Халықаралық қатынастардағы конструктивтік теория

Кіріспе

Халықаралық қатынастар теориясы

Theory of international relations

In international relations (IR), constructivism is a social theory that asserts that significant aspects of international relations are shaped by ideational factors. The most important ideational factors are those that are collectively held; these collectively held beliefs construct the interests and identities of actors. Constructivist analysis can only provide substantive explanations or predictions once the relevant actors and their interests have been identified, as well as the content of social structures. Since the late 1980s to early 1990s, constructivism has become one of the major schools of thought within international relations. The earliest constructivist works focused on establishing that norms mattered in international politics. Wendt's 1992 article "Anarchy is What States Make of It: the Social Construction of Power Politics"

There are several strands of constructivism. On the one hand, there are "conventional" constructivist scholars such as Kathryn Sikkink, Peter Katzenstein, Elizabeth Kier, Martha Finnemore, and Alexander Wendt, who use widely accepted methodologies and epistemologies. Their work has been widely accepted within the mainstream IR community and generated vibrant scholarly discussions among realists, liberals, and constructivists. These scholars hold that research oriented around causal explanations and constitutive explanations is appropriate. Despite their differences, all strands of constructivism agree that neorealism and neoliberalism pay insufficient attention to social construction in world politics. Constructivist research is focused both on causal explanations for phenomena, as well as analyses of how things are constituted. The notion that international relations are not only affected by power politics, but also by ideas, is shared by writers who describe themselves as constructivist theorists. According to this view, the fundamental structures of international politics are social rather than strictly material. This leads to social constructivists to argue that changes in the nature of social interaction between states can bring a fundamental shift towards greater international security.

Халықаралық қатынастарда (ХҚ) конструктивизм – халықаралық қатынастардың маңызды аспектілері идеялық факторлармен қалыптасады деп тұжырымдайтын әлеуметтік теория. Ең маңызды идеялық факторлар – ортақ ұстанымдар; осы ортақ сенімдер актерлердің мүдделері мен ұлттық ерекшеліктерін қалыптастырады. Конструктивистік талдау тиісті актерлер мен олардың мүдделері, сондай-ақ әлеуметтік құрылымдардың мазмұны анықталғаннан кейін ғана мағыналы түсіндірмелер мен болжамдар бере алады. 1980 жылдардың соңынан 1990 жылдардың басына дейін конструктивизм халықаралық қатынастардағы маңызды ой-пікір мектептерінің біріне айналды. Конструктивизмнің алғашқы жұмыстары халықаралық саясатта нормалардың маңыздылығын анықтауға бағытталған. Венттің 1992 жылғы «Анархия – мемлекеттердің оны қалай түсінуі: билік саясатының әлеуметтік құрылысы» атты мақаласы конструктивизмнің бірнеше бағытын ашады. Бір жағынан, Кэтрин Сиккинк, Питер Катценштейн, Элизабет Кир, Марта Финнемор және Александр Вендт сияқты, қалыпты конструктивист ғалымдар кеңінен қабылданған әдістемелер мен эпистемологияларды қолданады. Олардың еңбектері ХҚ қауымдастығында кеңінен қабылданды және реалистер, либералдар мен конструктивистер арасында белсенді ғылыми талқылауларды тудырды. Бұл ғалымдар себептік және құрылымдық түсіндірмелерге бағытталған зерттеулердің дұрыс екенін санайды. Айырмашылықтарына қарамастан, конструктивизмнің барлық бағыттары неореализм мен неолиберализм әлемдік саясаттағы әлеуметтік құрылысқа жеткіліксіз назар бөледі деген пікірде бірігеді. Конструктивистік зерттеулер құбылыстардың себептерін түсіндіруге, сондай-ақ нәрселердің қалай құрылғандығын талдауға бағытталған. Халықаралық қатынастарға билік саясаты ғана емес, идеялар да әсер етеді деген ойды конструктивист теоретиктер бөліседі. Осы көзқарас бойынша, халықаралық саясаттың негізгі құрылымдары қатаң материалдық емес, әлеуметтік болып табылады. Бұл әлеуметтік конструктивистерді мемлекеттер арасындағы әлеуметтік өзара әрекеттесудің өзгеруі халықаралық қауіпсіздікке қатысты маңызды өзгерістерге әкелуі мүмкін деген тұжырымға жетелейді.

Реализмге қарсы іс-қимыл

Конструктивизмнің қалыптасу кезеңінде неореализм халықаралық қатынастардағы басым дискурс болды. Конструктивизмнің алғашқы теориялық еңбектерінің көпшілігі неореалистік негізгі тұжырымдамаларға қарсы шықты. Неореалистер негізінен себептік структуралистер. Олар халықаралық саясаттың маңызды мәнінің көп бөлігі халықаралық жүйенің құрылымымен түсіндіріледі деп санайды, бұл идея Кеннет Уолцтың «Адам, мемлекет және соғыс» еңбегінде алғаш айтылып, оның неореализмнің маңызды мәтіні «Халықаралық саясат теориясы» кітабында толыққанды түсіндірілді. Атап айтқанда, халықаралық саясат ең алдымен халықаралық жүйенің анархиялық болуымен анықталады – жоғары тұрған билік жоқ, оның орнына формалды түрде тең бірліктерден (мемлекеттерден) тұрады, олардың барлығы өз аумақтарында толыққанды билікке ие. Мұндай анархия, неореалистердің пікірінше, мемлекеттерді белгілі бір әрекеттерге мәжбүр етеді, атап айтқанда, олар қауіпсіздік үшін тек өзіне ғана сене алады (өздеріне-өздері көмектесуі керек). Анархияның оларды мұндай жолмен әрекет етуге мәжбүрлеуі, билік тұрғысынан өздерінің жеке мүдделерін қорғауы, неореалистердің пікірінше, халықаралық саясаттың көп бөлігін түсіндіреді. Осы себепті неореалистер халықаралық саясатты «бірлік» немесе «мемлекет» деңгейінде түсіндіруге бейім емес. Кеннет Уолц мұндай көзқарасты редукционистік деп сынады. Конструктивизм, әсіресе Вендттың алғашқы еңбектерінде, неореалистердің «құрылымға» жатқызған себептік күштерінің шын мәнінде «берілген» емес, әлеуметтік практика арқылы құрылатын құрылымның қалай қалыптасатынына байланысты екенін көрсетті. Жүйедегі актерлердің жеке басы мен мүдделерінің мәнінен және анархияны қоса алғанда, әлеуметтік институттардың олар үшін қандай мағынаға ие екенінен айырылғанда, Вендт неореализмнің «құрылымы» өте аз ақпарат беретінін айтады: «Ол екі мемлекеттің дос немесе жау болатынын, бір-бірінің егемендігін мойындайтынын, династиялық байланыстары болатынын, ревизионистік немесе статус-кво күштері болатынын болжай алмайды және т.б.» Себебі мінез-құлықтың мұндай ерекшеліктері анархиямен түсіндірілмейді, керісінше, маңызды актерлердің мүдделері мен жеке басы туралы деректерді қажет етеді, сондықтан неореализмнің жүйенің (анархияның) материалдық құрылымына назар аударуы қате. Вендт осыдан әрі барып, анархия мемлекеттерді шектеу жолы мемлекеттердің анархияны және өздерінің жеке басын мен мүдделерін қалай түсінуіне байланысты, сондықтан анархия міндетті түрде өзін-өзі қолдау жүйесі емес екенін дәлелдейді. Бұл тек қана мемлекеттерді өзін-өзі қолдауға мәжбүрлейді, егер олар мемлекеттер туралы неореалистік тұжырымдамаларға сәйкес келсе, қауіпсіздікті бәсекелестік, салыстырмалы ұғым ретінде қарастырады, онда бір мемлекеттің қауіпсіздігінің артуы екіншісі үшін қауіпсіздіктің жоғалуына әкеледі. Егер мемлекеттер қауіпсіздіктің баламалы тұжырымдамаларын ұстанса, яғни «бірлескен», онда мемлекеттер өздерінің қауіпсіздігін басқалардың қауіпсіздігіне кері әсер етпей арттыра алады, немесе «ұжымдық», онда мемлекеттер басқа мемлекеттердің қауіпсіздігін өздері үшін құнды деп таниды, онда анархия өзін-өзі қолдауға әкелмейді. Алайда, конструктивизм сыншыл теорияның кейбір аспектілерін пайдалана алады және керісінше, конструктивизмнің басты түрлері позитивистік болып табылады. Конструктивизмге жауап ретінде Джон Миршаймер идеялар мен нормалар тек маргиналды маңызға ие екенін және басшылардың нормалар мен моральға жүгінуі көбінесе жеке мүдделерін көрсетеді деп мәлімдеді.

During constructivism's formative period, neorealism was the dominant discourse of international relations. Much of constructivism's initial theoretical work challenged basic neorealist assumptions. Neorealists are fundamentally causal structuralists. They hold that the majority of important content to international politics is explained by the structure of the international system, a position first advanced in Kenneth Waltz's Man, the State, and War and fully elucidated in his core text of neorealism, Theory of International Politics. Specifically, international politics is primarily determined by the fact that the international system is anarchic – it lacks any overarching authority, instead it is composed of units (states) which are formally equal – they are all sovereign over their own territory. Such anarchy, neorealists argue, forces States to act in certain ways, specifically, they can only rely on themselves for security (they have to self help). The way in which anarchy forces them to act in such ways, to defend their own self interest in terms of power, neorealists argue, explains most of international politics. Because of this, neorealists tend to disregard explanations of international politics at the "unit" or "state" level. Kenneth Waltz attacked such a focus as being reductionist. Constructivism, particularly in the formative work of Wendt, challenges this assumption by showing that the causal powers attributed to "structure" by neorealists are in fact not "given", but rest on the way in which structure is constructed by social practice. Removed from presumptions about the nature of the identities and interests of the actors in the system, and the meaning that social institutions (including anarchy) have for such actors, Wendt argues neorealism's "structure" reveals very little: "it does not predict whether two states will be friends or foes, will recognize each other's sovereignty, will have dynastic ties, will be revisionist or status quo powers, and so on". Because such features of behavior are not explained by anarchy, and require instead the incorporation of evidence about the interests and identities held by key actors, neorealism's focus on the material structure of the system (anarchy) is misplaced. Wendt goes further than this – arguing that because the way in which anarchy constrains states depends on the way in which states conceive of anarchy, and conceive of their own identities and interests, anarchy is not necessarily even a self help system. It only forces states to self help if they conform to neorealist assumptions about states as seeing security as a competitive, relative concept, where the gain of security for any one state means the loss of security for another. If states instead hold alternative conceptions of security, either "co operative", where states can maximise their security without negatively affecting the security of another, or "collective" where states identify the security of other states as being valuable to themselves, anarchy will not lead to self help at all. However, while constructivism may use aspects of critical theory and vice versa, the mainstream variants of constructivism are positivist. In a response to constructivism, John Mearsheimer has argued that ideas and norms only matter on the margins, and that appeals by leaders to norms and morals often reflect self interest.

Жеке тұлға және мүдделері

Конструктивистер неореализмнің халықаралық актерлердің мінез-құлқына анархияның шешуші әсерін жасайтын тұжырымдамаларын қабылдамай, неореализмнің негізгі материализмінен алшақтап, халықаралық актерлердің өзіндік ерекшеліктері мен мүдделерінің халықаралық қатынастарды теориялық тұрғыдан қарастыруда орталық орын алуы үшін қажетті кеңістік жасайды. Енді актерлер тек қана өз-өзіне көмектесу жүйесінің қажеттіліктерімен ғана басқарылмайтындықтан, олардың мінез-құлқын талдауда олардың өзіндік ерекшеліктері мен мүдделері маңызды рөл атқарады. Халықаралық жүйенің сипатындай, конструктивистер де мұндай өзіндік ерекшеліктер мен мүдделерді материалдық күштерге (мысалы, классикалық реализмнің негізін құрайтын адам табиғатының талаптары) объективті негізделмеген, идеялар мен осындай идеялардың әлеуметтік құрылысының нәтижесі деп есептейді. Яғни, идеялардың, нысандардың және актерлердің мағыналары барлығы да әлеуметтік өзара әрекеттесу арқылы қалыптасады. Адамдар нысандарға өздерінің мағыналарын береді және түрлі нәрселерге әртүрлі мағыналар тағайындай алады. Марта Финнемор халықаралық ұйымдардың актерлердің өз мүдделерін қабылдау процесінің әлеуметтік құрылысына қатысатын жолдарын зерттеуде елеулі үлес қосты. "Халықаралық қоғамдағы ұлттық мүдделер" атты еңбегінде Финнемор мемлекеттік мүдделер мен мемлекеттік мінез-құлықты түсінуге жүйелі көзқарас әзірлеуге тырысады, осы арқылы билік емес, мағына мен әлеуметтік құндылықтардың халықаралық құрылымын зерттейді. Ол мүдделердің "тек қана ашылуын күтіп отырмайтын, әлеуметтік өзара әрекеттесу арқылы құрылатын" екенін түсіндіреді.

Ғылыми-зерттеу салалары

Көптеген конструктивистер халықаралық қатынастарды мақсаттарға, қауіп-қатерге, қорқынышқа, мәдениеттерге, жеке тұлғаларға және «әлеуметтік шындықтың» басқа да элементтеріне әлеуметтік фактілер ретінде қарап талдау жасайды. «Ұлттық қауіпсіздік мәдениеті» атты маңызды жинақта конструктивист ғалымдар – Элизабет Кир, Джеффри Легро және Питер Катценштейн – халықаралық саясаттың динамикасы туралы көптеген реалистік болжамдарға, әсіресе әскери істердің мән-жайына қарсы шықты. Томас Биерстекер мен Синтия Вебер халықаралық қатынастардағы орталық тақырып ретінде мемлекеттік егемендіктің эволюциясын түсіну үшін конструктивистік тәсілдерді қолданды, ал Родни Брюс Холл мен Дэниел Филпоттың (басқалар арасында) еңбектері халықаралық саясаттың динамикасындағы ірі өзгерістердің конструктивистік теорияларын жасады. Халықаралық саяси экономикада конструктивизмді қолдану жиірек кездеспейді. Бұл саладағы конструктивистік жұмыстың көрнекті мысалдары ретінде Кэтлин Р. Макнамараның Еуропалық валюталық одақ туралы зерттеуін және Марк Блайттың Рейгэномиканың АҚШ-тағы өрлеуін талдауын қарастыруға болады. Халықаралық жүйенің әлеуметтік шындығын құру үшін тіл мен риториканың қалай қолданылатынына назар аударғандықтан, конструктивистерді көбінесе тек материалистік онтологияға адал реализм нұсқаларына қарағанда халықаралық қатынастардағы прогресске қатысты оптимистік көзқарас ретінде қарастырады, бірақ конструктивистердің саны өсіп, конструктивистік ойдың «либералды» сипатына сұрақ қойып, күшейген реалистік пессимизмге деген жанашырлығын білдіреді – билік саясатынан босату мүмкіндігі туралы. Конструктивизм көбінесе халықаралық қатынастардың екі жетекші теориясына, реализм мен либерализмге балама ретінде ұсынылады, бірақ кейбіреулер оның бір немесе екеуіне де сәйкес келмейтінін айтады. Вендт анархияның болуы және халықаралық жүйедегі мемлекеттердің орталық болуы сияқты алдыңғы қатарлы реалист және неореалист ғалымдармен кейбір негізгі болжамдарды бөліседі. Алайда, Вендт анархияны материалистік емес, мәдени тұрғыда көрсетеді; ол сондай-ақ халықаралық қатынастар теориясындағы актерлік болжам ретінде мемлекеттің күрделі теориялық қорғанысын ұсынады. Бұл IR қауымдастығының сегменттерінде даулы мәселе болып табылады, өйткені кейбір конструктивистер Вендттің кейбір осы болжамдарына қарсы шығады (мысалы, «Халықаралық зерттеулерді шолудағы» алмасуларды қараңыз, 30-том, 2004 ж.). Реализм мен конструктивизмді сәйкестендіру немесе тіпті синтездеу мүмкін болған кезде IR теориясының ілгерілеуіне қол жеткізіледі деп айтылды. Мұндай синтездің алғашқы мысалы – Дженнифер Стерлинг Фолькердің Бреттон-Вудс жүйесінен кейінгі АҚШ-тың халықаралық ақша саясатын талдау. Стерлинг Фолькер АҚШ-тың бір жақтылыққа ауысуы жартылай реализмнің анархиялық жүйеге баса назар аударғанымен түсіндіріледі, бірақ конструктивизм ішкі немесе екінші деңгейдегі талдаудың маңызды факторларын түсінуге көмектеседі деп мәлімдеді.

Many constructivists analyse international relations by looking at goals, threats, fears, cultures, identities, and other elements of "social reality" as social facts. In an important edited volume, The Culture of National Security, constructivist scholars—including Elizabeth Kier, Jeffrey Legro, and Peter Katzenstein – challenged many realist assumptions about the dynamics of international politics, particularly in the context of military affairs. Thomas J. Biersteker and Cynthia Weber applied constructivist approaches to understand the evolution of state sovereignty as a central theme in international relations, and works by Rodney Bruce Hall and Daniel Philpott (among others) developed constructivist theories of major transformations in the dynamics of international politics. In international political economy, the application of constructivism has been less frequent. Notable examples of constructivist work in this area include Kathleen R. McNamara's study of European Monetary Union and Mark Blyth's analysis of the rise of Reaganomics in the United States. By focusing on how language and rhetoric are used to construct the social reality of the international system, constructivists are often seen as more optimistic about progress in international relations than versions of realism loyal to a purely materialist ontology, but a growing number of constructivists question the "liberal" character of constructivist thought and express greater sympathy for realist pessimism concerning the possibility of emancipation from power politics. Constructivism is often presented as an alternative to the two leading theories of international relations, realism and liberalism, but some maintain that it is not necessarily inconsistent with one or both. Wendt shares some key assumptions with leading realist and neorealist scholars, such as the existence of anarchy and the centrality of states in the international system. However, Wendt renders anarchy in cultural rather than materialist terms; he also offers a sophisticated theoretical defense of the state as actor assumption in international relations theory. This is a contentious issue within segments of the IR community as some constructivists challenge Wendt on some of these assumptions (see, for example, exchanges in Review of International Studies, vol. 30, 2004). It has been argued that progress in IR theory will be achieved when Realism and Constructivism can be aligned or even synthesized. An early example of such synthesis was Jennifer Sterling Folker's analysis of the United States’ international monetary policy following the Bretton Woods system. Sterling Folker argued that the U. S. shift towards unilateralism is partially accounted for by realism's emphasis of an anarchic system, but constructivism helps to account for important factors from the domestic or second level of analysis.

Соңғы өзгерістер

Әлеуметтік құрылымдалу процестерін зерттейтін маңызды ғалымдар тобы "конструктивист" аталымын саналы түрде қабылдамайды. Олардың пікірінше, "бағытталған" конструктивизм халықаралық қатынастарға "ғылыми" көзқарас ретінде беделге ие болуға ұмтылғанда тілдік бұрылыс пен әлеуметтік конструктивизм теориясының маңызды түсініктерінен бас тарды. Тіпті кейбір "бағытталған" конструктивистер, мысалы Джеффри Чекел, конструктивистердің конструктивистік емес мектептермен байланыс орнатуға тырысқанда шамадан тыс кеткеніне алаңдаушылық білдірді. Конструктивистердің саны артып келеді, олар қазіргі теориялар әлемдік саясаттағы әдеттегі және ойсыз мінез-құлықтың рөліне, әлемдік саясатты құрудағы қарым-қатынастар мен процестердің маңыздылығына немесе екеуіне де жеткілікті назар бермейді деп санайды. "Практикалық бұрылыс" жақтастары нейроғылымдағы зерттеулерден, сондай-ақ Пьер Бурдье сияқты әлеуметтік теоретиктердің еңбектерінен шабыт алады, олар психологиялық және әлеуметтік өмірдегі әдет пен тәжірибелердің маңыздылығын атап көрсетеді. Бұл, негізінен, халықаралық саясаттың "күнделікті" және "әдеттегі" іс-әрекеттеріне көбірек назар аударуды және сезімталдық танытуды қажет етеді. Кейбір ғалымдар осыған байланысты әлеуметтанулық тәсілді, яғни Актерлер желісі теориясын (АЖТ) қабылдады, ол Практикалық бұрылыстың Пьер Бурдье еңбектеріне бағытталған алғашқы назарын Бруно Латур және басқалардың еңбектеріне қарай кеңейтеді. Ғалымдар АЖТ-ны дәстүрлі әлемдік саяси дихотомияларды (цивилизацияланған/варварлық, демократиялық/авторитарлық және т.б.) бұзу, адамнан кейінгі халықаралық қатынастарды түсінудің салдарына қарау, әлемдік саясаттың инфрақұрылымын зерттеу және технологиялық агенттіктің әсерін қарастыру үшін қолданды.

Эмоционалды таңдау теоретиктерінің сын-пикірі

Эмоционалды таңдау теориясының жақтастары конструктивистік тәсілдер әлеуметтік өзара әрекеттесудің, нормативтік мінез-құлықтың және жалпы шешім қабылдаудың эмоционалдық негіздерін назардан тыс қалдыратынын айтады. Олар конструктивистік парадигманың шешім қабылдаудың ойлар мен сенімдерге негізделген саналы процесс деген тұжырымға сүйенетінін көрсетеді. Бұл адамдардың ойластыру және талқылау арқылы шешімдер қабылдайтынын болжайды. Дегенмен, нейроғылым саласындағы жиынтық зерттеулер мидың қызметінің аз ғана бөлігі саналы ойлау деңгейінде жүзеге асатынын көрсетіп отыр. Оның басым бөлігі санасыз бағалаулар мен эмоциялардан тұрады. Бұл сыншылардың пікірінше, конструктивистік көзқарас шешім қабылдаудағы эмоциялардың маңыздылығын тиісті деңгейде ескермейді. Сонымен қатар, эмоционалды таңдау теориясының өкілдері конструктивистік парадигманың эмоцияларды өз модельдеріне енгізуде қиындыққа тап болатынын, себебі ол эмоциялардың физиологиялық динамикасын түсіндіре алмайды деп санайды. Психологтар мен неврологтар эмоциялардың адам денесімен байланысты екенін, ал адамның оларға бақылауы шектеулі екенін көрсеткен. Олар адамның ми функцияларымен және автономды жүйке жүйесімен тығыз байланыста, бұл жүйелер әдетте стандартты конструктивистік модельдердің шеңберінен тыс қалады. Эмоционалды таңдау теориясы эмоциялардың әлеуметтік ғана емес, сонымен қатар физиологиялық және динамикалық сипатын түсінуге бағытталған. Ол эмоцияның нормативтік іс-әрекетте маңызды рөл атқаратынын жорамалдайды. Эмоциялар нормалар мен жеке тұлғалық қасиеттерге мән береді. Егер адамдар нормаларға терең сезіммен қараса, оларды сақтауға бейімділігі артады. Алайда, эмоционалдық деңгейде әсерін жойған ережелер көбінесе өз нұсқаулық күштерін жоғалтады. Эмоционалды таңдау теориясының жақтастары неврологияның соңғы зерттеулері адамдардың көбінесе ойлаудан бұрын сезінетінін көрсететінін атап өтеді. Сондықтан эмоциялар оларды конструктивистік «тиістілік логикасына» немесе рационалистік «салдарлар логикасына» басымдық беруге итермелеуі мүмкін, немесе керісінше. Эмоциялар сонымен қатар тиістілік логикасын толықтырып, адамдарға әртүрлі нормалар арасында қалай шешім қабылдауға болатынын көрсете алады.

Proponents of emotional choice theory argue that constructivist approaches neglect the emotional underpinnings of social interactions, normative behavior, and decision making in general. They point out that the constructivist paradigm is generally based on the assumption that decision making is a conscious process based on thoughts and beliefs. It presumes that people decide on the basis of reflection and deliberation. However, cumulative research in neuroscience suggests that only a small part of the brain's activities operate at the level of conscious thinking. The vast majority of its activities consist of unconscious appraisals and emotions. The significance of emotions in decision making has generally been ignored by constructivist perspectives, according to these critics. Moreover, emotional choice theorists contend that the constructivist paradigm has difficulty incorporating emotions into its models, because it cannot account for the physiological dynamics of emotions. Psychologists and neurologists have shown that emotions are based on bodily processes over which individuals have only limited control. They are inextricably intertwined with people's brain functions and autonomic nervous systems, which are typically outside the scope of standard constructivist models. Emotional choice theory seeks to capture not only the social but also the physiological and dynamic character of emotions. It posits that emotion plays a key role in normative action. Emotions endow norms and identities with meaning. If people feel strongly about norms, they are particularly likely to adhere to them. Rules that cease to resonate at an affective level, however, often come to lose their prescriptive power. Emotional choice theorists note that recent findings in neurology suggest that humans generally feel before they think. So emotions may lead them to prioritize the constructivist “logic of appropriateness” over the rationalist “logic of consequences,” or vice versa. Emotions may also infuse the logic of appropriateness and inform actors how to adjudicate between different norms.