О'Ханлон әулетінің тарихы мен жері

Кіріспе

Отбасы атауы

О h Anluain (O'Hanlon) отбасы – Ольстер мен Лейнстер шекарасындағы династиялардың бірі болып табылатын, әкелік желі бойынша байланысқан кеңейтілген туысқандық қарым-қатынас. Кланның мүддесіне қарай, әулет басшысы – О'Ханлон граф Тиронды немесе ағылшын билігін қолдады. 15 ғасырда атақты Килдар графтарымен тығыз байланыс орнатылған. Көбінесе клан мүшелері көтеріліс кезінде екі тарапқа да қатысып соғысқан. Кейбіреулері заңнан тыс деп жарияланды, ал кейбіреулері кешірілді, ал енді біреулері жеңіске жеткен тарапқа қосылды. "О'Ханлонның жері" Ольстердің оңтүстік-орталық бөлігінде орналасқан, оның көп бөлігі қазіргі Ирландия Республикасының құрамында. Жазылған алғашқы О'Ханлон – Уи Ниаллайн иесі Флайтбэртах Уа h Anluain, оның 983 жылы өлтірілуі "Төрт шеңбердің жылнамасында" тіркелген. Атының ағылшынша нұсқасы әдетте Ханлон немесе О'Ханлон деп беріледі, бірақ көптеген түрлері бар: Хандлон, Хандлан, Ханлан, Ханлен, Ханлин, Ханлин және т.б. Кейде Ханли, Ханли және Хандли есімдерінің кейбір түрлері де О h Anluain-нан туындаған, бірақ Ханли әдетте ежелгі Роскомон руы О h Ainle-дің ағылшыншаланған түрі (ең көнесі – 1085 жылдан 1096 жылға дейін Дублин епископы болған Донал О'Ханли).

О'Хенлонның елі

Ох Анлуан руының ата-бабалары Аиргиалла патшалығынан шыққан. 5 ғасырға қарай ру Армаг графтығының, Солтүстік Ирландияның қазіргі Oneilland барондығының аумағында және оның төңірегінде, Лауг Нигх көлінің оңтүстік-батыс жағалауында жерлерге ие болды. О'Ниллдер Дунганноннан батысқа қарай күш алып, даңққа ие болғанда, О'Ханлондар Армаг қаласының батысына қарай көшіп орналасты. Олар жарты мың жыл бойы Ориордың патшалары болды. Басшының аты "О'Ханлонның елі" деп белгілі болған аумақпен тығыз байланысты болды. Ол қазіргі Армаг графтығының үштен бірін, негізінен шығыс бөлігін, сондай-ақ Лоут графтығының үлкен бөлігін – Фаугарттан Рейвенсдейлге дейін, содан кейін Кули таулары арқылы Карлингфордқа жақын Омеатқа дейін қамтыды. Жер жинаудың ең жоғары деңгейі 1504 жылы болды; 1505 жылы Солтүстік өткесінен тыс жерлер Кильдер графына берілді. Ольстердің ең көне карталарының екеуі – Джобсонның Ольстер картасы (шамамен 1590 жыл) және Норденнің Ирландия картасы (1610 жыл) – екеуі де О'Ханлонның елін көрсетеді. 1586 жылы сэр Джон Перрот Армаг графтығын құрғанда, О'Ханлонның елі бес барондықтан бірін құрады: Армаге, Тоагрини, Ориер, Фуис (Фьюс) және Онилейн (О'Нилланд). Кейінірек "Ориер" Армагтың сегіз барондығының ең оңтүстік екеуі – Ориор Үстіңгі және Ориор Төменгі барондықтарына айналды. Ориордың гаэльдік аумағы осы атпен аталатын Армаг графтығының барондығынан бұрын пайда болғаны және одан кеңірек болғаны көбінесе естен шығарылады. О'Ханлонның елі оңтүстікке қарай Солтүстік Лоут графтығына дейін созылып, шығысқа қарай Даун графтығына шайқап кірді. Графтық шекаралар бекітілгенге дейін кейбір ескі карталарда Даун графтығындағы О'Ханлонның ескі ордасы – Лоугли көрсетілген.

О'Хенлон бекіністері

Көне заманда О’Ханлондар – Айтрдің патшалары ретінде тақ отырғанда – резиденцияларын және рудың жиналысын Армаг қаласының солтүстігіндегі Лоугалл (Лох гКал) қаласында ұстаған. Ру шығысқа қарай Лаугиллиге көшкенімен, Лоугалл жазғы резиденция ретінде сақталды. Эдмонд Мортимер 1380 жылы Ирландияға Лорд-Сот ретінде келгенде, бас О’Ханлон оған бағынуға міндетті болған righdamhna (ирланд патшалығының танисі немесе мұрагері болуға лайықты адамдар) қатарында тіркелді. Тандереги тауы отбасының қамалын қолдады. Армаг графтығының солтүстік жазықтарын және Гуллион сағасына жақын, оны қоршап тұрған биік жерлерді бағындырған О’Ханлондар, солтүстіктегі Армаг пен Шығыс Ольстерден, оңтүстіктегі Дублин мен ағылшын иеліктерінен келетін жолдарда әміршінің қақпа бекіністерін орналастырды. Солтүстік жолдар қазіргі Тандраги ауылында бірікті, ал Дублин мен ағылшын иеліктерінен келгендер Солтүстік өткелді басып өтіп, Форкилл маңындағы Муллагтағы әміршінің бекінісіне жетті. Үшінші бекініс – Муллаггласс – ағылшын шекарасындағы Ньюри қаласынан солтүстікке қарай созылған жолды күзетті. О’Ханлон жерлерінің ортасына Тандраги мен Форкиллден жақын орналасқан Муллагласс, Ньюри аңғарынан Фьюсқа дейін созылған жердің шығыс шеті болып табылады, бұл жер Камлоу көлі мен Слиаб Гуллионның солтүстік беткейі арқылы өтеді, және гейлдік тәртіп құлағаннан кейін рудың шегіну жолы болды. Әкесінің басшылығымен жерлерін беріп, қайтадан иеленгеніне қарамастан, Елизавета I 1571 жылы О’Ханлон жерлерін тәркілеп, Ориордың барлығын капитан Томас Чаттертонға берді. Ол қажетті қоныстандыруды жүзеге асыра алмады, сондықтан оның құқығы жойылды, ал Тандерегидің сэр Эокха “Оги” О’Ханлоны Оңтүстік Армагқа бақылауды қайта орнатуға қол жеткізді. Ольстерді жайылтудан кейін Оливер Сент-Джон (Ирландияның Лорд-депутаты) О’Ханлон қамалын иелігіне алып, қайта салды. 1641 жылғы Ольстер көтерілісі кезінде ру бұрынғы жерлерін қайтарып алуға тырысты, бірақ қамал өртенді. Отбасының иелігінен шығып, ол Тандраги қамалы деп аталды және 200 жыл бойы қираған күйінде тұрды, содан кейін графтар де Салис, кейін Манчестер герцогтары оны толыққанды қайта салды.

Anciently, the O'Hanlons – when sitting as kings of Aithir – kept their residence, and the sept's assembly, at Loughgall (Loch gCál), north of Armagh city. Even after the sept moved east toward Loughgilly, Loughgall was retained as a summer residence. When Edmond Mortimer arrived in Ireland in 1380 as Lord Justice, the chief O'Hanlon was recorded as amongst the righdamhna (those eligible to become a tanist, or heir apparent, of an Irish kingdom) that were required to pay their court to him. The rock of Tanderagee rose to support the family's castle. Having secured the northern lowlands of County Armagh and the highlands approaching and surrounding the Ring of Gullion, the O'Hanlons located the chieftain's gateway strongholds on the approaches from Armagh and eastern Ulster in the north, and Dublin and the English Pale in the south." The northern roads converged on the modern day village of Tandragee; the approaches from Dublin and the English Pale had to force the Gap of the North, and the chieftain's stronghold adjacent to Forkill at Mullagh. The third stronghold, Mullaghglass, guarded the road north from the English frontier town of Newry. Closer to the center of the O'Hanlon lands than Tanderagee and Forkill, Mullaghglass is also the easternmost edge of a tract of land stretching from the Newry vale to the Fews, passing Camlough lake and the northern slope of Sliab Gullion, to which the sept retreated after the fall of the Gaelic order. Despite surrender and regrant under her father, Queen Elizabeth I confiscated O’Hanlon territory in 1571, granting all of Orior to a Captain Thomas Chatterton. He was unable to found a settlement as required, and had his grant revoked, with Sir Eochaidh "Oghy" O’Hanlon of Tanderagee able to reassert control over south Armagh. After the Plantation of Ulster, Oliver St John (the Lord Deputy of Ireland) took over and rebuilt O'Hanlon Castle. During the Ulster Rebellion of 1641 the clan attempted to take back their former lands, however failed with the castle burnt down. Having passed out of the family it became known as Tandragee Castle and remained a ruin for 200 years, until it was completely rebuilt by the Comtes de Salis, and later the Dukes of Manchester.

О'Хенлон септасының әртүрлі тармақтары

Бойн шайқасынан кейін О'Ханлон және Ханлон тегін ұстанғандар әлеуметтік жағынан екіге бөлінді, бірі отарлық ирланд қоғамына ассимиляцияланып, екіншілері өздерінің гаэльдік тарихына бекінді. 1590-1690 жылдар – өткен мен қазіргінің арасын бөліп тұрған ғасыр. Осы жылдарға дейін тек бір "гаэльдік" руы болды. Осы жылдардан кейін әрбір тармақ өздерінің түпкі тегімен байланысты қалуды немесе ирланд отаршылдық элитасымен танылуды таңдады немесе оған мәжбүр болды. О'Ханлондар әрқашан ағылшын Пэлі мен гаэльдік солтүстік арасында делдалдық қызмет атқарған. Енді олар осы шекаралар бойынша бөлінуге мәжбүр болды. Рудың екі өкілі осы кеңейіп бара жатқан қиындықтарды ең жақсы көрсетеді: сэр Эохайд "Оги" О'Ханлон және торилік заңнан тыс қалған, граф Аодх Руад ("Редмонд") О'Ханлон.

Сэр Эочай "Оги" О Ханлон

О’Ханлон тайпасының бастауы Шон О’Ханлонның (1510-1575 ж.ж.) екі ұлынан басталады. Аты соңғы болған сэр Эохайд О’Ханлоннан басқа, оның ағасы Фейдлимин және оның төрт ұлы да болды. Барлығы Тоғыз жылдық соғыс кезінде Тюдор монархиясын қолдады және Таққа адалдықтары үшін Оңтүстік Армагта жер алды. Шейн Оге О’Ханлонның ұлы Эохайд “Оги” О’Ханлон, өзінің орнын қазіргі Армаг графтығының Пойнтцпасс маңындағы Тандрагиде сақтап қалды. Оги Ориор Төменгі және Ориор Жоғарғы барондықтарының иесі болды және ирланд дәстүрі бойынша (Брехон заңы) тайпасының басшысы еді. 1595 жылы ол Тирон графының қарындасына үйленді. Осының нәтижесінде оның ұлы және мұрагері Эохайд Ог О’Ханлон Кильдар графының шөбересі болды. Жас Оги сонымен қатар Ольстер ханзадасы Конн О’Ниллдің шөбересі болды, бұл Гельдік аристократиямен байланыстың барлық артықшылықтарын білдірді. Швеция королінің қызметіне жер аударылғанда, ол өзімен бірге ирланд және ағылшын патшаларының қанын алып кетті. Королева Елизавета ирланд ақсүйектеріне жерлерін тапсыру және қайтару саясатын жүргізді, онда Гельдік басшылары жерлерін тапсырып, корольдікке адалдық серт бергеннен кейін ағылшын титулын қайта алатын. Осылай іс біткендердің қатарында 1587 жылы Тирон графы титулын алған Хью О’Нилл де болды. Эохайд оның үлгісін ұстанды және сол жылы патенттік хат арқылы жерлерін қайта алды. Ол ағылшын заңы бойынша «сэр» Эохайд Оги О’Ханлон, Бойн өзенінің солтүстігіндегі мұрагерлік патшалық туын алып жүретін рыцарь атанды. Ағылшын теңдесі болғанына қарамастан, Эохайд мәдени жаңарту жасаған жоқ. Ол Гельдік салтын сақтады. Джон О’Донован О’Дейлидің «Ирландия тайпалары» еңбегіне енгізгенде, Спенсер адамның сыртқы түрі мен әрекеттерінде өте ирландтық болған кезде қолданылатын Гельдік мақалға сілтеме жасады. Мұндай адамдар «О’Ханлонның шалбарындай ирландтық» делінер еді. Спенсер О’Ханлонды кемсіртпей, Каван және Даун графтықтарының Фитцсимон сияқты бұрынғы ағылшын отбасыларының жылдар өте «жергіліктіге» айналып кеткенін атап өтті.

The origins of the colonial O’Hanlons lay in two sons of Sean, The O’Hanlon (c. 1510–1575). In addition to Sir Eochaidh O’Hanlon, last of the Name, there was also his brother, Feidliminh, and his four sons. All supported the Tudor monarchy, more or less, during the Nine Years' War and were granted lands in south Armagh for their loyalty to the Crown. Eochaidh "Oghy" O'Hanlon, son of Shane Oge O'Hanlon, maintained his seat at Tandragee, near modern Poyntzpass, County Armagh. Oghy was lord of the baronies of Orior Lower and Orior Upper, and by Irish tradition (Brehon law) Chief of his name. In 1595, he married the sister of the Earl of Tyrone. This made his son and heir, Eochaidh Óg O'Hanlon, great grandson to the Earl of Kildare. Young Oghy was also a great grandson of Conn O'Neill, Prince of Ulster, and all the ties to the Gaelic aristocracy that entailed. When he was exiled to service under the King of Sweden, he took the blood of Irish and English kings with him. Queen Elizabeth operated a policy of surrender and regrant to Irish nobles, where the Gaelic chiefs surrendered their lands, but were re granted them with an English title after swearing allegiance to the Crown and promising to abide by English laws and customs. Amongst those who did was Hugh O'Neill in 1587 who was given the English title Earl of Tyrone. Eochaidh followed his example and had his lands re granted by letters of the patent in the same year. He became a Knight under English law, "Sir" Eochaidh Oghy O'Hanlon, hereditary royal standard bearer north of the River Boyne. Though an English peer, Eochaidh never made the cultural transition. He kept his Gaelic ways. As John O'Donovan edited into O'Daly's Tribes of Ireland,

Spenser was referring to the Gaelic proverb, applied when someone was heavily native in their appearance and actions. Such people
were "as Irish as O'Hanlon's breech." Spenser was not denigrating The O'Hanlon, as much as he was noting that erstwhile English families such as the Fitzsimons of counties Cavan and Down, had 'gone native' over the years.

Редмонд О'Хенлон

1640 жылы О'Хенлон еліндегі Пойнтцпасста дүниеге келген граф Редмонд О'Хенлон, Лоуглин О'Хенлонның ұлы болды. Жастығында Маркетхиллдің сэр Джордж Ачесонның аяқшысы болып жұмыс істесе, кейін ағылшыздарға қарсы күреске шықты. Ол бірнеше жыл Франция армиясымен күштірек болып, Ирландияны ағылшыздардан босату үшін француз әскерін шақыруға тырысты. Францияда оның беделі зор болды, тіпті оған граф О'Ханлон атағы берілді (ағылшын титулы сэр Эочха О'Ханлонның қазасымен отбасында жойылды; 1609 жылы Ульстер плантациясы кезінде отбасы Тандраги қамалын жоғалтты). Француздық келіссөздер сәтсіз аяқталған соң, Редмонд 1671 жылы Армаға оралып, танымал қарақшы немесе рэппари атанды. Шын Робин Гудтай болған Редмонд ағылшын отарлаушыларын тонап, шотландтардан қорғау үшін ақша талап етті және көбінесе католик шаруалардың құрметіне ие болды. Осы кезеңде жазылған хатта оның қылмыстық әрекеттері патшалық салық жинаушылардан көбірек кіріс әкелгені айтылады, сондықтан граф заңсыз түрде әскери шенеуніктер мен мемлекеттік қызметкерлерді параға алуға мүкіндік алды. 1674 жылы король Карл II үкіметі оның басына сыйақы белгілеп, оны тірі немесе өлген күйінде ұстау туралы хабарламалар таратты. Соңында 1681 жылдың 25 сәуірінде Хиллтаунға жақын орналасқан Сегіз мильдік көпірде оның өгей бауыры және жақын досы Арт Макколл О'Хенлон ұйықтағанда өлтірді. Арт басшысын өлтіргені үшін толық кешірім алып, екі жүз фунт алды. Англия билігіндегі Ирландиядағы дәстүр бойынша, оның дене мүшелері көрсетілді, оның ішінде оның басы Даунпатрик түрмесінің үстіне тікелей орнатылды. Оның денесі Донегал графтығындағы Леттеркеннидегі Ирландия шіркеуінің зиратындағы отбасылық жерге жерленген.

Басты бет / Жастар /

Ольстер плантациясынан кейін О Ханлонның Арма графтығындағы жерлерге бақылауы азайды. 1641 жылы ағылшын азамат соғысы басталғанда, рудың екі мүшесі әлі де ағылшын заңдары бойынша жер иеленді. Аод Буид О’Ханлон ең ірі жер учаскесіне ие болды – 2045 акр, ол Слиаб Гуллионның солтүстік беткейінен солтүстік-батысқа қарай Фьюс аймағының шетіндегі Бэллексқа дейін созылды. Ал Падрейг Макрори О Ханлон тағы 133 акр жерді иеленді. Аод Буид және Падрейг О’Ханлон иеленген жерлер келесі екі ғасыр бойы осы отбасымен байланысты жерлердің орталық бөлігін құрады.

Үстемдік ретінде өту

Ирландияны реттеу туралы заң (1652) және Джеймс II жеңілгеннен кейін қабылданған Қылмыстық заңдарға сәйкес, сэр Эочайхтың ұрпақтары мен оның О’Ханлон тайпасы тек Ирландия шіркеуінің қағидаларын қабылдаса ғана жерді немесе оның жалға алу құқығын иелене алатын еді. Римдік дінге адалдар заңгерлікпен айналыса алмайтын, қару ұстай алмайтын және мемлекеттік қызметте жұмыс істей алмайтын. Бойн шайқасынан кейін Тандраги Оранж орденінің орталығына айналды. Армаг округінде қалған О’Ханлондар Армаг қаласына немесе оңтүстіктегі Киллеви шіркеуі мен оның төңірегіндегі бұрынғы мекендеріне шегінді. Ньюридің О’Ханлондары. Ирландия шіркеуінің қағидаларын қабылдағандардың арасында Ньюридің О’Ханлондары болды, олар Эокидің соңғы билеушісі және сэр Эочайхтың мұрагері Эокидің ұлы Падрейг Мор Ог Анлуэйннің тікелей ұрпақтары еді. Падрейгтің ұлы Эдмонд Джеймс II-нің әскерінде қызмет етті. Оның ұлы Феликс Киллеви шіркеуінде қалды, ал Якобит офицерлері корольмен бірге эмиграцияға кетті, сондай-ақ Феликс ұлы Эдмонд та эмиграцияға кетті. 18 ғасырдың екінші жартысында бұл тармақ Ньюри қаласына көшіп келді. Ньюрилік Хью (1721–1807) ұлдары да осы қағидаларды қабылдады, ал олардың бірі Падриг Ирландия адвокатурасына қабылданды. Ол алдымен Тирон және Армаг округтарының әділеті болды. 1808 жылы Орангемендер Дублин сарайында оның адалдығына қатысты ақпарат таратты. Бірақ ол Ричмонд герцогының тергеуінен кейін ақталды. 18 ғасырда Милл-стритке көшкеннен кейін Хью О’Ханлон Ньюридегі ең танымал католик отбасының басшысы болды. Хью сэр Эочайхтың тікелей ұрпағы болды және оның арқылы Ориор билеушілеріне байланысты еді. Отбасы Оңтүстік Армагтың таулы аймақтарынан шығысқа, кейін батысқа қарай көшіп келді. Хьюдің әкесі Киллевилік Хью Руад О’Ханлон болды, ал оның інісі – Дромор епископы (1679–1716) Патрик Доннелли, «Армаг барды» атанған. Отбасының бұл тармағы еріктілер қозғалысына қатысты. Ньюрилік Хью Дублиннің католиктер комитетінде қызмет етті. Ол сондай-ақ 1808 жылы қайтыс болған Ньюри банкін құруға қатысқан деп есептеледі. Ньюридің Сент-Мэри зиратындағы О’Ханлон мазартасы О’Ханлонның гербін бейнелейді. Ньюрилік Хьюдың үлкен ұлы Хью Падрейг О’Ханлон Рим католиктеріне қатысты тыйым алынғаннан кейін адвокаттыққа қабылданды және жергілікті жерде «Адвокат О’Ханлон» деп танылды. Адвокат еріктілер қозғалысының мүшесі болды, бірақ радикалданды және әкесінің отарлық айналымынан қысқа мерзімге шығып, Біріккен Ирландияның ирланд ұлтшылына айналды. Ньюри бөлімшесін ұлтшыл, республикалық лагерьге көшірген Хью, Джуниор Теобальд Вулф Тоунмен дос және таныс болды, оның есімі Тоунның күнделіктерінде кездеседі. О’Ханлон Ньюридегі Хилл-стрит 106–108 мекенжайындағы «Крон» қонақ үйінің иесі болды, онда Біріккен ирландтардың жергілікті бөлімшесі құрылып, жиналыстар өткізілді. Баллинахинч шайқасы мен Сірке төбесі шайқасында жеңіліске ұшырағаннан кейін көптеген Біріккендер қуғынға түссе де, Хью мен оның інісі айыптаудан құтылды. 1812 жылы Хью, Джуниор Ньюри округінен парламент депутаты болған Джон Филпот Курранның сәтсіз сайлау науқанын қолдады. Курранның құрметіне Маргарет көшесіндегі Уайткросс қонақ үйінде өткен кешкі ас кезінде Хью Патриот заңгерінің сайлануына салған еңбегі үшін мақталды. Дэниел О’Коннеллдің қалған апартеид заңдарын жою арқылы католиктердің азаттығы үшін күрес кезінде Хью, Джуниор діни төзімділік пен заң алдындағы теңдік үшін белсенді науқан жүргізді. Алайда 1826 жылы ол отарланған Үндістанға аттанды. Ол жетекші адвокатқа айналды. 1846 жылы ол Калькуттада ашаршылықтан зардап шеккендерге көмектесу үшін қаражат жинады. Адвокат О’Ханлонның үлкен ұлы Хью О’Ханлон III Үндістандағы отарлық қызметтен оралып, Вестминстердегі Ирландия отарлық кеңсесінде Лондон адвокаты болды. Ол жерде Хью III Ньюри үшін пилоттық бағдарлама арқылы Ирландияның жергілікті басқару жүйесін құрды, ол «Жақсы жарықтандыру, күзету, тазалау және төсеу» атты Вестминстер заң жобасы түрінде болды. Заңнамалық жүйе өте сәтті болғандықтан, ол бүкіл елде қолданылды. Содан кейін Хью III Дублин сарайына заң кеңесшісі болып тағайындалды, бұл отарлық тәртіптегі ең жоғары лауазым еді. Хью, Джуниордың басқа ұлдарының арасында Бірінші Бенгал кавалериясында қызмет еткен Прингл болды; тағы біреуі, Эдвард, Британдық Шығыс Үндістандағы Рангун қаласында отарлық қызметте қайтыс болды. Дублиннің О’Ханлон отбасы. Ирландиялық отарлық қоғамға өткендердің арасында 1821 жылы сэр Эочайх О’Ханлонның корольдік штандартты алып жүруші ретінде корольге (немесе королеваға) «Бойн өзенінің солтүстігінде» мәртебелі лауазымын қайтадан иелену үшін өтініш білдірген полковник О’Ханлон да болды. Ирландия Бостонға (Массачусетс штаты) эмиграциялады. Ол ат құшағын жасаушы және Hanlon & Bradstreet компаниясының директоры болды. Эоган Массачусетс штатының Ежелгі және Құрметті артиллерия компаниясының мүшесі болды, сондай-ақ Уэльс принці Альберт Эдуардпен бірге компанияда қызмет етті.

Following the Act for the Settlement of Ireland (1652) and the Penal Laws following the defeat of James II, the descendants of Sir Eochaidh and his people of the Ó Hanlon nation could only hold land, or even leases, if they conformed to the rites of the Church of Ireland. Adherents to the Roman rite could not practice law, could not bear arms, and could not serve in public office. Following the Battle of the Boyne, Tandragee became the heart of the Order of the Orange. The Ó Hanlons remaining in County Armagh retreated to Armagh City or their former heartland in the south, in and around the parish of Killevy. The O'Hanlons of Newry. Among those who conformed to the Church of Ireland's rites were the Ó Hanlons of Newry, direct descendants of Padraig Mór Ó h Anluain, a son of Eochaidh Óg Ó h Anluain, the last lord of Orior and heir to Sir Eochaidh. Padraig's son, Edmond, served under James II. His son, Felix, remained in Killevy parish as the Jacobite officers followed the King into exile, as did Felix's son, Edmond. By the second half of the 18th century, this branch relocated to the town of Newry. Hugh of Newry's (1721–1807) sons conformed, and one, Padraig, was admitted to the Irish bar. He served first as a Magistrate for Cos. Tyrone and Armagh. In 1808, Orangemen circulated information in Dublin Castle against his loyalty. He was cleared on inquest by the Duke of Richmond. Following his move to Mill Street in the 18th century, Hugh O’Hanlon headed the most notable Roman Catholic family in Newry. Hugh was a direct descendant of Sir Eochaidh, and through him the lords of Orior. The family moved down east from south Armagh's hill communities to the west. Hugh's father was Hugh Ruadh O’Hanlon of Killeavy and his uncle was the "Bard of Armagh", Patrick Donnelly, Bishop of Dromore (1679–1716). This branch of the family took part in the Volunteer Movement. Hugh of Newry served on Dublin's Catholic Committee. He is also thought to have founded, in part, the Bank of Newry, dying in 1808. The O’Hanlon vault in Newry's Saint Mary's Cemetery bears the O’Hanlon coat of arms. Hugh Padraig O’Hanlon, Jr., eldest son of Hugh of Newry, was admitted to the bar after the ban against Roman Catholics was lifted, and was known locally as "Counselor O’Hanlon". The Counselor was a member of the Volunteer Movement, but was radicalized and moved briefly out of the colonial circle of his father, becoming an Irish nationalist of United Ireland. Moving the Newry branch into the nationalist, republican camp, Hugh, Jr. was friend and acquaintance to Theobald Wolfe Tone, mentioned in the Tone's diaries. O’Hanlon became publican of the Crown Inn at 106–108 Hill Street, Newry, where the local chapter of the United Irishmen was formed and met. Though many United men were reprised against following the defeats at the Battle of Ballynahinch and the Battle of Vinegar Hill, Hugh and his brother escaped censure. In 1812, Hugh, Jr. supported the failed campaign of John Philpot Curran, Master of the Rolls, as Member of Parliament (Westminster) for Newry. At a dinner in Curran's honour, held at the Whitecross Hotel in Margaret Street, Hugh was lauded for efforts made on behalf of the Patriot lawyer's election. During Daniel O’Connell's agitation for Catholic Emancipation through repeal of the remaining apartheid laws, Hugh, Jr. campaign furiously for religious tolerance and equal protection of the laws. In 1826, however, he departed for colonial India. He became a leading barrister. In 1846, he raised funds in Calcutta for Famine relief. Hugh O’Hanlon III, Counselor O’Hanlon's eldest son, returned from colonial service in India to become a London barrister in the Irish Colonial Office at Westminster. There, Hugh III founded Ireland's system of local government through a pilot program for Newry in the form of a Westminster bill, for "Better Lighting, Watching, Cleansing and Paving". The legislative system proved so successful that it was applied nationally. Hugh III was then applied Law Advisor to Dublin Castle, a peak appointment in the colonial order. Other sons of Hugh, Jr. included Pringle, who served in the First Bengal Cavalry; another, Edward, died in colonial service at Rangoon, in the British East Indies. The O'Hanlons of Dublin. Included among those who also passed into Irish colonial society was the Colonel Ó Hanlon of 1821, who petitioned to resume Sir Eochaidh O'Hanlon's honorary position as Royal Standard Bearor to the King (or Queen) "north of the river Boyne". Ireland emigrated to Boston, Massachusetts. He became a saddle maker and a principal of Hanlon & Bradstreet, saddler and harnessmakers. Eoghan was a member of the Ancient and Honorable Artillery Company of Massachusetts, as served in the company with H. R. H. Albert Edward, Prince of Wales.

О'Хенлон атағы

Крепостьтер арасындағы жерлер септтың "креагхтын" қамтыды, яғни, гельдік құқық бойынша жердің бірлігі, ұлттың малдарының жайылуы және маусымдық айдауы үшін пайдаланылды. Септтың крепостьтері мен бекіністерін "О Ханлон" лақабының басшысы басқарды. Гельдік құқық бойынша, қайтыс болған басшымен бір әжесі бар барлық ер адамдар туысқандары келесі басшы лақабына "жариялауға" лайықты болды, септтың таққа отырғызу тасында, Клонтигорадағы Cairn Magha немесе "Қырғын тасында". О'Ханлон Оиргиалланың ортағасырлық патшалығының шығыс бөлігін биледі, астанасы қазіргі Монаган графтығындағы Клонда орналасқан. Оның міндеті 5 ғасырда теңіз жағалауына ығыстырылған Ульстерліктерге қарсы Оиргиалланың шығыс шебін қорғау болды. Аймақ Тирон/Армаг шекарасына жақын орналасқан Лох-Негх көлінің жағалауынан басталып, Карлингфорд көліне дейін созылды. Ол Croich na n'Airthear, яғни regio Orientalium деп аталды, кейіннен Orior баронияларының аттарында сақталды. "О'Ханлон" лақабы ағылшын құқығы бойынша жойылды, ал соңғы басшы ағылшын лақабын алды, "Ориор бароны". О Ханлон лақабының (барония) 1600 жылы алғашқы иегері, Сэр Оги (Эоха) О Ханлонмен бірге жойылғанына сендіреді. Сэр Эочайх қайтыс болған кезде оның мұрагері, Эочайх "Очи" Ог, Тоғыз жылдық соғыста (1596–1603) Тирон графымен бірге О Ханлондарды ағылшын тәжі мен оның отарлаушы элитасына қарсы басқарды. Сондықтан, лақап баронның мұрагеріне өтпеді. Оги Огидің плантацияға қатыспауы оны растайды. Оги Огидің екі ұлы, Фелим мен Брайанның бір жазба ретінде тізілуі де солай; егер олардың біреуі лақапты мұрагерлік еткен болса, олар әлбетте бөлек тізімделетін еді. Оги Оги егін кезінде әлі тірі еді. Ол 1611 жылы Швеция патшасы үшін поляктарға қарсы соғысқанда қайтыс болды. Солтүстік Ирландияның Мемлекеттік Архив кеңсесінде 1609 жылғы ерте патент (Document ref. D/1854) бар, онда король Джеймс I Патрик О'Ханлонға Армаг графтығындағы Маунтноррис маңындағы әртүрлі қалалар мен жерлерді мәңгілікке береді. Бұл плантацияда аталған екі Патрик Ханлонның бірі ме, әлде бұл Сэр Оги О Ханлонның ұрпақтарына берілген жеті қала жеріне қатысты ма, белгісіз. Олардың тарихы қандай болса да, жерлер ұзақ уақыт О Ханлонның қолында қалмады: Маунтноррис иелігі көп ұзамай Фрэнсис Эннеслидің, 1-ші Валентия виконтының (ағылшын) меншігіне өтті. "О'Ханлон" лақабына келетін болсақ, ол ағылшын құқығында емес, тіпті Республика жарияланғаннан кейін қалыптасқан ирланд құқығында да болған жоқ. Демек, О'Ханлонның жиналуы әлі де басқа септтер мен кландар сияқты өздерінің біреуін "О'Ханлон" деп, гельдік An t Anluain деп жариялай алады.

The lands between the strongholds enclosed the "creaght" of the sept, the unit of land under Gaelic law used for the pasturing and seasonal droving of the nation's herds. Governing the creaghts and strongholds for the sept was the Chief of the Name, "The Ó Hanlon." Under Gaelic law, all male relations sharing the same great grandmother with the dying Chieftain were eligible for "acclaimation" as the next Chief of the Name at the sept's coronation stone, Cairn Magha at Clontygora, or "the Slaughter Stone". The O'Hanlon ruled the eastern portion of the medieval kingdom of Oirghialla, capitaled at Clones in modern County Monaghan. To him fell the duty of protecting Oirghialla's eastern march against Ulstermen pushed to the seaboard in the 5th century, Common Era. The region stretched from Lough Neagh's shore adjacent to the Tyrone/Armagh border all the way to Carlingford Lough. It was called Croich na n'Airthear, i. e. regio Orientalium, later preserved in the names attached to the baronies of Orior. The title "The O'Hanlon" was extinguished at English law, and the last Chief of the Name took the English title, "Baron of Orior". The Ó Hanlon title (Barony) is believed to have died with that first holder, Sir Oghy (Eocha) Ó Hanlon in 1600. At the time Sir Eochaidh's death, his heir, Eochaidh "Ochy" Og, was leading the Ó Hanlons fighting with the Earl of Tyrone the Nine Years' War (1596–1603) against the English Crown and its colonial elite in the Pale. As such, the title could not pass to the Baron's heir. Oghie Oge's omission from the plantation would appear to confirm this. As would the inclusion of Oghie Oge's two sons Felim and Brian as a single entry; if either of them had inherited a title, they would surely have been listed separately. Oghie Oge was still alive at the time of the Plantation. Ee only died in 1611, fighting for the King of Sweden against the Poles. The Public Record Office of Northern Ireland has an early patent of 1609 (Document ref. D/1854) in which King James I grants to Patrick O'Hanlon in perpetuity various towns and lands near Mountnorris, County Armagh. It is unknown if this is one of the two Patrick Hanlons named above in the plantation, and/or if this might refer to the seven townlands granted to the descendants of Sir Oghy Ó Hanlon. Whatever their history, the lands did not remain in Ó Hanlon hands for long: the Mountnorris estate shortly afterwards became the property of Francis Annesley, 1st Viscount Valentia (an Englishman). As for the title "The O'Hanlon", it existed at Gaelic law, not English, or even the Irish law developed after the declaration of the Republic. Presumably, a gathering of the O'Hanlons could still declare one of their own "The O'Hanlon", Gaelic An t Anluain, in the same manner of other septs and clans.

XVI ғасыр: Тоғыз жылдық соғыс

1537 жыл. Дублин қамалы Ирландиядағы Реформацияны жүзеге асырады, монастырлар мен басқа да діни мекемелерді таратып жібереді. Бұл Киллевидегі ежелгі Сент-Монинна монастырына да қатысты, ол О’Ханлон руының әйелдеріне пана болған. Кішкентай капелла мен киелі орын 1612 жылға дейін сақталады, содан кейін соңғы аббатисса Алисия О’Ханлон аумақтан қуылды. 1564 жыл. Шейн О’Нилл, Тайрон графы, Елизавета I-ге қарсы бүлік көтереді. О’Ханлон О’Ниллмен бірге аттанды. 1569 жылы тәж Orior-дың көп бөлігін тартып алады. Ол Томас Чаттертонға беріледі. Ол Армаг округіндегі «жергілікті тұрғындарды бағындыру» міндетін атқаруға тиіс болды. Бірақ ол орындамады. 1569 жыл. Конфискация заңымен Елизавета I О’Ханлон жерін авантюрист Томас Чаттертонға береді. 1573 жыл. Елизавета I Чаттертонға «Охрере халқына жеті жыл бойы шабуыл жасау, бағындыру немесе қуу, немесе оларға мейірім көрсету» өкілеттігін береді. 1585 жыл. О’Дейли «Ирландия тайпалары» еңбегін жазады. 1587 жыл. О’Ханлон Тюдорларға қайтадан бағынады және Ориор бароны, сэр Эочха О’Ханлон шенін алады. Ол жерлерін «адалдық» шартымен қайтарып алады. Оги О’Ханлон, «өзінің руының басшысы және капитаны» 1587 жылдың 20 қыркүйегінде «Жоғарғы және Төменгі Ори» аймақтарын тапсырды. 1587 жылдың 1 желтоқсанында жаңа патент шығарылды, онда О’Ханлонға жері өмір бойына, содан кейін оның еркек мұрагерлеріне, егер олар болмаса, бауырларына берілді. Сонымен қатар, сэр Оги он екі жаяу әскер мен сегіз атты әскерді, барлығы жақсы қаруланған, Лорд-депутаттың немесе Ольстердің бас губернаторының барлық жорықтары мен көтерілістерінде қатыстыруға және оларды тамақпен және барлық қажеттіліктермен қамтамасыз етуге келісті. Құжатта сондай-ақ «Ориордың О’Ханлоны» атағының жойылуы көзделген. Сэр Оги патшайымға жылына 60 фунт төлеуге келісті. 1593–1603, C. E. Тоғыз жылдық соғыс кезінде сэр Эочха адалдығын ауыстырып, Ульстер мен ағылшын Пэлі арасындағы қоршау желілерінің өзгеруіне бейімделеді. Ол кейде Тирон графы Хью О’Ниллмен, кейде королеваның маршалы, Ньюридің Генри Багенелмен одақтасты. Турлу О’Ханлон О’Ниллдің басшылығымен Гелл әскері үшін Сары Форд шайқасында (1598) шайқасты, онда Багенел қаза тапты. Тоғыз жылдық соғыс (1594–1603). 1558 жылы таққа отырғаннан кейін, Елизавета I өзін Ирландия шіркеуінің басшысы деп жариялады (Үлкендік туралы акт) және «Ескі ағылшындардың» дін қызметкерлері мен әкімшілерін жаңа тағайындалған ағылшындармен алмастырды. Орыннан түскен «Ескі ағылшындар» киім киюдің жергілікті әдеттеріне, гэль тілінде сөйлеуіне және жергілікті ирландтармен орташа симпатиясына байланысты ықыластан шықты. (Дегенмен, XVI ғасырдың соңында олар Ирландияға ағылшын-нормандықтармен келгеніне төрт жүз жыл болған еді.) Жаңа әкімдік қатал түрде анти-гэлдік, сонымен қатар анти-католиктік болды. Олардың үрейіне орай, Галлдар (норманның галликалық ұрпақтары) кенеттен өздерін де жағымсыз жағдайда тапты. 1594 жылы Солтүстік тайпаларының көтерілісіне әкелді. Оны О’Ниллдер басқарды, оның ішінде сэр Эочханың ұлы Оги Ог О’Ханлонның да мүшелері болды, сондай-ақ О’Доннеллдер, олардың жаңа одақтастары Галлдардың қолдауымен. Көтеріліс Ольстерде басталды және бүкіл Ирландияға таралып, Тоғыз жылдық соғысқа айналды. Галлдар мен Галлдар католик Испаниядан көмек күтті, бірақ ол кешікті. 1601 жылдың қыркүйегінде Ирландияда жеті жылдық соғыстан кейін испан армадасы Хью О’Нилл мен Хью О’Доннеллге көмектесу үшін 4000 адамды жіберді. Бірақ Армада Оңтүстіктегі Кинсальға түсті, ал О’Нилл мен О’Доннеллдің бекіністері солтүстікке қарай көтерілді. Кездейсоқ жағдайға қарамастан, Галлдар испандықтармен кездесу үшін жау аумағы арқылы оңтүстікке қарай жүріп, бірнеше апта ішінде 12 000 адаммен Кинсальде ағылшындарды қоршауға алды. 1601 жылдың желтоқсанына қарай испандықтар мен Галлдардың біріккен күштері басымдыққа ие болды, бірақ олардың саны 10 000 адамға дейін азайды. Кетуге асығып, испандықтар шабуыл жасауды талап етті, ол 1601 жылдың Рождество қарсаңында болды. Бұл апатты аяқталды және Кинсаль шайқасын жоғалту Тоғыз жылдық соғыстың аяқталуын білдірді. Соғыс ресми түрде 1603 жылдың наурыз айында Тирон графы О’Нилл ағылшындарға бағынған кезде ғана аяқталды. 1599 жылы Диммоктың «Ирландия туралы трактатында» сэр Оги О’Ханлон 1599 жылдың 28 сәуірінде Тирон графына екі жүз жаяу әскер мен қырық атты әскер жинап бергені айтылған. Оның аумағы Ньюриден Армагқа дейін созылып, көбінесе «ормансыз» болды.

1537. Dublin Castle implements the Reformation in Ireland, dissolving monasteries and other religious institutions. This includes the ancient convent of St. Moninna at Killeavy, refuge for the women of the O’Hanlon sept. A smaller chapel and sanctuary survives until 1612, when the last Abbess, Alicia O’Hanlon, is removed from the precincts. 1564. Shane O’Neill, Earl of Tyrone, rebels against Elizabeth I. The O’Hanlon chooses to ride with the O’Neill. The Crown responds by seizing, in 1569, most of Orior. It is granted to Thomas Chatterton. He was required to 'subdue the natives' in County Armagh. He failed. 1569. By the Act of Confiscation, Elizabeth I transfers the O'Hanlon territory to the adventurer, Thomas Chatterton. 1573. Elizabeth I gives authority to Chatterton for "seven years to invade, subdue or expel, or bring to mercy the people of Ohrere". 1585 O'Daly writes "The Tribes of Ireland". 1587. The O’Hanlon resubmits to the Tudors, and is knighted Sir Eochaidh O’Hanlon, Baron of Orior. He is re granted his lands on the condition of 'loyalty'. Oghy O’Hanlon, 'chief and captain of his nation' surrendered his territories in "Upper and Nether Orrye" on 20 September 1587. A new patent was issued on 1 December 1587, whereby O’Hanlon was confirmed in his lands for life, then to his heirs male, failing those, to his brothers. At the same time, Sir Oghie agreed to maintain twelve footmen called kerne and eight horsemen, all well armed, to attend upon the Lord Deputy, or other Governor of Ulster, in all hostings and risings and to maintain them in food and all necessities. Significantly the document also provided for the extinction of the title, The O’Hanlon of Orior. Sir Oghie agreed to pay the Queen £60 per year. 1593–1603, C. E. During the Nine Years' War, Sir Eochaidh moves his allegiance to accommodate the moving siege lines between Ulster and the English Pale. At times he was allied with Hugh O’Neill, Earl of Tyrone; at times he was allied with Henry Bagenal of Newry, the Queen's Marshal. A Turlough O’Hanlon fought for the Gaelic army under O’Neill at the Battle of the Yellow Ford (1598), in which Bagenal was killed. The Nine Year War (1594–1603). After ascending to the throne in 1558, Queen Elizabeth I proclaimed herself head of the Irish Church (the Act of Supremacy), and went about replacing the "Old English" clergy and administrators with newly appointed Englishmen. The deposed "Old English" had fallen out of favour for their acquired local habits of dress, speaking Gaelic, and moderate sympathies with the native Irish. (After all, by the late 16th century it had been four hundred years since their arrival in Ireland with the Anglo Norman advance.) The new administration was vehemently anti Gael, but also anti Catholic. To their horror, this meant the Galls (Gallic descendants of the Normans) suddenly found themselves out of favour too. Discontent led to an uprising of the Northern clans in 1594. It was led by the O'Neills – including some of the Ó Hanlons under Oghy Og, Sir Eocha's son – and the O'Donnells, supported by their new allies the Galls. The rebellion started in Ulster and spread all over Ireland to become the Nine Years' War. The Galls and the Gaels hoped for help from Catholic Spain but it was slow in coming. In September 1601, after seven years war in Ireland, the Spanish Armada sent 4,000 men to help Hugh O'Neill and Hugh O'Donnell. But the Armada landed at Kinsale in the South, while O'Neill and O'Donnell's strongholds were way up in the North. Against the odds, the Gaels marched South through enemy territory to meet the Spanish, and arrived in a matter of weeks with 12,000 men to lay siege to the English at Kinsale. By December 1601, the combined Spanish and Gael forces had the upper hand, but had been reduced to 10,000 men. Impatient to leave, the Spanish demanded an attack which took place on Christmas Eve 1601. It was disastrous and losing the Battle of Kinsale effectively marked the end of the Nine Years' War. Although the war ended formally only in March 1603 when O'Neill, Earl of Tyrone submitted to the English. 1599 Dymmock's 'Treatise on Ireland' notes that Sir Oghie O'Hanlon, on 28 April 1599, could muster two hundred foot and forty horse for the Earl of Tyrone. His territory reached from Newry to Armagh and was mostly 'without woods'.

О Ханлон кланының бейнесі, немесе клан мүшелері, танымал БАҚ-та

О’Хенлон кланы мен оның мүшелерінің танымал мәдениеттегі бейнесі Ұлыбританияда Реставрациядан кейін алғашқы бұқаралық ақпарат құралдарының пайда болуымен байланысты. Ирландия халқы граф Редмонд О’Хенлонның өмірі мен ерліктерін сақтап қана қоймай, мүмкін, жақсы ниетпен оны одан әрі дамытты, бұл болашақта бұқаралық ақпарат құралдарында пайдаланылатын бейнеге негіз салды. Бұл үрдіс тіпті графтың ұрпақтары мен туыстары 1690 жылдан кейін жазалау заңдары арқылы құрылған апартеид жүйесінің салдарынан қиын жағдайға түскен кезде де жалғасты. 1862 жылы Уильям Карлтонның «Редмонд, граф О’Хенлон, ирланд рапары, тарихи әңгіме» атты кітабы Дублин мен Лондонда жарық көрді. Бұл ғылыми емес туынды, 18-шы ғасырдағы кельт қайта жандануының және 19-шы ғасырдағы оның эхоларының нәтижесінде Карлтон жариялаған романдардың бірі болды. 1970-ші жылдардағы «Блэксплотейшн» сияқты, ол сол заманғы бұқаралық мәдениетке, индустрияландырылған пролетариатқа және мәдени орынсыздықтан және одан туындаған жеке тұлғалық дағдарыстан зардап шеккен жаңадан пайда болған буржуазияға сәйкес келетін стереотиптермен толы болды. Карлтонның кітаптары сияқты туындылар сатылымға жақсы шықты, себебі олар өзін-өзі қайта құрып жатқан және Ирландияның кландық жүйесінен үнемі алыстап бара жатқан әлемде «шындықты» ұсынды деп есептелді. «Редмонд, граф О’Хенлон» кітабында Карлтон граф немесе оның отбасы туралы, олар Стюарт әулетіне адал болғандықтан мүлкінен айырылған ерте жакобиттер екенінен басқа, көп немесе ешқандай ақпарат бермейді. Редмондтың өзі епті, бірақ әдепті адам ретінде бейнеленген. Ол – әділ қызды және оның қиын жағдайдағы күйеуін құтқаруға келген ирланд Робин Гуды немесе Роб Рой Макгрегор сияқты, өйткені оның тәуелсіздігіне (және оның мүлкіне) Оңтүстік Армагхты басқаратын ағылшын-ирланд отаршылдық элитасының тәртіпсіз ұлы қауіп төндірді.