Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Көмек туралы жалпы мәлімет
Overview of aid
Дүниежүзілік банк Вьетнамға шетелдік көмек бағдарламасы арқылы үш мақсатты көздейді: Вьетнамның нарықтық экономикаға өтуіне қолдау көрсету, теңдік пен тұрақты дамуды нығайту және жақсы басқаруды ілгерілету.
The World Bank’s assistance program of foreign aid to Vietnam has three objectives: to support Vietnam's transition to a market economy, to enhance equitable and sustainable development, and to promote good governance.
Тарих
1970 жылдардың аяғында Вьетнам шелфте мұнайды барлау үшін Батыс Германия, Италия және Канада компанияларының көмегіне сүйенді. Бұл 1981 жылы аяқталды, бірақ кейіннен Кеңес Одағының техникалық көмегімен қайта жаңартылды. Қытайдан келген көмек, 1977 және 1978 жылдары шамамен 300 миллион АҚШ долларын құрады, 1979 жылы толығымен тоқтатылды, ал Вьетнамның көмір өндірісін қалпына келтіруге этникалық қытай жұмысшыларының жоғалуы зор әсер етті. 1979 жылы Жапония ресми дамуға көмек көрсетуін (гранттар мен арзан қаржыландырудың 135 миллион АҚШ долларын құратын жиынтығы) тоқтатты және оны Вьетнамның Камбоджадан шығуына байланысты етті. Батыстың басқа да көмектерін, қатты валютада жоғалту Вьетнамның Батыс Еуропалық сауда серіктестерінен қажетті заманауи машиналар мен технологияларды импорттау мүмкіндігін шектеді. Вьетнамның Камбоджаны басып алуынан кейін Швеция ғана экономикалық көмек көрсетуді жалғастырды. Дегенмен, Меконг өзенін дамыту сияқты көпжақты көмек Біріккен Ұлттар Ұйымының Азия және Тынық мұхиты экономикалық және әлеуметтік комиссиясы арқылы қолжетімді болды. Сондықтан Батыс және көпжақты көмек толығымен тоқтаған жоқ, бірақ 1986 жылға дейін жылдық орташа көрсеткіш шамамен 100 миллион АҚШ долларын құрады, бұл елдің қатты валюта қажеттіліктерінің аз бөлігін ғана қамтамасыз етті. 1986 жылы Вьетнамның ірі өнеркәсіптік елдермен ағымдағы шоттағы дефициті шамамен 221 миллион АҚШ долларын құрады. 1978 және 1979 жылдары Камбоджа және Қытаймен болған қақтығыстар Батыс және көрші Азия елдерімен экономикалық байланыстарды жалғастыру тұрғысынан айтарлықтай шығындарға әкелді. Нәтижесінде Ханой Совет блогының көмегіне одан да көп сүйенуге мәжбүр болды. КСРО және КОМЕКОН-ның басқа мүшелері өздерінің көмек міндеттемелерін арттырды, өйткені олардың жоспарлауы Вьетнаммен тығыз үйлестірілді, Ханойдың 1978 жылдың маусымында КОМЕКОН-ға кіргеннен кейін. 1978 жылы КСРО-ның экономикалық көмегі, 0,7 мен 1,0 миллиард АҚШ доллары аралығында бағаланған, Батыс көмегінен жоғары болды. 1982 жылы ол жылына 1 миллиард АҚШ долларынан асып, күніне шамамен 3 миллион АҚШ долларын құрады және 1980 жылдардың ортасына дейін осы деңгейде сақталды. КСРО және басқа КОМЕКОН елдері жобаларға көмек, техникалық оқыту, баға субсидиялары, несиелер және саудалық кредиттер сияқты барлық салада көмек көрсетті. Советтік басылымдар Вьетнамның экономикалық жаңаруына жобалық көмектің маңыздылығын атап көрсетті, бірақ Үшінші бесжылдық жоспар кезінде жұмсаған көмектің шамамен 75 пайызы Вьетнамның КСРО-мен екіжақты сауда дефицитін қаржыландыруға бағытталды, ол жылына орташа есеппен 896 миллион АҚШ долларын құрады. Советтік мұнай бағасын төмендету арқылы саудалық субсидиялар 1980 жылдардың басында күрт төмендеді, өйткені КСРО Вьетнамды әлемдік нарық бағаларына негізделген КОМЕКОН мұнай бағалау жүйесіне қосты. Вьетнамға КОМЕКОН-ның 1970 жылдардан бергі көмегінің толық мәліметтері 1987 жылдың соңына дейін жарияланбады, бірақ советтік дереккөздер ұсынылған жобалық көмек түрлері туралы ақпарат берді және советтік техникалық және өндірістік көмек нәтижесінде өндіріс артқанын мойындады. 1978 жылдан 1981 жылға дейінгі советтік көмек мақсаттары төлем балансының проблемаларын шешуге көмек көрсетуді, маңызды жобаларды іске асыруға көмектесуді, өнеркәсіптік ынтымақтастықты дамытуды, ғылыми-техникалық ынтымақтастықты жеделдетуді және вьетнамдық мамандардың біліктілігін арттыруға көмек көрсетуді қамтыды. Осы кезеңде КСРО Ханойдан Хо Ши Мин қаласына дейінгі теміржолдың қозғалысын жақсарту бағдарламаларынан бастап Қызыл өзендегі Тхан Лонг көпірінің құрылысын аяқтауға дейінгі көптеген мәселелер бойынша қаржылық және техникалық көмекке қатысты көптеген келісімдерге де қол қойды.
In the late 1970s, Vietnam relied on the assistance of West German, Italian, and Canadian companies for offshore oil exploration. This ended in 1981, but resumed subsequently with Soviet technical assistance. Aid from China, reportedly close to US$300 million in 1977 and 1978, dropped to zero in 1979, and Vietnamese recovery in coal production was profoundly affected by the accompanying loss of ethnic Chinese workers. In 1979 Japan suspended its Official Development Assistance funds (a mixture of grants and low interest loans amounting to US$135 million) and made renewal contingent upon Vietnamese withdrawal from Cambodia. Loss of other Western aid in hard currencies crippled Vietnam's ability to continue importing needed modern machinery and technology from its West European trading partners. Following Vietnam's occupation of Cambodia, only Sweden continued to provide any significant amount of economic help. Some multilateral assistance, such as that for development of the Mekong River, was made available by the United Nations Economic and Social Commission for Asia and the Pacific, however. Western and multilateral assistance, therefore, did not stop entirely, although the yearly average of about US$100 million through 1986 provided only a fraction of the country's hard currency needs. In 1986 Vietnam's current account deficit with major industrial countries was some US$221 million. The conflicts with Cambodia and China in 1978 and 1979 proved particularly costly in terms of continuing economic ties with Western and neighboring Asian countries. As a result, Hanoi was forced to rely even more heavily on Soviet bloc assistance. The Soviet Union and other members of Comecon increased their aid commitments as their own planning became more closely coordinated with Vietnam's following Hanoi's entry into Comecon in June 1978. Soviet economic aid in 1978, estimated at between US$0.7 and 1.0 billion, was already higher than Western assistance. By 1982 it had increased to more than US$1 billion annually, close to US$3 million per day, and it remained at this level through the mid 1980s. The Soviet Union and other Comecon countries provided aid in all categories—project assistance, technical training, price subsidies, loans, and trade credits. Soviet publications emphasized the importance of project assistance to Vietnam's economic recovery, but about 75 percent of the value of aid disbursed during the Third Five Year Plan was used to finance Vietnam's bilateral trade deficit with the Soviet Union, which averaged about US$896 million a year. Trade subsidies in the form of reduced prices for Soviet oil also declined sharply in the early 1980s as the Soviet Union brought Vietnam into the Comecon oil pricing system based on world market values. Although the details of Comecon assistance to Vietnam since the 1970s had not been made public as of late 1987, Soviet sources gave some indications of the type of project assistance provided and were quick to claim credit for production increases attributable to Soviet technical and plant assistance. Soviet aid goals from 1978 to 1981 included helping with balance of payments problems, assisting with key projects, introducing industrial cooperation, accelerating scientific and technical cooperation, and assisting with the improvement of Vietnamese professional skills. During this period, the Soviet Union also signed numerous agreements calling for financial and technical assistance in matters ranging from traffic improvement programs for the railroad from Hanoi to Ho Chi Minh City to completing construction of the Thang Long Bridge over the Red River.