Халықаралық қатынастардағы шабуылдық реализм теориясы

Кіріспе

Халықаралық қатынастардың құрылымдық теориясы

Шабуылдық реализм – халықаралық қатынастардағы неореалистік ой мектебіне жататын және саяси ғалым Джон Миршаймер қорғаныс реализміне қарсы тұру үшін ұсынған құрылымдық теория. Шабуылдық реализм халықаралық жүйенің анархиялық сипаты халықаралық саясаттағы агрессивті мемлекеттік мінез-құлықты тудырады деп санайды. Бұл теория қорғаныс реализмінен түбірлі айырмашылығы бар, себебі ұлы державаларды халықаралық жүйеде басымдық орнатуды мақсат тұтатын, күшін арттыруға ұмтылатын ревизионистер ретінде көрсетеді, олар теңгерімді сақтау стратегиясынан гөрі, өздерін жақсы көрсетуге және басқаларды алдауға басымдық береді. Теория халықаралық қатынастарды зерттеу және түсіну үшін маңызды балама ұсыныстар береді, бірақ ол сынға да ұшырайды.

Теориялық шығу тегі

Шабуылдаушы реализм – халықаралық қатынастардың маңызды және елеулі теориясы, ол реалистік мектепке жатады. Оған Роберт Гилпин, Рэндалл Швеллер, Эрик Дж. Лабс және Фарид Закария сияқты көрнекті ғалымдардың түрлі көзқарастарымен ерекшеленетін әртүрлі бағыттар кіреді. Алайда, бүгінгі күнге дейін Кеннет Уолцтың қорғанысшыл неореализмінен кейін дамыған шабуылдаушы неореализмнің ең маңызды түрі – Джон Дж. Миршаймердің 2001 жылғы «Ұлы державалар саясатының трагедиясы» кітабында толыққанды жетілдірілген нұсқасы. Миршаймердің шабуылдаушы неореализм теориясы классикалық реалистердің кейбір негізгі қағидаларын қайталайды және дамытады, бірақ позитивизмді ғылымның философиясы ретінде пайдалану арқылы және халықаралық жүйенің құрылымына негізделген мемлекеттердің халықаралық саясаттағы мінез-құлқына жүйелік көзқарас қосу арқылы осы бағыттан толыққанды бөлінеді. Осыған сәйкес, оның шабуылдаушы неореализмі қорғанысшыл реализм сияқты басқа құрылымдық теориялармен бірге неореализмнің тармағы болып табылады.

Статус-кво қарсы билікті максимизациялаушы мемлекеттер

Джон Миршаймердің шабуылдық неореализмі Кеннет Уолцтың қорғаныс неореализмінің «статус-квоға бейімділігін» түзетуге бағытталған. Екі неореалистік тұжырымның да мемлекеттер ең алдымен қауіпсіздігін арттыруға ұмтылатыны туралы пікір білдіргенімен, олар осы процесте қажетті күш мөлшері туралы келіспейді. Қорғаныс неореализмінен өзгеше, оған сәйкес мемлекеттер – халықаралық жүйедегі өздерінің орнын сақтап қалуға тырысатын, күштер тепе-теңдігін сақтайтын статус-кво күштері, ал шабуылдық неореализм мемлекеттердің күшті ұмтылыспен өзгерістер енгізуге бейім, агрессивті ниеттері бар күштер екенін мәлімдейді. Шын мәнінде, шабуылдық неореализмде халықаралық жүйе үлкен державаларға қауіпсіздігін арттыру және өмір сүруін қамтамасыз ету үшін шабуылдық әрекеттерге жүгінуге күшті ынталандырулар береді. Анархиямен (ережелерді орындауға және агрессорларды жазалауға қабілетті орталық биліктің жоқтығы) және мемлекеттердің ниеттері мен шабуылдық әскери мүмкіндіктерінің белгісіздігімен сипатталатын халықаралық жүйе мемлекеттерді бір-бірінен үнемі қорқуға және өзін-өзі қорғау механизмдерін қолдануға мәжбүр етеді. Әрқайсысы басқасынан агрессия қаупін сезінуіне байланысты мемлекеттер өздерінің салыстырмалы күштерін, материалдық мүмкіндіктермен өлшенгенде, барынша арттыруға тырысады. Миршаймердің айтуынша: «Олар әлеуетті бәсекелестердің есебінен қосымша күштерді иемдену арқылы күштер тепе-теңдігін өзгерту мүмкіндіктерін іздейді», себебі «бір мемлекеттің басқа мемлекеттерге қарағанда әскери артықшылығы неғұрлым көп болса, ол соғұрлым қауіпсіз болады». Мемлекеттер жүйедегі басқа мемлекеттердің зиянын тигізе отырып, әскери күшін арттыруға ұмтылады, ал олардың соңғы мақсаты – мемлекеттер жүйесіндегі жалғыз үлкен держава болу, яғни гегемония. Джон Миршаймер бұл көзқарасты былай түйіндеді: «Үлкен державалар қауіпсіздігін қамтамасыз етудің ең жақсы жолы – қазір гегемонияға қол жеткізу, осылайша басқа бір үлкен державаның күш сынауының кез келген мүмкіндігін жою. Егер өзінің өмір сүруі үшін жеткілікті күші бар деп ойласа, жүйеде үстемдікке қол жеткізу мүмкіндігінен бас тартатын мемлекет – адасқан мемлекет». Осыған сәйкес, Миршаймер сияқты шабуылдық неореалистер мемлекеттің гегемонияға жету үшін салыстырмалы күшін арттырудың ең жақсы стратегиясы – шабуылдық тактикаға сүйену деп санайды. Егер олар үшін агрессивті әрекет етудің мәні болса, үлкен державалар экспансионистік саясатты ұстанады, бұл оларды гегемонияға жақындатады. Әлемдік гегемонияны мұхиттар арқылы күш проекциялау және қарсы шабуыл мүмкіндіктерінің шектеулеріне байланысты қол жеткізуге шамасы келмейді, сондықтан мемлекеттер ең жақсы нәтижеге қол жеткізе алатын нәрсе – өзінің географиялық аймағына үстемдік ететін аймақтық гегемон болу. Тек аймақтық гегемонияға қол жеткізгеннен кейін ғана үлкен державалар статус-кво күштеріне айналады.

John Mearsheimer's offensive neorealism intends to fix the "status quo bias" of Kenneth Waltz's defensive neorealism. While both neorealist variants argue that states are primarily concerned with maximising their security, they disagree over the amount of power required in the process. To the contrary of defensive neorealism according to which states are status quo powers seeking only to preserve their respective positions in the international system by maintaining the prevailing balance of power, offensive neorealism claims that states are in fact power maximising revisionists harbouring aggressive intentions. Indeed, in offensive neorealism, the international system provides great powers with strong incentives to resort to offensive action in order to increase their security and assure their survival. The international system characterised by anarchy (the absence of a central authority capable of enforcing rules and punishing aggressors) and uncertainty as to state intentions and available offensive military capabilities leads states to constantly fear each other and resort to self help mechanisms to provide for their survival. In order to alleviate this fear of aggression each holds of the other, states always seek to maximise their own relative power, defined in terms of material capabilities. As Mearsheimer puts it: "they look for opportunities to alter the balance of power by acquiring additional increments of power at the expense of potential rivals", since "the greater the military advantage one state has over other states, the more secure it is". States seek to increase their military strength to the detriment of other states within the system with hegemony—being the only great power in the state system—as their ultimate goal. John Mearsheimer summed up this view as follows: "great powers recognize that the best way to ensure their security is to achieve hegemony now, thus eliminating any possibility of a challenge by another great power. Only a misguided state would pass up an opportunity to be the hegemon in the system because it thought it already had sufficient power to survive." Accordingly, offensive neorealists such as Mearsheimer believe that a state's best strategy to increase its relative power to the point of achieving hegemony is to rely on offensive tactics. Provided that it is rational for them to act aggressively, great powers will likely pursue expansionist policies, which will bring them closer to hegemony. Since global hegemony is nearly impossible to attain due to the constraints of power projection across oceans and retaliation forces, the best end game status states can hope to reach is that of a regional hegemon dominating its own geographical area. Only once regional hegemony is attained do great powers become status quo states.

Теңгерімдеу v. Бастыны өткізу

Шабуылға бағытталған неореализмнің гегемонияны мемлекеттердің соңғы мақсаты ретінде қарауы, қорғаныс неореализмінің мемлекеттің өмір сүруіне кепілдік беруге болатындығына сенуімен күрт контрастқа келеді. Қорғаныс неореалистік көзқараста, билік жинақтау арқылы қауіпсіздікті арттырудың пайдасы азайып, шығындар соңында артық басады. Қорғаныс неореализмі анархия жағдайында мемлекеттердің теңгерімге түсуге бейімділігі зор екенін көрсетеді – билік тепе-теңдігін сақтау үшін тікелей жауапкершілікті мойнына алатын мемлекеттер, билікке ұмтылатын және осы арқылы "максималды күш-қуатты мемлекеттің тіршілігіне қауіп төндіруге" мүмкін болатын мемлекеттерге қарсы. Бұл аргумент халықаралық жүйедегі ең күшті мемлекетке қатысты мемлекеттік мінез-құлыққа да қатысты: қорғаныс неореалистері биліктің шамадан тыс шоғырлануының өзін-өзі жеңіске ұшыратып, теңгерімді қарсы шараларға алып келетінін атап көрсетеді. Мэршаймер бұл тұжырымдарға қарсы шығып, мемлекеттердің гегемонияға жетпегенде қаншалықты билікке қол жеткізгенін бағалаудың қиындығын және ұжымдық әрекет мәселелеріне байланысты тиімді тексеру механизмі ретінде теңгерімге сүйенудің қымбат екенін айтады. Оның пікірінше, үлкен держава өзін қорғаныс позициясында ұстап, қарсыластарының өзінің есебінен билік алуына жол бермеуге тырысқанда, теңгерімді таңдауға немесе жауапкершілікті басқа мемлекеттерге жүктеу арқылы араласуға болады. Үлкен державалардың мінез-құлқының аталған жағдайларын анықтау үшін Мэршаймер Вальцтың қорғаныс неореализміне негізделіп, биліктің таралуымен қатар географияны да ескереді. Бір жағынан, теңгерімді таңдау мен жауапкершілікті жүктеудің арасындағы шешім халықаралық жүйенің биполярлы, теңгерімді немесе теңгерімсіз көпполярлы архитектурасына байланысты. Екінші жағынан, мемлекеттің географиялық орналасуы, шекара бөлісуі және судың тоқтату күші де үлкен державалардың стратегиялық таңдауына әсер етеді. Бұл екі фактордың үйлесімі оған үлкен державалардың көпполярлылықтың барлық жағдайларында, гегемондық әлеуеті бар жағдайларды қоспағанда, теңгерімге қарағанда жауапкершілікті жүктеуге бейім екенін көрсетуге мүмкіндік береді. Халықаралық жүйедегі ең күшті мемлекетке қатысты мемлекеттік мінез-құлық туралы қорғаныс неореалистерінің тұжырымына жауап ретінде Мэршаймер қауіп төндірілген мемлекеттер ықтимал гегемондарға қарсы теңгерімді орнатуға құлшыныс білдірмейді, бірақ аймақтық гегемонияға қол жеткізген үлкен державаға қарсы теңгерімдік коалициялар құрылуы қиын. Бұл теңгерімнің жоқтығын аймақтық гегемонның жаңа статус-кво позициясы түсіндіреді, ол оның күш көрсету қабілетіне географиялық шектеулерден туындайды. Шабуылдық әрекеттерге сүйенудің орнына, аймақтық гегемон өзінің гегемониялық мәртебесіне қауіп төндіретін жаңа бәсекелестердің пайда болуын болдырмау арқылы қорғаныс позициясында болады. Осылайша ол оффшорлық теңгерімші ретінде әрекет етеді, жауапкершілікті әлеуетті гегемонның жергілікті көршілеріне жүктейді және тек соңғы шара ретінде теңгерімге қатысады. Бұдан әрі, бұл толықтыру екі теорияның мемлекеттік мінез-құлықты түсіндіру үшін кезекпен жұмыс істейтін теориялық өзара байланыстылығын көрсетеді, осылайша "қорғаныс және шабуылдық мемлекеттік мінез-құлықты дәл түсіндіре алатын толыққанды құрылымдық реалистік теорияны" құруға мүмкіндік береді. Екіншіден, бұл ғалымдар Мэршаймердің шабуылдық неореализмінің сыртқы саясат және одақтар теориясына маңызды үлес қосқанын мойындайды. Нақтырақ айтқанда, Мэршаймердің теориясы халықаралық саясат пен сыртқы саясатты зерделеу арқылы құрылымдық қорғаныс реализмінен бір қадам асып түседі. Вальцтың қорғаныс неореализмін халықаралық саясаттан бөлек сыртқы саясатты түсіндіруге қабілетті теория ретінде қабылдамауына қарамастан, шабуылдық неореализм жүйелік деңгейдегі талдауға және жеке мемлекеттік мінез-құлыққа қатысты халықаралық нәтижелердің түсіндірмелерін қамтиды. Сонымен қатар, география сияқты жаңа факторларды билік таралуымен қатар енгізу шабуылдық неореализмнің мемлекеттердің агрессивті әрекеттерге ұмтылуы, сондай-ақ теңгерімді орнату және жауапкершілікті жүктеу туралы нақты болжамдар жасау мүмкіндігін арттырады.

The emphasis offensive neorealism puts on hegemony as states' end aim stands in sharp contrast to defensive neorealism's belief that state survival can be guaranteed at some point well short of hegemony. In a defensive neorealist mindset, security increments by power accumulation end up experiencing diminishing marginal returns where costs eventually outweigh benefits. Defensive neorealism posits that under anarchy there is a strong propensity for states to engage in balancing—states shouldering direct responsibility to maintain the existing balance of power—against threatening power seeking states, which may in turn succeed in "jeopardiz[ing] the very survival of the maximizing state". This argument also applies to state behavior towards the most powerful state in the international system, as defensive neorealists note that an excessive concentration of power is self defeating, triggering balancing countermoves. Mearsheimer challenges these claims by making the argument that it is rather difficult to estimate when states have reached a satisfactory amount of power short of hegemony and costly to rely extensively on balancing as an efficient power checking method due to collective action issues. According to him, when a great power finds itself in a defensive posture trying to prevent rivals from gaining power at its expense, it can choose to engage in balancing or intervene by favoring buck passing—transferring the responsibility to act onto other states while remaining on the sidelines. In order to determine the circumstances in which great powers behave according to one or the other, Mearsheimer builds on Waltz's defensive neorealism by including a second variable—geography—alongside the distribution of power. On one hand, the choice between balancing and buck passing depends on whether the anarchic international system is of a bipolar, balanced, or unbalanced multipolar architecture. On another hand, state geographic location in terms of border sharing and stopping power of water also influences great powers' strategy preference. Combined, these two variables allow him to establish that great powers tend to favor—to the contrary of defensive neorealism predictions—buck passing over balancing in all instances of multipolarity except for those that include a potential hegemon. Responding to defensive neorealists' posture on state behaviour towards the most powerful state in the international system, Mearsheimer believes that threatened states will reluctantly engage in balancing against potential hegemons but that balancing coalitions are unlikely to form against a great power that has achieved regional hegemony. This lack of balancing is best explained by the regional hegemon's newly acquired status quo stance, which follows from the geographical constraints on its power projection capability. Instead of relying on offensive actions, a regional hegemon finds itself in a defensive position seeking to avert threats to its hegemonic status by preventing the rise of any peer competitors in other areas. As such it will behave as an offshore balancer, passing the buck to local neighbours of the potential hegemon and engaging in balancing only as a last resort. Moreover, this complementarity could signify theoretical interrelation with the two theories working in alternation to explain state behaviour, thereby allowing for a "more complete structural realist theory that can more accurately account for both defensive and offensive state behaviour". Secondly, these scholars uphold the argument that Mearsheimer's offensive neorealism significantly contributes to foreign policy theory and alliance theory. More specifically, Mearsheimer's theory goes a step further than structural defensive realism by successfully theorising both international politics and foreign policy. Contrary to Waltz's rejection of defensive neorealism as a theory capable of explaining foreign policy on top of international politics, offensive neorealism includes explanations of both international outcomes pertaining to the systemic level of analysis and individual state behaviour. Additionally, the inclusion of new variables such as geography alongside the distribution of power enhances offensive neorealism's potential to make specific assumptions about states' pursuit of aggressive actions and resort to balancing and buck passing.

Теориялық кемшіліктер

Кейбір ғалымдар Мершаймердің шабуылдаушы неореализмімен байланысты логикалық мәселелерді атап өтті. Снайдер Мэршаймердің қауіпсіздік дилеммасына деген көзқарасын "шабуылдаушы реализмнің жалпылама тұжырымы" деп қабылдамайды. Оның пікірінше, шабуылдаушы неореализмнің барлық мемлекеттерді өзгертушілер деп қарастыруы қауіпсіздік дилеммасы тұжырымдамасының негізгі ұғымы – басқа мемлекеттердің ниеттерінің белгісіздігін жояды. Агрессивті ірі державалардың қауіпсіздігін арттыруға бағытталған әрекеттері басқаларын қорқытып, гипотетикалық емес, нақты және негізделген қауіпсіздік бәсекелестігіне әкеледі. Питер Тофт шабуылдаушы неореализмнің талдау деңгейінде кемшіліктер бар деп санайды. Оның айтуынша, үлкен державалардың мінез-құлқын түсіндіру үшін құрылымдық емес географиялық факторды енгізу теорияның талдау ошағын жүйелік динамикадан аймақтық динамикаға ауыстырады. Теорияның аймақтық қауіпсіздік талдауларын ескере отырып, ол шабуылдаушы неореализмнің "Еуропа немесе Солтүстік-Шығыс Азия сияқты ұғымдарды берілгендей қабылдауымен" аймақты нақты анықтай алмайтынын, бұл ғалымдардың наразылығына мүмкіндік беретінін айтады. Кристофер Лэйн географиялық фактормен байланысты проблемаларды баса көрсетеді. Ол Мэршаймердің "судың тоқтату күші" үлкен державаның жаһандық гегемонияға қол жеткізуіне кедергі келтіреді деген пікірін сынға алады, өйткені бұл шектеу өркениетті бәсекелес өз аймағынан тыс ықпал ету қабілетіне қатысты емес сияқты. Лейн айтқандай, "су АҚШ-тың алыс аймақтардағы басқаларға билігін таңуына кедергі келтіреді, бірақ ол олардың Батыс жарты шардағы америкалық үстемдігіне қауіп төндіруіне кедергі келтірмейді". Оның үстіне, ол шабуылдаушы реализмнің аймақтық гегемондарды статус-кво күштері ретінде жіктеуін теорияның үлкен державалардың күшін барынша арттыруға баса назар аударғанымен келісу қиын деп санайды. Осы тұрғыдан алғанда, Лейн судың шектеу қабілетін күшті күштерді статус-кво күштеріне айналдыруға қабілеттілігіне күмән келтіреді және Мэршаймерге қарсы тұрып, аймақтық гегемон қауіпсіздікке ұмтылысын сақтайтынын, соның арқасында жаһандық гегемонияға қол жеткізуге тырысатынын дәлелдейді. Екінші топ сын-пикирлер шабуылдаушы неореализмнің шектеулі фокусына қатысты. Мэршаймердің теориясы ішкі саясатты ескермегендігі үшін сынға ұшырады. Мемлекеттің шешім қабылдау процесінде рөл атқаратын және оның халықаралық саясаттағы мінез-құлқына әсер ететін мемлекеттің ішкі саяси жүйесіне, экономикасына немесе қоғамына назар аударылмайды. Сонымен қатар, Снайдер терроризм сияқты трансұлттық қауіп-қатерлерге ешқандай назар берілмейтінін және Мэршаймердің қауіпсіздікке баса назар аударғаны оны идеология, ұлттық бірігу және адам құқықтары сияқты мемлекеттердің қауіпсіздікке жатпайтын мүдделерін билік бәсекелестігімен қатар қарастырудан алшақтататынын айтады. Бұған қоса, Тофт Мэршаймердің әскери мүмкіндіктерге және аумақтық жаулап алу үшін мемлекеттік қабілеттілікке назар салуы "оның талдаулары ықпал етудің басқа да көптеген жолдарын жіберіп алу қаупін туғызады" деп атап өтеді. Сол сияқты, халықаралық қақтығыстың келісім моделіне басты назар аударатын саясаттанушылар шабуылдаушы неореализм соғыстың қымбат екендігін елемейтінін атап өтеді. Бұл шығындар соғысты тиімсіз етеді, сондықтан мемлекеттер (гегемонияға ие болмағандар да) келісімге келген шешімдерді қабылдауға ынталандырылады. Мысалы, 70%-дан 30%-ға дейін күш теңдестірілген екіполярлы әлемде мемлекеттер ресурстардың сол пропорцияда бөлінуін, соғыс барысында олардың бір бөлігі жойылғаннан гөрі артық көреді. Осы тиімсіздік – соғыстың тиімсіздігінің мәселесі – Мэршаймер ұсынатын тұрақты соғыс мемлекеттерді одан да қауіпсіз етеді, өйткені соғыстың қайталама шығындары мемлекеттің барлық күшін азайтады. Ең бастысы, теорияның эмпирикалық жарамдылығы және болжау қабілеті туралы сұрақтар туындады, бұл халықаралық саясаттағы мемлекеттік мінез-құлыққа қатысты шабуылдаушы неореализмнің ұсыныстарының жарамдылығына теріс әсер етуі мүмкін. Теорияның 20 ғасырдағы Жапонияның аумақтық иеленулерін, НАТО-ның жалғасуын немесе Германияның суық соғыстан кейінгі дәуірде аймақтық гегемонияға қол жеткізе алмауын ескермегені туралы айтылғаннан басқа, сыншылар Қытайдың өсіп келе жатқан күші және АҚШ-тың аймақтық гегемониясы туралы шабуылдаушы неореалистік көзқарасқа да күмән келтірді. Олардың пікірінше, өзінің өмір сүруін қамтамасыз етуге ұмтылатын рационалды күш Қытай гегемонияға ұмтылудың орнына ынтымақтастық механизмына сенеді деп есептеуге ешқандай себеп жоқ. Олар сондай-ақ Мэршаймердің АҚШ туралы аргументтеріне қарсы тұрады. Біріншіден, географиялық шектеулер емес, әлсіз оппозиция немесе теңдестірудің тиімсіздігі АҚШ-тың аймақтық гегемониялық позициясының ерекшелігін түсіндіреді. Тофт және Лэйн Мэршаймердің АҚШ-ты Батыс жарты шарын бақылауға және Еуропа мен Солтүстік-Шығыс Азиядағы теңдес бәсекелестердің өркендеуіне жол бермеуге стратегиялық мақсат қойған аймақтық гегемон ретінде бағалауында қателік жасағанын айтады. Олардың пікірінше, эмпирикалық деректер АҚШ жаһандық гегемонияға ұмтылып, оған қол жеткізгенін көрсетеді, бұл Мэршаймердің АҚШ-тың болашақ стратегиялық мінез-құлқы туралы болжамдарын, әсіресе шетелдегі әскери қатысуы тұрғысынан бұрмалайды.

Some scholars have pointed out logical issues with Mearsheimer's offensive neorealism. Snyder rejects Mearsheimer's view of the security dilemma as "a synoptic statement of offensive realism". He argues that offensive neorealism's positing of all states as revisionists removes the central proposition—uncertainty about other states' intentions—on which the whole concept of security dilemma is grounded. Aggressive great powers' measures to maximize their security threaten others which leads to an actual justified security competition between states rather than an unnecessary one based on hypothetical threats. Peter Toft argues that there are flaws in offensive neorealism's level of analysis. According to him, the inclusion of the non structural geography variable to explain great power behaviour shifts the theory's focal point of analysis from system wide dynamics to regional ones. Considering the theory's regional security analyses, he further argues that offensive neorealism fails to clearly define what constitutes a region with "entities like Europe or North East Asia (taken) for granted", leaving room for scholarly disapproval. Christopher Layne further highlights problems associated with the geographic variable. He criticizes Mearsheimer's reasoning according to which the "stopping power of water" prevents a great power from achieving global hegemony as this constraint does not seem to apply to the case of an emerging rival's capacity to exercise influence beyond its own neighbourhood. As Layne states, "apparently water stops the United States from imposing its powers on others in distant regions, but it does not stop them from threatening American primacy in the Western Hemisphere". Moreover, he finds offensive realism's classification of regional hegemons as status quo powers difficult to reconcile with the theory's emphasis on great powers as relentless power maximizers. In this sense, Layne questions the ability of the water constraint to transform a power maximizing state into a status quo power and contradicts Mearsheimer by arguing that a regional hegemon remains subjected to the quest for security, thereby striving to attain global hegemony. A second group of criticisms addresses the issue of offensive neorealism's restrictive focuses. Mearsheimer's theory has been criticised for failing to take into account domestic politics. No attention is paid to a rising power's internal political functioning, its economy or society, which play a role in a state's decision making process, in turn influencing its behaviour in international politics. Moreover, Snyder argues that no consideration is given to transnational threats such as terrorism, and that Mearsheimer's emphasis on security makes him ignore states' non security interests such as ideology, national unification and human rights as an essential aspect of international politics alongside power competition. Additionally, Toft points out that Mearsheimer's concentration on military capabilities and issuing state capacity for territorial conquest "implies a risk that his analyses miss a host of other ways of gaining and exercising influence". Similarly, political scientists whose primary focus is bargaining models of international conflict note that offensive neorealism ignores the fact that war is costly. Since those costs in turn make war inefficient, states (even those who do not have hegemony) have incentive to construct bargained settlements. For instance, in a bipolar world with a 70% to 30% power breakdown, states would prefer an analogously proportioned breakdown in resources rather than having some of those resources destroyed over the course of fighting. Due to this inefficiency—war's inefficiency puzzle—the constant fighting Mearsheimer proposes would actually make states less secure because the repeated costs of fighting eventually deplete all of that state's power. Most importantly, there have been questions about the theory's empirical validity and prediction ability, which in turn can negatively affect the validity of offensive neorealism's prescriptions for state behaviour in international politics. In addition to mentioning the theory's failure to account for Japan's 20th century territorial acquisitions, NATO's continuation or Germany's non achievement of regional hegemony in the post Cold war era, critics have also expressed serious doubts regarding offensive neorealist views on China's rising power and U. S. regional hegemony. According to them, there is no reason to believe that China as a rational power which wants to ensure its survival will seek hegemony rather than rely on cooperative mechanisms. They similarly contradict Mearsheimer's arguments regarding the United States. Firstly, weak opposition or balancing inefficiencies rather than geographical constraints are taken as explanations for the uniqueness of the United States' regional hegemonic position. Toft and Layne go a step further by asserting that Mearsheimer misjudges the United States as a regional hegemon engaged in offshore balancing. Instead of being a regional hegemon with the strategic aim of dominating the Western hemisphere while preventing the rise of peer competitors in Europe and Northeast Asia, these scholars believe that empirical data points to the fact that the United States has sought and achieved global hegemony, which in turn biases Mearsheimer's predictions regarding future U. S. strategic behavior, mainly in terms of its military involvement overseas.