Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көркем теледидар кейіпкері
Fictional television character
Ланс-сержант Джек Джонс – британдық үй күзет жасағы взводының ланс-сержанты және Британ империясының ардагері, алғаш рет Клайв Данн BBC теледидарлық «Әкесінің әскері» комедиясында сомдаған. Оның ең танымал сөздері: «Үрейленбе!», «Сөйлеуге рұқсат, мырза?» және «Оларға бұл ұнамайды!». Джонс сондай-ақ өзінің бұрынғы әскери тәжірибелерін, әсіресе Судан мен Үндістандағы оқиғаларын ұзақ әңгімелеп береді, сондай-ақ 19 ғасырдың соңғы жылдарындағы әскери дәстүрлер мен оқиғаларға шолу жасайды.
Lance Corporal Jack Jones is a fictional Home Guard platoon lance corporal and veteran of the British Empire, first portrayed by Clive Dunn in the BBC television sitcom Dad's Army. His catchphrases are "Don't panic! ", "Permission to speak, sir?" and "They don't like it up 'em!". Jones also often recounts, at length, his past military experiences, particularly those in Sudan and India and gives a glimpse to the military traditions and events in the concluding years of the 19th century.
Шығармалық өмірбаян
Джонс туралы айтылатын аңыз бойынша, ол 1870 жылы Уолмингтон-он-Сиде, Джордж Джонстың ұлы болып дүниеге келген. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде ол 88 жастағы Пейбоди тарихи әскери қару-жарақ мұражайының қараушысы болды. "Корпорал Джонстың пайда болуы" эпизодында майор Реган жасы туралы сұрағанда, Джонс алпыс жаста дейді, бірақ сол эпизодта кейін капитан Мейнуорингке нақты жасын – жетпіс жасын айтады. Джек Джонс 1884 жылы армияға барабаншы болып қосылды; одан кейін ол бес әскери науқанда қызмет етті – Гордонның Суданға көмек көрсету экспедициясы (1884–1885), Суданды ағылшын-египеттік қайта басып алуы (1896–1899), Бур соғысы (1899–1901), одан кейін капрал дәрежесіне көтерілді, және Бірінші дүниежүзілік соғыс (1914–1918). ("Қауіпті байланыс" эпизодында ол: "1916 жылы окоптарда болғандағыдай көңілді болған емеспін!" дейді). Кейде ол Солтүстік-Батыс шекарасында патанмен шайқасқандығы туралы айтады (оның медаль ленталары 1895, 1898 және 1908 жылдары шекарада қызмет еткенін көрсетеді). "Екі жарым қауырсын" эпизодында ол Корольдік Уорвикшир полкінде қызмет еткенін айтады, ал "Оқ атуға арналмаған" эпизодында ол каки түсті әріптестерін 1914 жылға дейінгі полктің қызыл және көк түсті толық киімімен, екі қатар медальмен сотқа келіп таң қалдырады. Кейбір кейіпкерлер, мысалы майор Реган, Джонстың медальдарына сын айту арқылы оның жасын және Ұлттық гвардиядағы қызметке жарамдылығын бағалайды, ал басқалары, мысалы капитан Сквер (қарама-қарсы Истгейт взводынан) өте мақтайды; бір сәтте Сквер (өзі де тәжірибелі ардагер) Джонсқа "оның кеудесінде Британ империясының жарқын тарихы" бар екенін айтады. Батыс майданындағы қызметі кезінде ол гранаталарды шашыратып тастауға бейім болғандықтан "Жасыраушы бомбалағыш" деп аталған. 1915 жылы "Адам және сағат" атты алғашқы эпизодта айтқандай, нашар көруіне байланысты әскерден шығарылды. Сол эпизодта ол өзінің соңғы 14 жылдық мансабында капрал болғанын айтады. Яғни, ол 1901 жылы Бур соғысынан кейін осы дәрежеге көтерілген. Сондай-ақ, ол бір кезде Виктория патшайымының құрмет сақшыларының құрамында болғанын айтады. "Гиганттар шайқасы!" эпизодында Джонс малярияға шалдығады, бұл Африкадағы қызметі кезінде жұқтырған болуы мүмкін. Өте қарт болса да, Джонс ата-анасының екеуі де тірі және дені сау екенін айтады. "Төмендегі бөлме" эпизодында Джонс Корольдік Буффалолардың ежелгі орденінің мүшесі екені айтылады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Джонс қаладағы ет сатушы болып жұмыс істеді. (Оның дүкенінің мекенжайы "Заңмен қарым-қатынас" эпизодында 19 High Street, Walmington on Sea деп аталған). Ол Жергілікті қорғаныс еріктілеріне қосылуға қатты ниеттенгендіктен, жасы (70) болғанмен, капитан Мейнуоринг оны бірден взводтың капралы етіп тағайындады. Алайда, Джонстың бұл шешімге оның жасына байланысты төмендеп бара жатқан физикалық және ақыл-ой қабілеттеріне қарағанда, рациондық етпен қамтамасыз ету қабілеті көбірек әсер еткен болуы мүмкін. Мысалы, оның көру қабілеті нашар болғандықтан, қызметке тіркелгенде бастапқыда форманың орнына үстелге қол қойды. Көптеген эпизодтарда Джонс Судандағы Омдурман шайқасына қатысқандығын еске алады, генерал Кітченердің басшылығымен "Жұмбақтармен" күрескенін айтады. Қарт ардагер ретінде ол штыкпен соғысуды ("салқын болат") өте жақсы көреді және әдетте бұл туралы кез-келген сұраққа "оларға ұнамайды!" деген жауап береді, бұл фразаны жазушы Джимми Перри өзінің Ұлттық гвардиядағы қызметі кезінде есімде сақтаған. Сондай-ақ, Джонс бір кезде ұлы крикетші Ранжитсинхжидің артында викет ұстаған, ол "үнді жұбайы және адал адам" болған, бірақ ол "жауды жеңіп шыққанға дейін" болды.
The backstory invented for Jones suggests that he was born in 1870 in Walmington on Sea, the son of George Jones, who by the start of World War II is the 88 year old caretaker of the Peabody Museum of Historical Army Weapons. In "The Showing Up of Corporal Jones", when Major Regan asks him his age, Jones replies sixty, but tells Captain Mainwaring later in the same episode his actual age, which is seventy. Jack Jones joined the army as a drummer boy in 1884; thereafter, he served in five military campaigns – the Gordon Relief Expedition to the Sudan (1884–1885), the Anglo Egyptian Reconquest of the Sudan (1896–1899), the Boer War (1899–1901), where after that he was promoted to Lance Corporal, and the First World War (1914–1918) (declaring in "The Deadly Attachment" that, "I haven't had this much fun since I was in the trenches in 1916!"). Occasionally he mentions fighting the Pathans on the North West Frontier (his medal ribbons imply service on the Frontier in 1895 98 and 1908). In the episode "The Two and a Half Feathers" he mentions that he served in the Royal Warwickshire Regiment, while in "The Bullet Is Not for Firing" he startles his khaki clad colleagues by appearing at a court of enquiry in the pre 1914 scarlet and blue full dress uniform of the regiment, complete with two rows of medals. While some characters, such as Major Regan, comment on Jones' medals as a way of critiquing his age and fitness for service in the Home Guard, others such as Captain Square (from the rival Eastgate platoon) are quite complimentary; at one point Square (himself a veteran campaigner) tells Jones that he has "an illuminated history of the British Empire" on his chest. During his service on the Western Front, he says that he was known as the Mad Bomber, due to his inclination to throw grenades madly. He was invalided out of the army in 1915 because of his poor eyesight, as he said in the first episode "The Man and the Hour". Ιn the same episode he mentions that the last 14 years of his career he was a Lance Corporal. So it means that he was promoted to this rank in 1901, after the Boer War. He also claims that he once formed part of a Guard of Honour for Queen Victoria. During the episode "Battle of the Giants!" Jones gets an attack of malaria, which he probably picked up during his service in Africa. Despite his advanced age, Jones reveals that both his parents are still alive and well. It is also stated in the episode "Room at the Bottom", that Jones is a member of the Royal Antediluvian Order of Buffaloes. At the outbreak of the Second World War, Jones was working as the town butcher. (The address of his shop was mentioned in the episode "A Brush with the Law" as being 19 High Street, Walmington on Sea.) He was so keen to join the Local Defence Volunteers that, despite his age (70), Captain Mainwaring instantly appointed him as the platoon's lance corporal. However, it is suggested that Jones' ability to provide off the ration meat may have had rather more to do with this decision than his physical and mental abilities, which were declining somewhat due to his age. His vision, for example, was so poor that when signing up for duty, he initially signed the table instead of the form. In many episodes, Jones fondly recalls his participation in the Battle of Omdurman in the Sudan, facing the "Fuzzy Wuzzies" under the command of General Kitchener. As an aged veteran, he is extremely fond of bayonet warfare ("the cold steel"), and usually meets any queries about this with the assertion that "they don't like it up 'em! ", a phrase which writer Jimmy Perry remembered an old campaigner using, during his own service in the Home Guard. It is also noted that Jones once kept wicket behind the great cricketer Ranjitsinhji, who was "an Indian gentleman and upstanding man" until he "whipped his bails off".
Жасы мен денсаулығы
Джонстың жасы қанша екені бір жұмбақ. Бірінші маусымның бесінші эпизодында ("Корпорал Джонстың пайда болуы") ол майор Реганға (взводты тексеріп отырғанда) өзінің алпыс жаста екенін айтады. Бірақ сол эпизодтың кейініректерінде капитан Мейнварингке өзінің "тек" жетпіс жаста екенін айтады. Алайда төртінші маусымның соңғы эпизодында ("Күңгір тұлға") ол әлі алпысқа толмағанын айтады. Дегенмен Уолкердің пікірінше, Джонс қатысқан депресін айтатын барлық әскери іс-қимылдарға байланысты, оның жасы тоқсаннан асып кеткен болуы керек. Джонс Мысыр мен Суданға әскери қызметінде 4-ші маусымның 14-ші эпизодындағы кеңейтілген Рождестволық арнайы бағдарламада ("Гиганттар шайқасы!") маляриямен ауырады және осы ауруды дерлік қырық жылдан бері ұстап келгенін айтады.
It is a bit of a puzzle as to how old Jones is. In the fifth episode of series one ("The Showing Up of Corporal Jones"), he tells Major Regan (who is inspecting the platoon) that he is sixty years old. Yet later in the same episode, he tells Captain Mainwaring that he is "only" seventy. But in the last episode of series four ("Fallen Idol"), he says that he is not sixty yet. Yet Walker says that due to all of the military activities Jones keeps claiming that he took part in, he must be over ninety. Jones contracted malaria during his military service in the Egypt and the Sudan in the Season 4 Episode 14 extended Christmas special "Battle of the Giants!" he gets a bout of it and says he had it for nearly forty years.
Қасиет-сипаттары
Джонс көптеген ерекше мінездерімен танымал, мысалы, бір ойын жеткізу үшін ұзақ, созылған түсіндірмелер мен әңгімелерді пайдалану. Ол сондай-ақ кез келген жаттығу кезінде взводтан әлдебір қадам қалып қояды. Мұндай қасиет оның әскери қызметінің басынан бері болған; Джордж Кларк есімді тағы бір ардагер Джонсты 4-серияның "Екі жарым қауырсын" эпизодында осы қасиетімен еске алды. Джонс взводпен бірқадам болып тұрғаны тек екі рет байқалды, бір рет бір жылдық жаттығудан кейін, бірақ ол тез қалыпқа келді. Келесі жолы взводтың бәрі Джонстың әдетте жасайтын қосымша секундты пайдаланып, оларды ұқыпты көрсету үшін күтті. Ол көбінесе қисынсыз ұсыныстар жасайды, мысалы, неміс тұтқындарының шалбарларының түймелерін кесуді кеңес береді, себебі егер олар қашып кетсе, қалада шалбарлары төмен түскен күйде келе жатқан адамдар тобы қызығушылық тудыруы мүмкін. Әр жолы Джонстың ұсыныстарын Мейнваринг "Менің ойымша, сіз қиял әлеміне кетіп барасыз, Джонс" деген қысқа жауаппен жоққа шығарады. Джонс өте батыл, тіпті өлімге тәуекел ететін тапсырмаларға да ерікті түрде кетеді: мысалы, взвод азаптау туралы талқылағанда, ол қатты дауыспен және қуанышпен, оларды немен күресу керектігін білу үшін взвод оны азаптау керек деді. Осы жағдайда ол взводтың басқа мүшелері ұстағанда тыныштала алмады, тек Фрейзер шапалақ соққаннан кейін ғана қалыпқа келді. Джонс "Бізге оған айтуымыз тіпті дәмдірек болар еді" (тәмді дегеннің орнына) және "Сіз үшін от пен күйдіру және қарамел арқылы өтер едім, мырза" сияқты ерекше сөздерді қолданады. Жасы ұлғайған және денесі нашарлағанмен, Джонс өте жанданулы және белсенді. Қауіп-қатер жақындағанда, ол гистерияға ұшырап, айналасымен жүгіріп, "Қорықпа! ҚОРЫҚПА!" деп дауыстайды (әдетте орынсыз кезде, мысалы, қарулы мина немесе қол гранатасын ұстағанда) біреу оны тыныштандырғанға дейін. Бұл көбінесе қорқыныш емес, керісінше, ынтаның белгісі: Джонс – батыл адам, ол әрқашан кез келген іске ерікті болып келеді (қауіпті болғанына қарамастан) және оны жасағанда өте ынталы: егер басқа біреу таңдалса, ол ренжіп қалады (бір рет ол ерікті болмағанда, Фрейзер оны тек капитан Мейнварингті таң қалдыру үшін еріктілікке шақырды – ол олармен бірге болмаған, және Джонсты ашуға итерді). Егер ол кенеттен ұйқыдан оянса немесе біреу оның штығын алуға тырысса, Джонс кінәліні тұншықтыруға тырысады, кейін одан қатты кешірім сұрайды. "Екі жарым қауырсын" эпизодында Джонс Суданнан келген бұрынғы әріптесі, рядовой Кларк, Валмингтон-он-Си взводына қосылғанда, өзінің өткенімен бетпе-бет келеді. Кларк Джонсты көп жыл бұрын дервиштер екі адамға шабуыл жасап, ұрлап кеткен оқиғадан кейін өлді деп айыптайды. Қала мен взвод оның батылдығына күмәнданып, кейін Джонс болған оқиғаның шындығын айтады (ол үшінші тарапты қажетсіз азаптан немесе жанжалдан сақтау үшін оны асыл түрде жасырған). Джонс шындықты ашқаннан кейін, Кларк түсіндірместен қашып кетеді, Джонстың ар-намысын және құрметін сақтап. Взвод Джонстың жүк көлігін көлік және маневрлер үшін импровизацияланған БМП ретінде пайдаланады. Джонс көлігімен өте мақтанады және взводтың қажеттіліктеріне байланысты әртүрлі өзгерістерге рұқсат беруден жиі бас тартады. Мейнваринг көліктің зақымдануына себеп болған жағдайлар өте сирек кездеседі, бұл кезде Джонс капитанға ашуланып, бір сәтте Мейнварингті өзінің шұжық тізімінен қара тізімге енгізумен қорқытады; оған Мейнваринг сақтықпен "Тұра бер, Джонс" деп жауап береді. Алайда Мейнваринг әдетте бұл мәселені елемейді, "Соғыс болып тұр!" деп талап етеді. Мейнваринг пен Уилсонды етпен парамен майлаумен қатар, Джонс қажет болған кезде басқа да қала тұрғындарымен де солай әрекет етеді. Оның дүкендегі көмекшісі – "маған жақын Раймонд", "е" дыбысына басым жасап айтылады.
Jones is known for a number of eccentric traits, such as using long, rambling explanations and anecdotes whenever he wants to make a point. He is also invariably one step behind the rest of the platoon in any drill manoeuvre. This is apparently a trait he has had throughout his military career; a fellow veteran, named George Clarke, remembered Jones by this trait in the series 4 episode "The Two and a Half Feathers." Only twice was Jones witnessed to be in step with the platoon, once after a whole year's practice; but he quickly reverted to form. The next time was when the whole platoon took the extra second Jones always does to respond to make them look orderly. He often makes far fetched suggestions, such as advising that they chop off the German prisoners' trouser buttons, on the grounds that if they escaped, a group of men walking through the town with their trousers around their ankles might cause people to "raise some inquiries". Every time, Jones' suggestions are soundly refuted by Mainwaring with a curt "I think you're wandering into the realms of fantasy, Jones." Jones is notably brave, eagerly volunteering for even the most suicidal of missions: for example, when the platoon was discussing torture, he declared loudly and excitedly that the platoon should torture him to see what they were up against. In this instance he failed to calm down when grabbed by other members of the platoon, only returning to normal after being slapped by Frazer. Jones uses odd turns of phrase such as "It would be more tasty for us to tell him" (instead of "tasteful"), and "I would go through fire and brimstone and treacle for you, sir". Despite his advanced years and physical failings, Jones is extremely excitable and active. Whenever action or danger is imminent he becomes near hysterical and runs around frantically shouting, "Don't panic! DON'T PANIC!" at the top of his voice (usually at some inappropriate moment, such as when holding an armed landmine or hand grenade) until someone manages to calm him down to a state in which he is useful. This is often not evidence of fear, however, but of extreme eagerness: a courageous man, Jones is always the first to volunteer for any activity (regardless of any potential danger) and is extremely keen when doing so: he is known to sulk if someone else is chosen (the one time he did not volunteer, Frazer accused him of only volunteering to impress Captain Mainwaring – who was not with them – and infuriated Jones into volunteering after all). If awoken suddenly from sleep, or if someone tries to take his bayonet, Jones will attempt to strangle the culprit, for which he profusely apologises afterwards. In one episode, "The Two and a Half Feathers" Jones has to confront his past when a former comrade from the Sudan, Private Clarke, joins the Walmington on Sea platoon. Clarke accuses Jones of leaving him to die, following an incident many years before in which both men were attacked and kidnapped by dervishes. After his courage is doubted by the town and the platoon, Jones later vindicates himself with the true story of what happened (which he had nobly held back to spare a third party unnecessary pain or scandal). After Jones reveals the truth, Clarke later flees without explanation, leaving Jones' honour and respect intact. The platoon uses Jones' delivery van as transport and improvised IFV for their manoeuvres. Jones is very proud of his van, and is often reluctant to allow various modifications needed for the platoon's activities. The instances when Mainwaring causes the van to get damaged are the very rare occasions when Jones becomes upset with the captain, at one point threatening to blacklist Mainwaring from his sausage list; to which Mainwaring replied carefully "Steady Jones". However Mainwaring generally dismisses the matter, insisting "There's a war on!". As well as keeping Mainwaring and Wilson buttered up with bribes of meat, Jones often does the same with various other townsfolk when needed. His assistant in the shop is "my boy Raymonde", with the accent on the "e".
Қарым-қатынастар
Джонс Мейнваринг пен Уилсон екеуімен де жақсы қарым-қатынаста болған көрінеді, ол өз қалауын орындағанда жиі етпен пара береді. Джонстың тым ынталы және кейде дұрыс емес әрекеттері кейде Майнварингті ашуландырса да, капитан оның әрқашан құлшыныспен келетін тәсіліне ризашылық білдіреді және оны өзінің ең жақсы адамының бірі деп санайды, көбінесе ол және Уилсонмен мәселелерді талқылайды, содан кейін взводтың қалған бөлігіне жүгінеді. Бір эпизодта әуе шабуылынан кейін жарылмаған бомба телеграф бағанасының басына ілініп қалғанда, Джонс оны көтеріліп алып кетуге ерікті болады, бұл Майнварингтің «ол арыстан сияқты батыл, егер біздің әр адамымыз оған ұқсаса, ешкім бізді тоқтата алмас еді» деуіне себеп болады. Оның Мейнварингпен қарым-қатынасы, сөзсіз, Джонстың жоғары лауазымды офицеріне жағымпаздық танытуға бейімділігімен және оған берілгендігімен жақсарады. Дегенмен, Джонстың Мейнварингке күмәнмен және тіпті сенімсіздікпен қараған бірнеше жағдайы болды. Атап айтқанда, «Патша өзінің санау үйінде болды» деген эпизодта Джонс Мейнварингтің әкесі атақты тігінші және «Шебер тігіншілер гильдиясының» мүшесі деген мәлімдемесін жоққа шығарып, Мейнварингтің әкесінің жай ғана «қосымша көшедегі шағын мата дүкенінің» иесі болғанын және нашар сапалы жұмысшылар шалбарын сатқанын айтты. Оның басты қарсыластары Фрейзер және Вергер, оларды ол көбінесе қиындық тудырушы деп атайды. Рейсми емес кезде Джонс көбінесе оның сүйіктісі, Фокс ханыммен бірге болады. Миссис Фокс – орта жастағы еңкейген жесір, Джонстың қасапханасының тұрақты тұтынушысы. Ол кейде Миссис Проссердің назарына түсетіні де белгілі. Соңғы эпизодта Джонс пен Фокс ханым үйленеді.
Jones appears to have reasonably good relationships with both Mainwaring and Wilson, whom he often bribes with meat when he wants his own way. Although Jones' over keen and sometimes bungled efforts sometimes annoy Mainwaring, the captain is nonetheless admiring of his ever enthusiastic approach, and considers him one of his best men, often discussing matters with him and Wilson before addressing the rest of the platoon. In an episode where an unexploded bomb is stuck at the top of a telegraph pole after an air raid, Jones volunteers to climb up and retrieve it, causing Mainwaring to say that Jones is "brave as a lion, if every one of our men were like him no one could stop us." His relationship with Mainwaring is also doubtlessly improved by Jones' tendency to flatter his superior officer and remains steadfastly loyal to him. However, there have been few occasions where Jones has shown doubt and even mistrust towards Mainwaring. Notably in the episode "The King was in His Counting House", Jones disdains Mainwaring's claim that his father was a renowned tailor and member of "The Master Tailors' Guild", by revealing that Mainwaring's father merely owned a "poky little drapery shop up a side alley" and sold poor quality workman's trousers. His main rivalries are with Frazer, and the Verger, whom he often calls a troublemaker. On informal occasions, Jones is often accompanied by Mrs Fox, his love interest. Mrs Fox is a busty middle aged widow, and a regular customer at Jones' butcher's shop. He has also been known to court the attention of Mrs. Prosser on occasion. In the final episode Jones and Mrs. Fox get married.