III continued to claim the papacy. In hopes of curbing the influence of Clement and united his interests with those of the papacy once again, he pressured the College of Cardinals to elect Desiderius of Montecassino as successor Gregory. At the same time, Roger Borsa freed the captured imperial prefect of Rome in opposition to the pretensions of Jordan and the Papal Curia, which had refused confirmation of Roger's archiepiscopal candidate for Salerno. The move backfired and Desiderius, under pressure from Jordan to accept, was elected pope as Victor III. With the aid of armies from Jordan and the Countess Matilda of Tuscany, Victor took the Vatican Hill from Clement on 1 July 1086. The pope remained lukewarm to his new job until Jordan suggested that only through decisive action could the good fortune of his beloved abbey of Montecassino be sustained. This led to an important synod at Benevento (1087), where Clement was excommunicated, lay investiture outlawed, and war with the Saracens of Africa declared. The remainder of Jordan's career was not notable and he died in November 1090 or 1091 in Piperna (near Terracina) and was buried in the monastery he had long supported, Montecassino, leaving a young son named Richard who succeeded him. His other sons, Robert and Jordan, would also succeed to the Capuan throne some day, and he left one unnamed daughter.