Келвилл Эрнест Ирвинг: британдық композитор және дирижер өмірі мен шығармашылығы
Ernest Irving
Келвилл Эрнест Ирвинг – британдық композитор, дирижер, Ealing Studios студиясының музыкалық директоры. 1930-50жж британдық киномузыкасына үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық композитор және дирижер
British composer and conductor
Келвилл Эрнест Ирвинг (6 қараша 1878 – 24 қазан 1953) – ағылшын музыкалық жетекшісі, дирижер және композитор, ең алдымен екі дүйнөлүк соғыс аралығындағы Лондондағы театр музыканты ретінде және 1930-шы жылдардан 1950-ші жылдарға дейін Ealing Studios студиясының музыкалық директоры ретінде британдық кино музыкасына қосқан маңызды үлесі үшін есте қалады.
Kelville Ernest Irving (6 November 1878 – 24 October 1953) was an English music director, conductor and composer, primarily remembered as a theatre musician in London between the wars, and for his key contributions to British film music as music director at Ealing Studios from the 1930s to the 1950s.
Ерте өмір
Ирвинг Суррейдің Годалминг қаласында дүниеге келді және жеті жасынан бастап Годалминг шіркеуінің хорында ән шырқады. Ол Чартерхаус мектебінде оқыды. Басқаша айтқанда, ол өзін-өзі оқытып, мансабын "The Stage" газетінде жарияланған музыкалық директорларға өтініш беруден бастады. Оркестрді дирижерлік етудегі алғашқы кәсіби жұмысы 1895 жылы Мейденхедтегі Корольдік театрдағы "Вильяно Вишес" музыкалық бурлеск спектакліне болды. Содан кейін ол келесі екі онжылдықты Ұлыбритания бойынша сапасы әртүрлі қойылымдармен гастрольде жүріп, кәсібін үйренуге арнады. Гастрольдердің арасында театр менеджері Джордж Эдвардс ұйымдастырғандары да болды. Ол О'Ниллдің туындыларын жоғары бағалап, бірде оның музыкасысыз қойылған "Мэри Роуз" спектаклін "ағаш аяғы бар перидің биімен" теңеген.
Irving was born in Godalming, Surrey, and from the age of seven sang in the choir at Godalming Parish Church. He attended Charterhouse School. Other than that he was self taught, and began his career applying for music director jobs advertised in The Stage. His first professional job conducting an orchestra was for the musical burlesque Villiano the Vicious at the Theatre Royal, Maidenhead in 1895. He then spent the next two decades learning his trade by touring with productions (of variable quality) all around the UK in his own words conducting "third rate opera and second rate musical comedy". The tours included some organised by the theatre manager George Edwardes. He was a great admirer of O'Neill's work, and once compared a performance of Mary Rose without his music to "a dance by a fairy with a wooden leg."
Лондон театры
Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бастап 1940 жылдардың соңына дейін Ирвинг Лондон театр өмірінің тұрақты бөлігіне айналды. Ол Лондон театрларының көпшілігінде оперетталар, музыкалық пьесалар мен драмалық қойылымдарға дирижерлік етіп, режиссерлік жасады және музыкасын өзі жазды. Келесі жылы ол Фредерик Остин қалпына келтірген «Полли» (The Beggar's Opera) операсының жалғасы үшін дирижерлік жасады. Осылайша Ирвинг пен Остин арасындағы достық қарым-қатынас орнады. 1928 жылы Чарльз Кокран оны Ноэль Ковардтың «Бұл жылы рақым» атты пьесасының музыкасын жүргізуге шақырды, ол Лондон павильонында он ай бойы қойылды. Содан кейін Кокранның тағы бір қойылымы – Коул Портердің «Оян да арманда» пьесасы сол театр сахнасында 263 рет көрсетілді. 1933 жылы ол сэр Барри Джексонның «Өлімсіз сағат» операсын Король театрында дирижерлік етті. Ирвинг Герберт Фарджонның «Екі гүл шоғы» (1936) комедиясы үшін жазған музыкасы Элеонора Фарджон таңдаған викториандық мелодияларға негізделген. Фарджондармен тағы екі жоба іске асырылды: «Аркадиядағы піл» (1939) және «Шыны аяқ киім» (1944), соңғысында би кезеңдеріне музыканы Клифтон Паркер жазды. Ирвинг сонымен қатар Дж. Б. Пристлидің сол кездегі эксперименталды пьесасы «Джонсон Овер Джордан» музыкалық директоры болды, ол 1939 жылдың 22 ақпанында Жаңа театр сахнасында Базил Диннің режиссерлігімен және Ральф Ричардсонның басты рөлде ойнауымен ашылды. Кейін қойылым Савиль театрына көшіріліп, сәтті өтті. Бұл қойылымда жас Бенджамин Бриттеннің музыкасы қолданылды, оның бір бөлігін Ирвинг оркестрге түсірді. Ирвинг 1938 жылы Регент паркіндегі ашық аспан астындағы театр сахнасында Шантилер опера компаниясымен Моцарттың екі операсын («Фигароның үйлену тойы» және «Così fan tutte») дирижерлік етті. Соғыс жылдары ол ENSA (Entertainments National Service Association) ұлттық ойын-сауық қауымдастығының музыкалық директоры болды. Ол 1945 жылы Халықаралық балет компаниясының музыкалық директоры болды (Оның Ұлылық және Принцтер театрлары), 1946 (Колизей), 1947 (Адельфи) және 1948 (Лондон Казино). Ирвинг Томас Бичэммен жиі жұмыс істеді. Бірақ Мьюр Матисон (Денхэмде) және Хьюберт Клиффорд (Лондон киностудиясында) сияқты жас әріптестері, Александр Кордамен тығыз байланыста болған кино өндірушісі және режиссері, Ирвинг сол кездегі ең танымал композиторларды музыка жазуға шақырды. Оны студияның өндіріс жетекшісі Майкл Балкон қолдады, ол Ирвингті белгілі композиторларды үнемі шақыруға, үлкен оркестрлік топтарды пайдалануға және ерекше ноталар жазуға ынталандырды. Ирвинг «Оверлендкерлер» (1946) фильмі үшін Джон Ирландияны шақырды, ол оның жалғыз фильмдік музыкасы болды. Ол Лорд Бернерстің екі фильміне жазған музыкасын оркестрге түсірді: «The Halfway House» (1943) және «Николас Никлби» (1947). Ол Вон Уильямстан үш фильмге музыка жазуды сұрады: «Жоанна Годденнің махаббаты» (1947), «Антарктиканың Скоты» (1948) және «Ащы бұлақтар» (1950), содан кейін музыканы фильмдерге бейімдеуге көмектесті. Вон Уильямс өзінің «Антарктика симфониясын» (Антарктиканың Скотынан музыкалық үзінділерді қоса алғанда) 1953 жылы Ирвингке арнады. Роусторнның «Бірінші квартеті» (1939) және Уолтонның «Екінші квартеті» (1947) де оған арналған. Ол 74 жасында үйінде (4 The Lawn, Ealing Green) қайтыс болды.
From the end of the First World War until the late 1940s, Irving became a permanent fixture of the London theatre scene, conducting, directing and often composing the music for operettas, musical plays and serious drama at most of the London theatres. The following year he conducted Polly (sequel to The Beggar's Opera) with music restored by Frederic Austin. This began a lasting friendship between Irving and Austin. In 1928 he was contracted by Charles Cochran to direct the music for This Year of Grace by Noël Coward, which ran for ten months at the London Pavilion. Another Cochran production followed, Cole Porter's Wake Up and Dream, which ran for 263 performances at the same theatre. He conducted The Immortal Hour for Sir Barry Jackson in 1933 at the Queen's Theatre. The score Irving provided for The Two Bouquets (1936), a comedy by Herbert Farjeon, was based on Victorian melodies selected by Eleanor Farjeon. There were two more collaborations with the Farjeons: An Elephant in Arcady (1939), and The Glass Slipper (1944), the latter with music for the dance interludes by Clifton Parker. Irving was also the musical director of J. B. Priestley's then experimental play Johnson Over Jordan, which opened at the New Theatre on 22 February 1939, directed by Basil Dean and with Ralph Richardson in the title role. It soon transferred to the Saville Theatre for a relatively successful run after some extensive re writing. The production used original music by the young Benjamin Britten, some of it orchestrated by Irving. Irving conducted two Mozart operas (The Marriage of Figaro and Così fan tutte) at the Regent's Park Open Air Theatre in 1938 with the Chanticleer Opera Company. During the war he became musical director for the Entertainments National Service Association (ENSA). He was music director for the International Ballet company in 1945 (Her Majesty's and Princes), 1946 (Coliseum) 1947 (Adelphi), and 1948 (London Casino). Irving often worked with Thomas Beecham. But like his younger counterparts Muir Mathieson at Denham and Hubert Clifford at London Film Studios (who both worked closely with film producer and director Alexander Korda) Irving also brought in some of the best known composers of the day to provide music including John Addison, William Alwyn, Georges Auric, Benjamin Frankel, John Ireland, Gordon Jacob, Alan Rawsthorne, Ralph Vaughan Williams and William Walton. In this he had the backing of the studio's head of production Michael Balcon, who encouraged Irving to engage serious composers routinely and to use large orchestral forces and unusual scoring. Irving secured John Ireland for The Overlanders (1946), his only film score. He orchestrated the scores written by Lord Berners for two films: The Halfway House (1943) and Nicholas Nickleby (1947). He asked Vaughan Williams to compose the music for three films, The Loves of Joanna Godden (1947), Scott of the Antarctic (1948) and Bitter Springs (1950), helping to fit the scores to the films. Vaughan Williams dedicated his Sinfonia Antartica (including music from Scott of the Antarctic) to Irving in 1953. Rawsthorne's First Quartet (1939) and Walton's Second Quartet (1947) are also dedicated to him. He died at his home (4 The Lawn, Ealing Green), aged 74.