1943 ж. 2-дүниежүзілік соғыстағы Treasury аралдары шайқасы. Жаңа Зеландия & АҚШ күштері қатысты. Rabaul-ға жол ашу мақсатында стратегиялық маңызы зор болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1943 жылғы Екінші дүниежүзілік соғыстағы шайқас
1943 WWII battle
Қазынашылық аралдары шайқасы – Екінші дүниежүзілік соғыста 27 қазан күні басталып, 17 қарашаға дейін жалғасқан шайқас. Жаңа Зеландия армиясы, негізінен американдық күштердің қолдауымен, шабуылды жүргізді. Операция «Жақсы уақыт» (Goodtime) деп аталды. Операция үшін Жаңа Зеландияның 8-ші жаяу әскер бригадасы, бригадалық генерал Роберт Роудың басқаруымен және Жаңа Зеландияның 3-ші дивизиясының бір бөлігі жұмылдырылды.
The Battle of the Treasury Islands was a Second World War battle that took place between 27 October The invasion, to be conducted primarily by the New Zealand Army, supported by American forces, was codenamed Operation Goodtime. For the operation, the New Zealand 8th Infantry Brigade Group, commanded by Brigadier Robert Row and part of the New Zealand 3rd Division,
Моно және Стирлинг аралдарынан тұратын Қазынашылық аралдары Гуадалканалдан солтүстік-батысқа қарай 300 миль (483 км), Вела Лавелладан батыс-солтүстікке қарай 60 миль (97 км) және Шортленд аралдарынан оңтүстікке қарай 18 миль (29 км) жерде орналасқан. Шайқас кезінде аралдар одақтастарға Соломон аралдары арқылы Рабаул маңындағы жапондық күштердің ірі топтарын айналып өтуге мүмкіндік берді, Рабаулды басып алу – «Дөңгелек операциясы» (Operation Cartwheel) аясындағы одақтастардың стратегиялық мақсатының маңызды бөлігі болды. Аралдарда терең табиғи порты – Бланш порты орналасқан, ол одақтастар үшін Бугенвильдегі Торокина шығанағына десант түсіру операцияларын қолдау үшін пайдалы деп танылды. Моно аралының биік орналасқан жерлері Торокина шығанағы операциясы кезінде әуе және теңіз шабуылдары туралы ерте хабарлау үшін радар станциясы ретінде пайдалануға ыңғайлы болды.
Consisting of two islands, Mono and Stirling, the Treasuries are located 300 mile (483 km) northwest of Guadalcanal, 60 mile (97 km) west northwest of Vella Lavella, and 18 mile (29 km) south of the Shortland Islands. At the time of the battle, the islands offered the Allies further opportunities to bypass large groups of Japanese forces as they advanced through the Solomons towards the main Japanese base around Rabaul, the reduction of which was a key part of the overarching Allied strategy developed under the guise of Operation Cartwheel. The islands were endowed with a deep natural harbour – Blanche Harbour – which the Allies determined would be useful for supporting landing operations at Cape Torokina on Bougainville. Mono Island, with its high features, offered the prospect of serving as a radar station to provide early warning for aerial and naval surface attacks during the Cape Torokina operation.
Операция
27 қазанда сағат 06:06-да одақтастар Қазына аралдарына шабуыл бастады. Құныстыруға дейін бірнеше шағын барлау операциялары жүргізілді, біріншісі 22-23 тамызда, екіншісі 21-22 қазанда. Ал осы уақытта шабуылға дайындалған күштер Флорида аралынан репетиция жасады. 27 қазаннан бастап, қысқа теңіз және әуе шабуылдарынан кейін, жеті АПД Стирлинг аралындағы Каммингс-Пойнттан батысқа қарайғы көлік аймағына жетіп, порттың екі жағындағы құрлық әскерлеріне бөлінген кішігірім десанттық кемелерін түсіре бастады. Көру мүмкіндігін төмендеткен қатты жаңбырға қарамастан, «Филип» және «Прингл» эсминецтері қонуға дейін күшті, бірақ тиімсіз бомбалау жүргізді. Содан кейін 29-шы және 36-шы жаяу әскер батальондары Моно аралының оңтүстік жағалауындағы Фаламай маңына, Бланш портының батыс кіреберісінен шамамен 3 км қашықтықта қонды. Ал 34-ші жаяу әскер батальонының бір бөлімі Стирлинг аралына қонса, 34-ші батальонның 200 сарбазы, «McKean» АПД-нің қолдауымен, аралдың батыс жағынан айналып, Соаноталу маңында солтүстікке қонды. Олар сол жерде орналасатын радар станциясын күзетуге тиіс болды. Шабуылдың алғашқы толқынында 3795 сарбаз қонды, ал келесі 20 күнде одақтас күштердің қалған бөлігі төрт толқынмен қонып, жалпы саны 6574 сарбазға жетті. Бұл Жаңа Зеландиялықтардың Тынық мұхитындағы екінші жауынгерлік операциясы болды, ал бұрынғысы – өткен айда өткен Велла-Лавелладағы құрлықтағы шайқас. Жаңа Зеландиялық жаяу әскеріне АҚШ-тың жауынгерлік және материалдық-техникалық қолдауы көрсетілді, оның ішінде 87-ші теңіз құрылыс батальоны, байланыс бөлімі, теңіз базасы бөлімі және 198-ші жағалау артиллерия батальоны әуе шабуылдарына қарсы қолдау көрсету үшін. Жапондықтар күтпеген жерден шабуылға ұшырады және әскерлер қонғаннан кейін ғана ұшақтарды көтеріп, десанттық кемелерге шабуыл жасауға тырысты. Содан кейін, 27 қазанның кешкісінде 25 шұңғыма бомбалаушысы екі американдық эсминецке – «Кони» мен «Филипке» шабуыл жасады. Соңынан болған қақтығыста AirSols истребительдері мен теңіз артиллериясының атысымен 12 жапондық ұшақ атып түсірілді, ал «Кони» екі рет зардап шегіп, оның 8 экипаж мүшесі қаза тауып, 10-ы жараланды. Эсминец сүйреліп, жөндеуге Тюлагиге қайтарылды. Осы уақытта жағалаудағы шайқас жалғасты. Бастапқы қонуға қарсылық әлсіз болды және шабуылдың бірінші толқынындағы шағын шығындармен тез жеңілді. Бірнеше сағат ішінде жапондықтардың сирек қарсылығына қарамастан, Фаламай маңындағы жағажай қауіпсіздендірілді, ал келесі күндері аралды тазалау үшін қарауылдар жіберілді. Ал Соаноталуды ұстап тұрған күштер 29 қазан мен 2 қараша аралығында бірнеше шабуылдарды тойтарды, оның ішінде 40 жапондық сарбазды өлтірген роталық топтың шабуылы да болды. Стирлинг аралында Жаңа Зеландиялықтарға ешқандай қарсылық көрсетілмеді және қонудан кейін патрульдеу мен базаны дамыту жұмыстарына кірісті. Жапондықтардың аздаған шабуылдары болды, бірақ жапондық әуе күштерінің басым бөлігі 1 қарашада басталған Торокина мысығы маңындағы қонуға жауап беруге бағытталды. 1 қарашада аралдардың астанасы Фаламайдың қираған жеріне британдық ту көтерілді және азаматтық басқару қалпына келтірілді. Тазалау операциялары басталды, ал 11 күн ішінде бірнеше шағын шайқастар болды, өйткені патрульдер негізінен солтүстік жағалаудағы үңгірлерде жасырынған жапондық әскерлерін табуға тырысты. Бұл шайқастар екі тараптан да жапа шегуге әкелді, ал Жаңа Зеландиялық патрульдермен болған атыс-шайқаста бірнеше жапондық топтар қаза тапты.
The Allies launched the invasion of the Treasury Islands at 06:06 on 27 October. Several minor reconnaissance operations were undertaken prior to the landing, firstly on 22–23 August and then 21–22 October. Meanwhile, the assaulting force conducted rehearsals off Florida Island in the lead up. Commencing on 27 October, following a short naval and aerial bombardment, seven APDs arrived in the transport area west of Cummings Point on Stirling Island and began disgorging their smaller landing craft, which were assigned to land forces on either side of the harbour. Despite heavy rain which reduced visibility, the destroyers Philip and Pringle laid down a heavy but ultimately ineffective pre landing bombardment. Following this, two infantry battalions—the 29th and 36th—landed around Falamai on the southern coast of Mono Island, approximately 2 mile (3 km) away from Blanche Harbour's western entrance. Meanwhile, a detachment from the 34th Infantry Battalion landed on Stirling Island, while another detachment of 200 personnel from the 34th, supported by the APD McKean, skirted around the western side of the island and landed to the north around Soanotalu, to provide security for a radar station that would be installed there. A total 3,795 men landed in the assault wave with the remainder of the Allied force landing in four waves during the following 20 days, to reach 6,574 men. It was the second combat operation undertaken by the New Zealanders in the Pacific, following the Land Battle of Vella Lavella, which had taken place the previous month. The New Zealand infantry were supported by US combat support and service support units including a naval construction battalion (the 87th), a signals unit, a naval base unit, and a coastal artillery battalion (the 198th) to provide anti aircraft fire support. The Japanese were caught by surprise and were unable to scramble aircraft to attack the assault craft until after the troops had landed. Subsequently, late on 27 October, a force of 25 dive bombers attacked two US destroyers, Cony and Philip. In the ensuing melee, 12 Japanese aircraft were shot down by supporting AirSols fighters and naval gunfire, while Cony was hit aft twice, resulting in the death of eight of her crew and the wounding of 10 others. The destroyer was taken under tow and taken back to Tulagi for repairs. Meanwhile the fighting continued on shore. Resistance to the initial landing was light and was quickly overcome with only a small number of casualties, which came exclusively in the first wave of the assault. Over the course of several hours, a beachhead around Falamai was secured amidst sporadic resistance from the Japanese, and then over the following days patrols were sent out to clear the island. Meanwhile, the force holding Soanotalu fought off several attacks between 29 October and 2 November, including one attack by a company sized element that resulted in about 40 Japanese being killed. On Stirling Island, the New Zealanders had been virtually unopposed and after landing had settled down to a routine of patrolling and base development. There were a few minor Japanese raids, but largely Japanese air assets were focused on responding to the landing around Cape Torokina, which commenced on 1 November. The British flag was raised over the ruins of Falamai, the islands' capital, and civil administration was restored on 1 November. Mopping up operations began, and over the course of 11 days several minor engagements took place as patrols sought to flush out Japanese troops that were hiding out mainly in caves on the northern coast. These engagements resulted in further casualties on both sides, with several groups of Japanese being killed in firefights with New Zealand patrols.
Салдары
12 қарашада аралдар жапондық күштерден тазаланды деп жарияланды, бірақ 1944 жылдың қаңтарына дейін джунглилерде жапондықтардың қалдықтары байқалды. Операция, Шоисеулға жасалған шабуылмен бірге, Жапонның 17-ші армиясының назарын Соломон аралдары кампаниясындағы одақтастардың келесі маңызды нысанынан аударуға көмектесті. Операция кезінде одақтастардың жоғалғандары 226 адамды құрады, оның ішінде 40 жаңа зеландиялық қаза тапты және 145 адам жараланды, 12 америкалық қаза тапты және 29 адам жараланды. 87-ші теңіз құрылыс батальонының А ротасының теңізшілері, сондай-ақ оның штаб-пәтер ротасынан 25 адамдық топ 27 қазанда жағаға шықты. Бір теңізші өз бульдозерінің пышағын қалқан ретінде көтеріп, онымен жапондық пулемет ұясына шабуыл жасады. Теңізшілер 21 миль (34 км) жол салып, Стирлинг аралында PT катерлері үшін база құрды. 28 қарашада оларға 87-ші теңіз құрылыс батальонының қалған бөлігі қосылды. Содан кейін олар 5600 фут (1707 м) ұзындығы және 200 фут (61 м) ені бар ұшу-қону жолағын, тұрақтарды және бес сақтау ыдысы бар авиациялық бензин қоймасын салуға кірісті. Жұмыс желтоқсан айында 82-ші теңіз құрылыс батальонына тапсырылды, ал қаңтар айында 88-ші теңіз құрылыс батальоны қосылды. Кейіннен ұшу-қону жолағы кеңейтілді. 87-ші теңіз құрылыс батальоны ірі теңіз кемелерін қабылдауға арналған кемежай құрылысына көшті. Төрт понтондық баржалар ағаштан жасалған тіреулерге бекітілді, олар ағаш тақтайшаларымен жабылған арқалықтар арқылы жағаға жалғастырылды. Бірінші кеме 1944 жылдың 30 қаңтарында жағаға орналасты. Шеберханалар мен сахналық құрылыстармен, сондай-ақ 100 төсектік госпитальмен жабдықталған теңіз базасы салынды. Әуе базасын АҚШ Әскери-әуе күштерінің 42-ші бомбалау тобының орта бомбалаушылары және АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің VMB 413 тобы пайдаланды, ал базалық құрылыстарды АҚШ Теңіз күштерінің Acorn 12 тобы қолданды. Базаның дамуы 1944 жылдың шілдесіне дейін аяқталды деп есептелді, ал базаға жауапкершілік 569 және 587 нөміріндегі Құрылыс батальонының техникалық қызмет көрсету бөлімшелеріне (CBMU) берілді. Кейбір базалық құрылыстар 1944 жылдың желтоқсаны мен 1945 жылдың қаңтарында Лейтеге жіберілді, ал база 1945 жылдың маусым айында CBMU 569 кеткен кезде жабылды.
On 12 November, the islands were declared clear of Japanese forces, although Japanese holdouts were sighted in the jungles into January 1944. The operation, in conjunction with a raid on Choiseul, served to divert the attention of the Japanese Seventeenth Army from the next major Allied target in the Solomon Islands campaign. Casualties during the operation amounted to 226 for the Allies, consisting of 40 New Zealanders killed and 145 wounded, and 12 Americans killed and 29 wounded. Seabees from Company A of the 87th Naval Construction Battalion, along with a 25 man detachment from its Headquarters Company, landed on 27 October. One Seabee raised the blade on his bulldozer to use it as a shield and attacked a Japanese machine gun nest with it. The Seabees built 21 mile (34 km) of roads and established a PT boat base on Stirling Island. They were joined by the rest of the 87th Naval Construction Battalion on 28 November. It then commenced construction of an airstrip 5600 feet (1707 m) long and 200 feet (61 m) wide, along with taxiways, hardstands and an aviation gasoline farm with five storage tanks. The job was handed over to the 82nd Naval Construction Battalion in December, and it was joined by the 88th Naval Construction Battalion in January. The airstrip was subsequently extended to
The 87th Naval Construction Battalion turned to construction of wharf facilities to accommodate large ocean going vessels. Four pontoon barges were secured to timber crib piers, which were connected to the shore by ramps made of girders covered with wooden planks. The first ship docked on 30 January 1944. A naval base was developed with workshops and stage facilities, and a 100 bed hospital. The airbase was used by the medium bombers of the USAAF's 42d Bombardment Group and the U. S. Marine Corps' VMB 413, while the base facilities were utilised by the U. S. Navy's Acorn 12. Base development was considered complete by July 1944, and responsibility for the base was handed over to Construction Battalion Maintenance Units (CBMU) 569 and 587. Some of the base facilities were shipped to Leyte in December 1944 and January 1945, and the base closed when CBMU 569 departed in June 1945.