Кіріспе
Лидингёброн – Стокгольмнің шығыс бөлігіндегі Ропстендегі Норра Дюргарден материгі мен Лидингё аралы арасындағы Лилла Вяртан бұғазы арқылы салынған екі қолданыстағы және екі тарихи көпірдің атауы.
Бірінші понтон көпір
1802 жылы ауылдық жиналыста Лидингё тұрғындары, сол кезде көбінесе ауыл шаруашылығымен айналысқан аймақ, аралды Стокгольммен байланыстыратын понтондық көпір салуға бекінді. Компанияның 50 акциясын жобаға ағаш, еңбек немесе ақша салу арқылы төлеуге болады, ал көпір 1803 жылы аяқталды; ұзын, кең және жол ақысы есебінен қаржыландырылды. Бұл Еуропадағы ең ұзын көпірлердің бірі болды және қазіргі көпірлерден оңтүстікке қарай орналасқан. Көпір жыл сайынғы мұздың еріп тарауынан зардап шекті, 1811 жылы оның үштен бірі, ал 1858 жылы көп бөлігі бұзылды. Осының салдарынан астанада сүттің бағасы өсті, себебі сол кезде сүттің көп бөлігі Лидингёде өндірілді.
Екінші понтон көпір
Вартахамнен портының салынуымен бастапқы көпір бұлғын жол бойындағы кемелер қатынасына кедергі келтірді, сондықтан оны 1883 жылы Стокгольм қаласы сатып алды және 1884 жылы кең, екі шетінде кемелердің өтуі үшін қозғалмалы екі бөлігі бар жаңа понтондық көпірмен ауыстырды. Бұл көпір қазіргі көпірге жақын орналасқан. Дегенмен, жолдың биіктігі су бетінен шамалы ғана болғандықтан, тіпті жеңіл желде де көпірден өту қиындық тудыратын. Көпірдің тұрақтылығын сақтау үшін, әрбір бөлігіне тіркелген және түбіне бекітілген ағаштар қолданылды. Сылбырлардың орнына ағаштарды пайдалану көпірдің жалпы жүзу қабілетін арттырды, бірақ таяз су кезінде тұрақтылығын азайтты. Көпір су үстінде иіліп-бұрылып жатты, ал жолдың екі шетіндегі көлбеулікке қосымша жылқылардың қажеттігі туды. Көпірге ауыр жүк көліктері жүре бастады, бірақ ол осы мақсатта салынбаған еді. 1918 жылы мұздың әсерінен көпірдің үштен бірі қирады.
Ескі Лидингоброн
Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңына қарай автомобильдердің саны артуына байланысты, мықтырақ көпір қажет болды. 1925 жылға қарай екінші понтондық көпірдің орнына кең және ұзын жолға арналған темір арқалы көпір салынды. Көпірде жолмен бірге екі теміржол бойы болды. Негіздік жұмыстарды ең тереңде жасаудан аулақ болу үшін ұзын арқалы конструкция қолданылды, сондай-ақ кемелердің тік бойымен өтуі үшін қарапайым ұзын ашылмалы бөлік (баскульді жапырақ) орнатылды. Жаңа көпір салынғаннан кейін ескі көпірге автомобильдерге рұқсат берілмеді. Онда қазір трамвай (немесе жеңіл теміржол желісі) саналатын Лидингобанан теміржол бойы бар. Көпірдің екінші жартысы велосипедшілер мен жаяу жүргіншілерге арналған.
After the new bridge was built, cars were no longer allowed on the old bridge. It has one rail track which is now considered a tramway (or light rail line), the Lidingöbanan. The other half of the bridge is used for bicycles and pedestrians.
Жаңа Лидингоброн
Алайда Лидинго қаласының халқы да, көлік қозғалысы да өсе берді, және 1950 жылдары ескі көпір жеткіліксіз болып қалды. Екі муниципалитет 1961 жылы кездесті, ал келесі жылы жаңа көпір ескі көпірдің оңтүстігіне орналастырылуы керек деп шешілді. 1971 жылы пайдалануға берілген жаңа көпір ұзын, кең, және кемелердің қалыпты өтуіне қажетті биіктік қамтамасыз етеді, ал жол бөлігі бұғаздың ең төменгі нүктесінен жоғары өтеді. Су үстінен өтетін көпірдің бөлігі, ұзындығы [ұзындық мәні] метр, екі қос қораптан тұрады, ең үлкен аралық [аралық мәні] метрді құрайды, ал бүкіл конструкция бетонға толтырылған болат тіреулерге тіреледі.