Брахманизмге қарсылық: касталық жүйенің, әсіресе брахмандардың үстемдігіне оппозиция. Колониалдық кезеңде пайда болған, діни және әлеуметтік себептері бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Брахманизмге қарсылық – брахмандарды ең жоғары дәрежеге қоятын, касталық иерархиялық әлеуметтік жүйеге қарсы қолданылатын термин.
Opposition to Brahminism
Anti Brahminism is a term used in opposition to caste based hierarchical social order which places Brahmins at its highest position.
Колонияға дейінгі кезең
Новецкеге сәйкес, антибрахманизмнің алғашқы көріністері отарлық емес кезеңде касталық жүйеге қарсылықтың жеке мысалдарынан және отарлық кезеңдегі идеологиялық ықпалдардан туындаған.
According to Novetzke, initial expressions of Anti Brahminism emerged from instances of pre colonial opposition to the caste system, ideological influences during the colonial period.
XIX ғасырдағы отаршылдық
Гелдерс пен Дельдерс пікірінше, қазіргі антибрахманизмнің құрылымы 19 ғасырдағы Үндістан мен брахмандардың мәртебесі мен ықпалына байланысты отаршылдық көзқарастарда жатыр. 19 ғасырғы отаршыл билеушілер Үндістан мәдениетін бұзылған және деградацияға ұшыраған деп есептеді, ал халқын – ақылсыз деп санады. Бұл көзқарас протестанттық христиан дінінің түсінігінен туындаған, католик шіркеуіне қарсы протестанттық оппозицияға негізделген. Олардың пікірінше, бастапқы "Құдай берген дін" (католик) дін қызметкерлерімен бұзылған, және бұл тұжырым Үндістандағы брахмандарға қатысты кеңейтілді. Брахмандар басымдығымен сипатталатын индуизм түрі, яғни "брахманизм" деп аталатын нәрсе, Үндістан халқына таңылған деп есептелді.
According to Gelders and Delders, the structure of present day anti Brahminism has its roots in 19th century India and colonial views on the position and influence of Brahmins. 19th century colonial rulers viewed India's culture as corrupt and degenerate, and its population irrational. In this view, derived from a Protestant Christian understanding of religion, rooted in the Protestant opposition against the Catholic Church, the original "God given religion" was corrupted by (Catholic) priests, which was extended by comparison to the Brahmins in India, and the Brahmin dominated type of Hinduism, for which the term "Brahminism" was used, was supposedly imposed on the Indian population.
20 ғасыр
19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында ұлтшылдық және рационалистік қозғалыстардың күшеюімен бірге, брахманизмге қарсы сын брахмандардың өзінен де, сондай-ақ төменгі касталық индуист қауымдарынан да туды. Реформатор индустар, және Амбедкар да, 19 ғасырдағы "брахманизмді" сынаған тәсілмен ұқсас үлгіде сын-пікірлерін құрды. Бетейльдің сөзіне сәйкес, Тамил Надуда британдық үкімет орнаған кезде брахмандардың дәстүрлі беделі күшейді, олар батыс білімінен пайдаланып, қалалық өмір салтына көшті. Олар жаңа қалалық жұмыс орындарын монополиялап, Үндістан мемлекеттік қызметіне еніп, үкімет пен бюрократияда бекіністер құрды, сондай-ақ Конгресс партиясында да үстемдік танытты. Бұл брахмандар мен брахмандар емес арасындағы айырмашылықты ұлғайтты, бірақ қарсылық жылдам күшейді. 1916 жылдың соңында Тамил Надуда "Әділет партиясы" құрылғаннан кейін брахмандарға қарсылық ұйымдастырылды. Бұл партия брахмандар емес адамдардан (әдетте феодалдық касталардың, жер иеленуші шаруалардың немесе саудагер касталарының мүшелері) құралды және брахмандар емес адамдардың мүмкіндіктерін арттыруға бағытталды. 20 ғасырдың басында батыс білімі мен идеяларының жылдам таралуы төменгі касталардың санасын оятып, олар өздеріне тиесілі құқықтардан айырылып отырғанын сезінді. 1920 жылы "Әділет" партиясы билікке келген кезде, үкіметтегі жоғары лауазымдардың шамамен 70 пайызын брахмандар иеленді. "Әділет" партиясы бұл тенденцияны кері бұрып, Мадрас президенттігінің үкіметінде брахмандар емес адамдардың билікке келуіне мүмкіндік берді. 1930 жылдары "Өзін-өзі құрметтеу" қозғалысы арқылы брахманизмге қарсы идеялар халық арасында кеңінен тарады. Брахманизмге қарсы күрестің ең белгілі жақтаушыларының бірі далит көшбасшысы Б.Р. Амбедкар болды. Тағы бір көрнекті жақтаушысы – дравидтердің көшбасшысы Перияр Э.В. Рамасами. Перияр брахмандар мен брахмандар емес адамдардың барлығын брахманизмнен бас тартуға шақырды. Алайда, Рамасвами брахман қауымына қарсы зорлық-зомбылықты ынталандыратын өрттөс мәлімдемелер жасады: "Pambaium parpanaium partha parpanai adi" – Егер жылан мен брахманды көрсеңіз, брахманды ұрып-соғыңыз. Рамасами бірнеше рет касталық жүйені жою үшін брахмандарды қуудың маңызды екенін айтты. 1957 жылдың қазан айында ол өзінің жақтастарына брахмандарды өлтіріп, үйлеріне от қоюға шақырды. 1957 жылдың 3 қарашасында Рамасами басшылығымен Танжавурда Дравидар Қажығамының съезі өтіп, Үндістан үкіметінен діни бостандыққа қатысты ережелерді жоюды талап етті (олардың пікірінше, бұл ережелер касталық жүйеге және әсіресе брахмандарға қорғаныс берді), егер үкімет бұлай етпесе, Конституцияның көшірмелері өртеліп, Махатма Гандидің портреттері мен мүсіндері қиратылады; егер нәтиже болмаса, Дравидар Қажығамы мүшелеріне брахмандарды өлтіруді және олардың тұрғын үйлерін өртеуді талап етеді. Бұл мәлімдемелер сол кездегі Үндістанның премьер-министрі Джавахарлал Неруді Мадрас штатының (Тамил Наду) сол кездегі бас министрі К. Камараджға хат жазып, бұл мәселені кешіктірмей шешуге шақыруға итерді. Дравидиялық ұлтшылдың 1973 жылы Қараикудиде сөйлеген "тамил брахмандарын өлтіру" туралы үндеуі 21 ғасырда да аймақтық партиялар арасында қайталанып келеді.
In the late 19th and early 20th century, with the rise of nationalist and rationalist movements, criticism against Brahminism came from both Brahmins and from low caste Hindu communities. Reformist Hindus, but also Ambedkar, structured their criticism along similar lines following the 19th century criticism of "Brahminism." According to Beteille, in Tamil Nadu the traditional position of Brahmins had been enforced with the beginning of British rule, profiting from western education and turning to an urban lifestyle. They monopolized the new urban jobs and entered the Indian Civil Service, gaining strongholds in government and bureaucracy, and also dominated the Congress Party. This widened the gap between Brahmins and non Brahmins, but opposition quickly mounted. Anti Brahminism became organized with the formation of the Justice Party in late 1916 in Tamil Nadu. This party was composed of non Brahmins (who were typically part of either the feudal castes, land owning agricultural castes, or merchant castes) and was committed to enhancing the opportunities for non Brahmins. With the dawn of the 20th century, and the rapid penetration of western education and western ideas, there was a rise in consciousness amongst the lower castes who felt that rights which were legitimately theirs were being denied to them. In 1920, when the Justice Party came to power, Brahmins occupied about 70 percent of the high level posts in the government. After reservation was introduced by the Justice Party, it reversed this trend, allowing non Brahmins to rise in the government of the Madras Presidency. In the 1930s, anti Brahmanism was disseminated among the masses by the Self Respect Movement. One of the most prominent proponents of Anti Brahminism was Dalit leader B. R. Ambedkar. Another prominent proponent was Dravidian leader Periyar E. V. Ramasamy. Periyar called on both Brahmins and non Brahmins to shun Brahminism. However, Ramaswamy did make incendiary statements towards the encouragement of violence against the Brahmin community: "Pambaium parpanaium partha parpanai adi" — If you see a snake and a Brahmin, beat the Brahmin. Ramasamy also claimed, on several occasions, that to eliminate the caste system, driving away the Brahmins was crucial. In October 1957, he supposedly called upon his followers to kill Brahmins and set fire to their houses. On 3 November 1957, Dravidar Kazhagam held a convention in Thanjavur under Ramasamy's leadership and demanded that the Government of India delete provisions from the Constitution dealing with religious freedom (which, they believed, gave protection to the caste system and particularly to Brahmins), and if they failed to do so the copies of the Constitution would be burnt, and portraits and statues of Mahatma Gandhi would be broken; if it produced no results, the Dravidar Kazhagam members would be asked to kill Brahmins and burn their residential localities. These statements prompted the then Prime Minister of India, Jawaharlal Nehru to write to K. Kamaraj who was the Chief Minister of Madras State (Tamil Nadu) at that time, urging him to deal with this matter without delay. The Dravidian nationalist's call to "kill Tamil Brahmins" at a 1973 speech in Karaikudi is still echoed in the 21st century by regional parties.